Paniniwala Novels & Stories

Sigaw naman ni Patrick habang hawak ang headphone niya at sinalpak ulit ito sa tenga niya "Saan ba kasi tayo makakabili nun?". tanong ni Toffy Saan nga ba? Baka sa hardware? Mayroon ba nun doon? "Sa may hardware!". sigaw ko "B0bo! Sa restaurant may napkin". sigaw ni Toffy Tama nga naman, pero ibang napkin ang pinapabili ni Boss. "Pareho kayong bôbo! Sa mall maraming lampin! ". sigaw naman ni Patrick

She even got her license to use one. "Sino 'yan?" Dahan-dahang sinilip ni Linda sa maliit na butas kung sino ang nasa labas. Lalo siyang nagtaka nang makita niya ang isang pizza delivery guy. Nakasuot ito ng uniporme ng isang sikat na pizza brand. May sombrero rin ito na kulay itim. Halos himatayin siya nang bigla itong sumilip sa camera.

Pina background check ko siya at inalam lahat ng meron siya. Ako nga pala si Steve Vanes, 23 years old. Apat kaming magkakapatid at ako ang bunso sa kanila. Nahiwahiwalay kaming apat dahil pinadala kami ni daddy sa ibat ibang bansa upang pamunuan ang mga tinayo niyang business 'hotel and restuarants,". Ako ang naiwan dito sa pilipinas at simula 18 years old ako, hinawakan ko na ang mga hotels ni dad dito at reataurants na kanyang tinayo.

Hindi ko na napigilan. Lumapit ako sa table niya, dala ang professional smile ko kahit gusto ko nang mawalan ng preno. “Hi, Ma’am. Ako po si Siena, owner ng restaurant. Pasensya na po kung hindi niyo nagustuhan ang pasta. Pero rest assured, fresh po lahat ng ingredients at daily namin ‘to niluluto. Gusto niyo po bang ipa-refund na lang?” Tiningnan niya ako mula ulo hanggang paa. “Ah, so ikaw pala si Siena. Interesting.”

Gumalaw na siya para sana halikan ako at hahawak na sana ako sa leeg na bahai niya, pero hindi natuloy ito dahil tumunog ang cellphone niya na nasa maliit na mesa rito. Pareho kaming tinitigan ito, at ang pangalan na Pin ang lumabas dito. Inabot niya ito at hinayaan ko muna siya. Sanay na ako na tumatawag sa kanya madalas si Pin. Ang pagkakaalam ko kasi ay siya ang kanang kamay ng Nonno niya sa El Montanari Mafia.

"In case subukan nilang i-hijack 'yung screen para magpalabas ng ibang profile, automatic na magla-lock ang main feed sa rendering ng Pine Haven." "Good. Keep monitoring, Kuru," sagot ko nang mahina, halos hindi bumubuka ang bibig habang pinalalabas kong s********p ako sa baso. "Ladies and gentlemen, let us welcome the Principal Architect of the Pine Haven Luxury Project, Architect Isabelle Cruz," basag ng host sa ingay ng ballroom.

May isang lalaking bumaba mula sa itaas ng hagdan. Nang tignan yun ni Pan, isang matikas ngunit gwapong ginoo ang nakita niya. "Leila?" ani ng lalaking asawa ni Vanessa na si Jones Lowis. "Hindi ba? Akala ko siya si Leila." Nakangiting saad ni Vanessa. "Hindi po Leila ang pangalan ko. Ako po si Pan. Panasree Soliel D. Salvi po ang pangalan ko." Nahihiyang sabi ni Pan.

Nag tawag siya ng waiter at umorder ng sigarilyo. “Wala pa rin si Cassandra,: nilibot ko ang paningin ko sa buong bar at nakita ko itong may kausap na grupo ng mga lalaki. Tinuturo pa nito ang pwesto namin. Napatingin tuloy dito ang mga lalaking kausap niya. “She’s a social butterfly, kaya mamaya pa ‘yan pupunta rito,” Tumango ako. Halata naman sakanya na sobrang gaan niyang kausap, makulit din.

Tumayo siya at saka agad nagtungo sa CR. Kumuha nga ako ng isa pang tinapay at pinagdikit iyon. Pinisil ko pa nga at saka ko nakita ang tila ba krema o gatas na nais kumawala sa tinapay. And then, kumagat ako. Lasap ko kaagad ang manamis-tamis na lasa niyon na parang bavarian donut. Nabusog ako sa iisang sandwich ngunit pinalamanan ng masustansyang katas ni Padre Tiago.

Maipagkakapuri niyang kahit babad ang mga paa nito sa bukid ay sadyang malinis ito sa katawan kaya naman ay kay-linis ng mga kuko nitong pantay-pantay ang pagkakagupit. Nang pabalik na si Pael sa kanilang lamesa bitbit ang dalawang plato ng pansit ay agad siyang tumayo upang salubungin ito. Ipit-ipit kasi nito sa kili-kili ang dalawang boteng softdrinks. Inabot niya ang pansit rito at sya nang naglapag sa table. Nagpasalamat naman ito sa kanya.