روايات وقصص ضمن Paniniwala

Ang pangalan niya ay Jim Wayne. Kumakain siya ng isang slice ng pizze sa sandaling ito at may sarkastikong ekspresyon habang sinabi, “Marahil ay tapos na ang Oskian na babae na nasa loob ngayon. Kapag malinaw na nakuha ang pahayag niya, irereport natin ito sa New York Police Department. Pagkatapos ay huhulihin natin ang handler niya ayon sa pahayag niya, pero siguradong nakatakas na ang handler niya ngayon. Matagal nang sanay ang mga taong ito, at siguradong hindi natin mahuhuli ang kahit sino sa kanila.”

Tumayo siya at saka agad nagtungo sa CR. Kumuha nga ako ng isa pang tinapay at pinagdikit iyon. Pinisil ko pa nga at saka ko nakita ang tila ba krema o gatas na nais kumawala sa tinapay. And then, kumagat ako. Lasap ko kaagad ang manamis-tamis na lasa niyon na parang bavarian donut. Nabusog ako sa iisang sandwich ngunit pinalamanan ng masustansyang katas ni Padre Tiago.

Nagtataka man san ikinilos ng kasintahan ay ipinagkibit-balikat na lamang nya iyon. Naglakad lang sila ni Pael patungo sa pansiteryang sinasabi nito. At tama ito sa sinabing malapit lang naman iyon. Dalawang kanto mula sa plaza ay matatanaw na ang bagong bukas na kainan. Pagdating nila ay may mga mangilan-ngilan na kumakain. Malinis at sakto lamang ang laki ng lugar na mayroong limang lamesa. Style giant bamboo hut na may mga nakapalamuting ornamental plants sa palibot. Kaya naman ay kay preskong tignan. Iginiya sya ni Pael sa bakanteng lamesa sa bahaging dulo. Naupo sya roon, si Pael naman ay saglit na nagpaalam at tumungo sa counter para omorder. " Rafael! mukhang nagustuhan mo talaga ang

Pumasok si Anton at may dala na itong plato. "Akala ko sawa na kayo sa pa pizza ko?" Naka crossed arm na tanong sa kanila ng boss Menard nila at naka taas pa ang isang kilay nito. "Pwede ba kami manawa sa libre boss? Never!" Kinagatan na ang kinuhang pizza nito. Nag pakilala naman kay Eva ang babae. "Hi I'm Grace Bernardo. Everybody calls me Grasya. I'm the assistant creative director."

Kailangan ko siyang usisain, para lalo akong mapaniwalang siya talaga ang dating Pörnstar. “Ah, oo, marami na. May mga farm pa nga. Kung iisa-isahin ko, aabutin tayo ng gabi rito, Irina.” Grabe, hindi lang ako makapaniwalang nagkaroon siya ng lahat ng iyon dahil sa pagiging pörnstar niya. Mabilis lang dumating ang order naming steak. Habang kumakain, siyempre, panay pa rin ang usisa ko. “Si Lola mo bang binabanggit sa diary mo ay buhay pa?”