Novel & Cerita Paniniwala Tungkol Sa Manananggal

Pansin kong inaantok na siya pero kahit na ganoon ay ayaw niyang matulog, dahilan upang tanungin ko ang dahilan. ""Bakit ayaw mo pang matulog?"" ""Mauna ka nalang susunod ako."" ""Wala akong interes sa katawan mo pero mauuna na 'kong matulog. Paki usap, ang kundisyon ko ay tuparin mo."" ""Oo na."" Nahiga na ako saking kama. ""Sandali, san ako matutulog?"" ""Sa kama."" ""Mag katabi tayo?!""

Yung bang parang ginagawa sa mga panaginip? At dahil sa pagiisip niyang iyon ay hindi niya namalayan na nakatayo na pala siya sa taas ng guardrail ng tulay at mukhang handa ng tumalon ano mang oras nang bigla namang bumuhos na naman ang ulan na dahilan upang mapatigil siya.

The soft coconut cream, the crunch of nuts, the gentle sweetness—it melted on my tongue. “This is delicious!” I exclaimed. Manang laughed. “That’s my lola’s recipe. A family secret. The señoritos love it.” As she began preparing vegetables for dinner, she glanced at me curiously. “Do you have plans tonight, Miss Reya?” “None at the moment,” I replied. “Well, stay for dinner then.” She grinned. “We’re having Tinolang Manok.” My mouth watered. “I’d love to.” “Then can I take advantage and ask you to help pick out the malunggay leaves?” she teased.

Samantalang si Marlou ay siyang naging katulong ni Manager Anne sa pagse-serve ng mga order. "Ba't ba kasi rito pa tayo nagpunta?" dinig kong reklamo ng isang lalaki na nakapila. "Naroon sa mall 'yung iba kaya doon nalang tayo." "Dami mong reklamo. Kung ayaw mo, umalis ka nalang." iritableng tugon ng isa pang lalaki. "Hoy, mas matanda ako sa 'yo kaya ayusin mo 'yang pananalita mo."

Operation NAPAPANGITI siya habang naglalakad patungo sa bakuran ng kanilang harap bahay. Masaya siya dahil sa may naibenta siyang maraming beauty products ng araw lang na iyon, at isa pa sa nagpapangiti sa kanya dahil sa ang mayari ng pinagkukuhanan niyang produkto ay isinama siya sa isang ka business meeting nito.

​ANG OPERASYON SA GITNA NG KAGULUHAN ​Sa ibaba ng tore, ang Neo-Manila ay nagsisimula nang magkagulo. Ang mga taong kakalaya lang sa neural link ay nakakaranas ng Withdrawal Syndrome. Marami ang nalilito, marami ang natatakot, at ang ilan ay nagsisimulang maging marahas sa kawalan ng "utos" mula sa itaas.

Tumango ako. At pagbalik namin... Andun si Jin... Pumwesto din... Di bale napagitnaan ako. Halatang di nagkikibuan ang dalawa. "Guys...ito na ang subject niyo." Bumukas ang kurtina... At halos takpan ko ang mga mata ko. Ang laswa eh! Isang babaeng h***d...hawak ang isang mansanas... at yung lalaki naman nakayakap dito.

Binaliktad ito sandali ni Rael at tinanong ang waiter, "Ilang pinggan ang na-order natin?" Magalang na sumagot ang waiter, "Mr. Monteverde, isang ulam lang ang inorder mo." Nagulat si Rael. "Isang ulam lang? Aling ulam?" Sabi ng waiter, “Garlic fried chicken.” Hindi nakaimik si Rael. Nagsalubong ang kanyang mga kilay nang lumingon siya kay Lisora. "Nag-order ka lang ng isang ulam ng chicken?"

Lumingon halos ang kalahati ng tao sa café. “Pwede bang mahina lang?!” sigaw ko pabalik habang namumula. Mas lalo lang silang tumawa then tumahimik sila dahil kasunod ko si Sean. Biglang naging parang wildlife documentary 'yung table namin. Tatlong hayop na sabay-sabay nag-oobserve. “Ah…” sabi ni Miggy habang nakatitig kay Sean. “Totoo pala.” “Akala ko AI generated,” dagdag ni Kang.

sagot ni Jay. Napangiti naman si Lorenzo at inalok siya na umupo. Masayang nagsubuan sila Jay at Lorenzo sa ilalim ng puno ng mangga. Kumuha din sila ng litrato na magkasama at may sulo rin. Nang sumapit ang hapon ay sabay na nasaksihan ng dalawa ang paglubog ng araw. Nakasandal ang ulo ang ulo ni Jay sa kanang dibdib ni Lorenzo habang sinaksihan ang paglubog ng araw.