Pagsisisi の小説・ストーリー

Napilitang tumalikod ang dalagita. Namumula ang mga pisngi ni Paige. Napahiya siya sa pangsusupla ng lalaki sa kanya. Ang tanga-tanga kasi niya dahil pumasok siya sa silid nito ng walang paalam. At ngayon sigurado siyang minus ganda points na naman siya. Nahirapan na nga siyang suyuin ito noon paano pa ngayon? Napasimangot siya. Gusto niyang kutusan ang sarili sa naging katangahan.

i said habang nakangisi i know papayag siya lugi na ang company nila para tumanggi siya "𝙣𝙤𝙩𝙚𝙙 𝙨𝙞𝙧"she said i turned off the call and go home be ready wife i will get you back from me again. 𝗥𝗮𝗶𝗻𝗲 𝗣𝗢𝗩 its been three days since namasyal kami umalis narin si drake papuntang paris doon siya inassign dito naman talaga dapat kaso mas kailangan siya doon

Kasalanan ito ni Isagani, e! kaagad syang humarap. inilapag sng hawak na tasa at platito sa lamesa at saka naupo sa presidential chair. ang klase ng tingin nya ay para bang nakakaloko. mukha syang kalmado ngunit imposible namang ikatuwa nya ang pagiging late ko. "it's your second day of work but you're 5 minutes Late. Ano ba ang sabi ko sa 'yo kahapon?"

Hindi makapaniwalang sambit ni Janice, sapo-sapo ang nag-iinit na pisngi. Bahagyang inalog ni Sierra ang kanyang kamay dahil bigla iyong nangalay. "Hindi mo marahil alam, ngunit may ganitong ugali ako. Hindi ako makapapayag na saktan ang kahit sinong nasa pangangalaga ko. Kung sino mang magtangkang manakit sa kanila, ako ang makakalaban nila." Pagkatapos niyang sabihin iyon ay gamit ang isa pang kamay ay muli niyang pinalipad ang palad sa kanang pisngi ni Janice, mas malakas ang pwersa no'n dahilan upang mawalan na na balanse si Janice at napaluhod na sa lupa.

Napahinto ako sandali, hawak ko pa yung baso na pinupunasan ko. “Ha? Talaga?” tanong ko, medyo napalakas pa yung boses ko bago ko agad ibinaba. Giselle just nodded, may maliit na ngiti na parang alam niyang mapapa-react ako. “Walanghiya, timing kung kelan wala ako,” nakanguso kong sambit, sabay iwas ng tingin na parang naiirita pero halata namang may halong curiosity.

hinihingal na wika ni Padre Isagani. Pawisan na sila, tagaktak ng pawis, naliligo na sa sariling mga katas sa katawan, basa na ang buhok nila, ngunit ang sarap sarap nilang tingnan. Pabilis ng pabilis ang pagjajakol nilang dalawa habang nakatitig sila sa akin na parang mayroon akong kasalanan, ang talim kasi ng mga mata nila.

Chapter 86 Hindi pa man natutuyo ang luha sa pisngi ko, biglang nagsalita ang isang pamilyar na tinig mula sa pinto. “Magandang araw, Ma’am Solidad,” wika ng isang lalaking nakasuot ng itim na amerikana, may dalang sobre at selyo. Hindi ko siya agad namukhaan, marahil dala ng pagkagulat at bigat ng sitwasyon.

Isa, dalawa, tatlo, apat, lima. Limang segundo ang tinagal ng pagkakalapat ng aming mga labi. Suot pa rin nya ang ngisi sa labi nang ilayo nya ng kaunti ang mukha sa akin. Nakagat ko na lang ang labi ko pagkatapos. "That's how you say goodbye to your husband."

Parang slow motion na sabay silang nag-angat ng tingin para lamang matigilan ng makilala ang babaeng kaharap. Ilang sandali rin nanatili sa mukha nito ang kanyang mga tingin bago siya ngumisi. "Oh, it's you!" Ngisi niya. "Ang babaeng kung saan-saan lang na natutulog.." --CYNTHIA--

“A-AHHHH! DIK! SOBRANG SIKIP! SOBRANG LALIM!” Nagsimula siya ng isang unhinged, primitive, at mabilis na pagbayo. Plak! Plak! Plak! Ang tunog ng aming mga hiyas na basang-basa ng pawis at juices ay naging mas malakas pa sa tunog ng ulan sa labas. Dixon was f-cking me like a demon who wanted to mark my internal organs with his size. Kaniyang 6-pack abs were pounding against my pelvic bone with a speed na parang isang piston ng karerahan.