Our Friends นิยาย & เรื่องราว

“Huwag ka ma-offend o kung ano, ah? Curious lang din kasi kami.” Napatingin ako sa mga kaklase na naghihintay rin ng sagot. Miski si Makino ay napansin kong naghihintay ng isasagot ko. Umiling naman ako sa kanila. “Wala kaming relasyon. Kung ang pagiging magkaibigan naman ang tinutukoy niyo, yes, we’re friends.” “Childhood best friends,” Lorreine noted. “They have been friends since they were kids kaya huwag na kayong magulat kung ganiyan sila ka-close na dalawa.”

Sila lang naman ang maaaring magkaintindihan, ‘di ba? Mas okay na rin siguro ito, at least ay magkakasundo sila ng lalaki dahil iisa lang ang hangarin nila. “Friends,” marahang ulit n’ya bago ito tumingala at ngumiti sa lalaki. “Let’s be friends, yeah. That’s a great idea.”

Lagi kasi akong tulog kung walang pasok sa school. My friends are busy with their studies, too, kaya sa uwian na lang talaga halos kami nagkakasama, aside sa vacant periods. Pumupunta rin sila rito pero minsan, salitan sila lalo na't graduating students itong mga girl friends ko.

at iyon ang mahalaga. Ngumiti ako ng mapait. Mayamaya, napatingin ako sa bibliya na nasa aking tabi. Kinuha ko ito at saka binuklat. Hinanap ko ang bible verse about friendship. One who has unrealiable friends soon comes to ruin, but there is a friend who sticks closer than a brother. (Proverbs 18:24 NIV) Natigilan ako sa pagbabasa nang biglang tumunog ang cellphone ko.

Kaya plano kong pumunta ng library. "Bakit ba ayaw mo'kong maging kaibigan?" Hindi naman na tinatanong iyon, una ayoko sa ugali niya, pangalawa mayaman siya. Sigurado akong mayaman rin ang circle of friends niya. Kuntento na ako na si Ella, Celyse, Winter at Fara lang ang kaibigan ko. "Hi, Yvonne" "Hello, Yvonne" "Yvonne, are you free later?"

Nagpalakpakan ang mga Bisita sa sinabi ni Franz dahil naka mike pala ito kaya rinig ng lahat at ka dramahan namin. Tinawag kami ng Emcee pa-akyat sa stage at doon pina-upo. Nang inikot ko ang aking tingin ay doon ko lang nakita ang mga Bisita. All My Friends are complete kasama rin ang mga partners nila na mga Kaibigan ni Franz. I also saw My Parents and Franz Parents na umuwi pa galing USA. Mga Mafia Boss kasama rin ang kanilang mga Partners. At mga tauhan nila sa Underground society.

Napalunok ako. Hindi na ako kaibigan ng mga 'yon pa. Friends don't forget each other. Nagkawatak-watak kami noong ibang school na ang pinasukan. Siguro kung maaga kong itinigil ang pagkontak sa kanila ay mas maagang naputol ang koneksyon namin. I was always the first to reach out to them. My messages are their reminder of my existence. Kaya noong itinigil ko, nakalimutan na ako.

Malayong-malayo ang pagkakaibigan na meron ako kay Leana kumpara sa mga kaibigan ko noon. People always say that it’s impossible for our friendship to last because of our major differences but they were wrong. Look at us now. It’s been 8 months and we’re still friends. I think it’s what made our friendship fun. Every day was never repetitive. It was never boring. Our routines must be the same but the happiness I feel every time I’m with her is always too new to me.

” matic ko’ng sagot. ”Bilang frend, o bilang tito?” Tinignan ko s’ya ng masama. ”S’yempre bilang pair ko!” ”Pero p’wede namang friends lang tayo, `di ba? Tulad nina Rome, or parang Kuya lang, tulad ng step brothers mo.” ”A-ayoko nga!” nginusuan ko s’ya, ”Gusto ko mates! Kahit `di fated pair, basta, mates tayo!” pilit ko.

sambit ko sa kanila hindi pa ako pamilyar sa mga kaibigan ni KJ at nabanggit nito ako pa lang ang naging babae sa barkada nila. (It’s true, you all know him better than I do—I think this is the first time they’ve had a female friend usually, it’s just their friends’ girlfriends who hang out with them.) “Geurae, geuneun jom dalla. Nado geureul joahaess-eo, geudeuri geuleon yeoja chingu-reul gajin jeogi eobsneunde, neoga cheoeum-iya. Neo neomu kaloghae (fun)!”