Paano Gumawa Ng Editoryal の小説・ストーリー

Pabalik-balik ako nang lakad at halos mabali na itong leeg ko kakatingin sa loob kung papalakad na ba siya rito sa gawi ko. Pagdating sa kuha ko sa kanya, hindi naman ako nahirapan dahil maganda na talaga siya at wala nang masyadong edit ang gagawin. Hindi rin ako ang nag-eedit sa mga magazines kaya wala na akong ginagawa pagkatapos ng photoshoot. Minsan tumitingin ako sa mga ginagawa ng editing team at nagsu-suggest ng mga new outline pero madalas lang iyon. Feeling ko kasi para na akong pro kung ginagawa ko pa iyon. Hindi ko iyon larangan kaya wala na dapat ako doon. Sa madaling salita, para akong nang-iinsulto nang walang nilalabas na salita. Actions lang. Sabi pa man nila na 'actions spe

Welcome to Tenement Uno. "Ano na naman 'to!" Pag-taas ng boses ng aming Editor in-Chief sa Inkfirst Publishing na si Sir Martin. "Wala na bang bago? Paulit-ulit na lang ang plot na ginagawa mo," dugtong pa ng aking boss bago initsa ang manuscript na ipinasa ko kanina. Nakayuko ako habang sinasalo lahat nang masasakit na sinasabi niya.

at kailanman ay hindi magiging akin. *** I exhaustedly made a simple rotation on my right arm. Nangangawit ito sa kakasulat ng article para sa aming school paper. I was just supposed to write photo journal and features but as expected, they made me do again some random stuffs like editorials. Hindi talaga minsan mapagkakatiwalaan si Sir Rizardo at Sir Tejada. Their ‘one’ is equivalent to ‘ten’. I better get used to it.

" Miss Zenaida, mayroon tayong freedom of speech pero hindi sa ganitong paraan mo gagamitin 'yon. Kung kalokohan lang naman ang gusto mong isulat, sa social media ka na lang sana nagkalat. " " Excuse me? " Nagpantig na ang tainga ko sa narinig. " Chief, grabe naman kayo kung makapagsalita. Unang-una, wala po akong alam kung bakit nag puro symbol ang fonts ng aticle ko. Alam ko sa sarili ko na pulido ang gawa ko bago ko siya isinapubliko kagabi. Kung hindi system error, malamang sa malamang ay may sumabutahe sa gawa ko. " " Bago ka magturo, may ebidensya ka bang maipapakita? "

Agad namula ang mukha ni Editor-in-Chief Enrique dahil sa pulang marka ng kanyang palad. Ang sampal na iyon ay nagpaalab ng galit ni Editor-in-Chief Enrique. "Amelia!" Hinablot ni Editor-in-Chief Enrique ang buhok niya at galit na sinigawan, "Huwag kang magmarunong! Gusto mo bang hindi na makapag trabaho sa magazine industry?!"

Pigil ang ngiti kong naupo sa kanyang kandungan. “What are you doing wifey? Tutok na tutok ka sa laptop mo.” Seryoso niyang wika habang tinitignan kung ano ang ginagawa ko sa laptop. Nagtaasan pa ang mga balahibo ko sa katawan ng maramdaman ko ang kanyang mainit na hininga sa aking leeg. “Nirerevise ko lang yang news writing ko bago ko ipasa sa Chief Editor namin.”

Tumango ako "Nakakahiya naman po," anito na pakamot kamot sa ulo. Mapapanot ang batang to kakakalmot sa ulo niya. "Ano ka ba, maliit na bagay lang iyon at saka pagkakataon mo na rin ito. At hindi lang iyon, ako magiging editor mo, I will check your works at ipapasa natin iyon sa Publishing house kung saan pina publish ang mga libro ko. At tutulungan kita sa writing apps, I promise."

Halos hindi mapigilan ang ngiti sa kanyang mga labi habang tina-tweak ang proposal na hindi naman talaga kanya. Kaunting palit lang sa format, palitan ang header, tanggalin ang ilang technical jargon na pwedeng magpabigat—at ang pinakamahalaga: i-replace ang author name. Mula kay Clarissa Montefalco, ginawa niyang Leah Villarosa.

Pangalawa, alam ko namang para rin sa ikagaganda iyon ng mga presentation namin. Dahil ba lagi siyang may corrections sa mga ginagawa kong drafts ng memos at iba pang written correspondences? Okay lang naman sa akin iyon. First time ko ring gawin ang mga ganoong bagay kaya expected ko na, and at the same time ay inaaral ko rin ang istilo niya sa pagsulat para sa mga susunod kong gawa ay minimal to no correction na.

Bawat staff, naglalakad na parang may tinik sa paa kapag dumadaan siya sa hallway. “Redo this layout,” utos niya kay Miggy, sabay turo sa malaking screen. “Pero sir, approved na po ‘yan last night.” “Not by me. And as long as I’m the editor-in-chief, nothing is final until I say it’s perfect.” Tahimik lang si Miggy. Wala nang nagtanong. Wala nang umaangal. Walang naglalakas-loob magsalita. Ang tanging maririnig lang ay ang tunog ng keyboard, at ang mahinang tik-tik ng relo sa pader.