Pambungad Na Pananalita Sa Pagtatapos の小説・ストーリー

Tanong niya pabalik. Padabog kong naibaba ang paint brush."One more word! And I'm not gonna finish your painting!" Malakas na sigaw ko sa kanya. Natahimik siya at sinunod ang utos ko. Ilang minuto pa ang nakalipas nang iginuhit ko ang huling mga detalye. "Oh ayan tapos na!" Aniya ko nang matapos. He happily approach me and look at what I have paint.

Marami pa kaming pagkakaparehong subjects at madalas pa kaming pair dahil sa apelyido namin! Nakayuko siya sa puwesto niya katabi ko at nagsusulat nang matiim. Pabalik-balik ang tingin niya sa worksheet task sa printout pagkatapos ay magsusulat ng sagot sa sariling papel.

“Ano ho bang pinagsasabi niyo binibini?” “Listen.. Pagkatapos ng paguusap natin na ito ay sumama ka kaagad sa mga natirang nars papunta sa kampo. Kung maari doon ka muna dahil alam kong mas magiging ligtas ka sakanila. Alagaan mo at tulungan mo ang ibang nangangailangan. At tsaka.. I want you to have this. Andito lahat ng pinaghirapan ko. Ang perang inipon ko simula nung nagtrabaho ako sa Femme Fatale. Gusto kong itago mo 'to at sana gamitin niyo ni Dan pagdating ng araw. Gamitin niyo 'to sa pagpapatayo niyo ng bahay niyo o kung ano pa man. Ikaw na ang bahala. At ito..” sabay abot niya ng isang papel na merong guhit ng isang bahay.

Halos matatapos na niya ang isang chapter nang may kumatok sa pinto. “Abi, pinapatawag ka na ni sir,” wika ng boses ni Pepang. Itinaob ni Abigail sa ibabaw ng kama ang librong nakabukas sa pahinang natapos niya bago lumapit sa pintuan. “Salamat sa pagsundo mo, Pepang.” “Sabay na tayo. Humingi rin ng kape si sir, e.” “Payag ka bang ako na ang magdala n’yan?”

She didn’t mind as long as ayaw niyang wala siyang ginagawa dahil ayaw niyang isipin ang kirot na kaniyang nararamdaman. But when she finished what she was doing, napangalumbaba na lang siya sa kaniyang mesa habang ang isang kamay ay may hawak na lapis. Gumagalaw at gumuguhit iyon ng paulit-ulit na hugis bilog sa sketchpad habang ang gunita niya ay lumilipad sa kung saan.

I said and begin doing my work. He massage his temples. "Gustuhin man kitang tulungan meron din akong tinatapos na design." "I will finish it today or tomorrow basta makaka abot ito sa makalawa." I said competitively. Bumuntong hininga siya. "Sige babalik ako bukas, nasaan pala yung blueprint sa tagaytay? Ako na lang ang maghahatid para matapos mo na'yan."

At sa ilalim nito ay may nakasulat na mensahe: "Ang huling yugto ay hindi ang pagbagsak ng imperyo, kundi ang pagdating ng tunay na tagapagmana. Nakalimutan niyo na ba ang pang-limang upuan?" Napatingin si Panni sa paligid, ngunit wala siyang nakitang sinuman. Ang kaba na akala niya ay tapos na ay muling bumalik. "Panni? Anong problema?" tanong ni Jinyan, napansin ang pamumutla ng babae. "Jinyan..." ipinakita ni Panni ang phone. "Hindi pa tapos. May isa pa."

Consider it done. ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

My pc was handled with equal care; I saved my work, shut it down properly, and positioned it securely. I also gathered a few important documents, straightening them and placing them neatly so they would be easy to find when needed again. With my desk now tidy and everything in its proper place, I took a final look around to confirm that the environment reflected the same sense of order I felt. As a last step, I closed the window blind, signaling the end of the day’s activities and creating a sense of closure. With everything settled, I felt prepared to leave, knowing that I had completed my tasks responsibly and left my space organized for the next day.

Far too easy. I turned the paper upside down, lifted my fork, and took my first bite. Reed looked back and forth between the paper and me. "You can finish after you eat. I don't mind waiting." "I'm done." He gave me "the look" and I couldn't help laughing. "You wanna check my work?" He turned the newspaper over and started examining the puzzle. "How'd you do that?" "Eat your food, jock man. Why is the ability to do a Sudoku puzzle so important to you?"