Pasasalamat Sa Magulang นิยาย & เรื่องราว

“Donasyon nina Daddy at Mommy for they know that I am behaving na. Parang pasasalamat na nila sa Principal na tito ko at para na rin maging memorable sa akin ang gabing ito. Huwag kang mag-alala may kapalit ito kina Daddy at Mommy at ako na ang bahala.” “Anong kapalit?” “Huwag ka nang matanong baby ko. Let’s just enjoy the night. Pag-uusapan na lang natin later.” “Sige. Pero salamat.” “Tigilan mo nga ang pasasalamat mo, please.” Ngumiti ako. “I love you.” Hinalikan niya ang aking kamay.

Umusal siya ng panalangin. “Diyos ko, kayo na po ang bahala sa amin ni Kuya Lukas. Ingatan mo po kami sa kamay ng mga masasamang tao. Gayon din po, iligtas mo ang aming buong pamilya sa kapahamakan. Sana rin po ay gumaling na si Daddy. . .itinataas kop o ang lahat naming mga suliranin sa inyo, Panginoon. Nagtitiwala po ako sa inyo. . .” dalangin ng utak niya habang nakapikit. Muli niyang pinisil ang kamay ng Kuya Lukas niya para ibsan ang nerbiyos na nararamdaman nito ng mga oras na iyon.

saad ng kanyang ina sa kanya. " opo inay para makapagpahinga ka rin..."nakangiting tingin nito sa ina. "salamat anak....hay maganda na nga ang anak ko at napakabait pa..." "aruuu nambola pa hahaha...!"singit naman ng kanyang ama. "talaga naman ah,at nagmana sa akin dahil maganda naman ako hihihi.."natatawang sabi ng kanyang ina."bakit pogi din naman ako ah...!"nakatawang sagot naman ng kanyang ama.Saka sabay sabay silang nagtawanan. Habang pauwi natutuwa si elena sa mga magulang at nangako siya sa kanyang sarili na pipilitin niyang makapos para maiahon sa kahirapan ang kanyang mga magulang.

Gusto ko nang umuwi at magpahinga. Huhuhu! huhuhuhu ang umiiyak parin niyang sabi habang hinahaplos ang kanyang mukha. "Nang makarating na sila sa bahay ng dalaga, Agad na nagpasalamat ito sa binata sa ginawang katapangang ipinakita niya kanina sa pagtatanggol niya sa kanya. Ang hindi lang niya makalimutan ay ang nasubsub ang mukha nito!

Nang lumapit ang mas mayayamang magulang na nagbigay sa akin ng buwanang allowance na isang daang dolyar para sa pagkain, hindi ko lang tinanggap ang kanilang kawanggawa ng walang kabuluhan—nag scrub ako sa silid aralan ng kanilang anak bilang kapalit. Ako ay mahirap, masakit kaya. Gayunpaman, naunawaan ko ang kabaitan ng mga guro at kaklase at ginawa ko ang aking makakaya upang suklian ang kanilang kabutihang loob. Naglilinis ng mga palikuran na iniiwasan nila? Ako iyon. Ang pasasalamat ang humubog sa aking mga relasyon at dahan dahan, ang mga kaibigan ay lumitaw mula sa mga bitak ng aking pakikibaka.

“Kahit wala na ang Tatay mo ay alam ko na sobrang tuwa niya dahil lumaki ka nang maayos sa kabila ng aming pagkukulang sa iyo. Anak, salamat dahil ikaw ang naging anak naming ng Tatay mo.” “Ako rin ay lubos ding nagpapasalamat dahil kayo ni Tatay ang naging magulang ko, Nanay. Hindi ko kailanman na pinagsisihan na sumibol ako bilang anak niyo. Labis akong nagpapasalamat sa Taas dahil binigyan niya ako ng mga magulang na kahit salat sa pera at karangyaan ay nagawa pa rin akong palakihin sa wastong paraan at puno ng mga aral sa buhay,” tugon niya.

Lalo na kapag napag-uusapan na nila ang tungkol sa mga batang dinadala ko. "Ma, salamat po sa inyo ni papa ha. Salamat sa pagtanggap sa akin." lagi akong nagpapasalamat sa mga magulang ko. Ang swerte ko sa kanila, despite what I did tinanggap pa rin nila ako. Kahit sa simpleng salita man lang maipadama ko sa kanila kung gaano ako nagpapasalamat sa kanila na tinanggap nila ako. "Hayaan mo ma, kapag nanganak na ako. Magsisikap ako ulit para makatulong ako sa inyo. Babawi ako sa inyo ni Papa, Ma.Hindi pa ngayon, pero babawi ako."

"Kaya huwag mo nang isipin na burahin ang markang ito. You made your parents very happy today." Uminom ako ng kaunting tubig, ang mga mata ko ay nakatitig sa mapanganib at mapang-akit niyang tingin. "Magpasalamat ka na lang talaga, Rivera, dahil nandito ang mga magulang natin," bulong ko pabalik sa isang matigas at mababang tono. "Kung hindi... baka nadagdagan ko pa 'yang marka sa leeg mo, pero kamay ko na ang gagamitin ko”

“Salamat po, Mom. Hindi ko rin po alam kung nasaan na ako ngayon kung hindi kayo nagpatuloy sa paghahanap. Hindi ko alam kung anong klaseng buhay ang naging akin kung hindi niyo ako nahanap.” Hinawakan niya ang kamay ko. “Kami ng Daddy mo ang mas dapat magpasalamat. Ikaw ang milagro namin, anak. Ikaw ang kulang naming bahagi na ngayon ay buo na ulit.” Ngumiti ako. Minsan, parang nauubusan na kami ng mga paraan para ipahayag ang pasasalamat sa isa’t isa. Pero sa totoo lang, sapat na na naririto kami ngayon. Salamat sa Diyos, at pinahintulutan niyang magtagpo pa kami.

Alam na alam din niya kung paano makakabawi sa lahat ng sakripisyo ko sa pamilya namin. “Maliligo po muna ako habang naghihintay. Salamat nga po pala, nanay,” paalam ko sa kaniya pero nahinto ako sa pag-alis nang magsalita pa siya ulit. “Hindi, anak. Salamat. Kami ang dapat na magpasalamat sa iyo kasi ginagawa mo ang lahat para mataguyod ang lahat. Salamat, anak, gabayan ka sana palagi ng nasa itaas at lalo kang pagpalain. Mahal na mahal ka namin ng Tatay mo,” sabi niya, habang parang maiiyak pa.