Pasasalamat Sa Magulang นิยาย & เรื่องราว

at gagawin ko ang lahat para itama ito. "Papa Jesus salamat po sa blessings at guidance. Salamat po sa good health. Salamat po sa foods na nasa table. Papa Jesus, today po birthday ni Papa... first time ko pong i-celebrate ang birthday niya. Bigyan mo pa po siya ng many many birthday. Salamat po. Amen."

Hindi ko na din mapigilan ang mapangiti. Siguro, ang isa sa dapat kong ipagpasalamat sa Diyos ay ang magkaroon ng mga maunawaing mga magulang. Kung hindi naman kritikal na mga bagay, hinahayaan talaga nila akong mag desisyon sa kung ano ng gusto ko. "Salamat po, Mom." parang may bikig sa lalamunan kong sambit. Parang gusto ko na naman tuloy maluha.

nginitian siya nito, “Salamat, kahit nga hindi maganda ang pagkakakilala mo sa’kin noong una ay pinagkatiwalaan mo ako.” Muli ay nakangiting sumiksik siya dito. “Kung hindi mo ramdam na hindi ka mahal ng Papa mo, isipin mo na lang marami pang ibang tao ang nagmamahal sa’yo.” “You’re right, pero iba pa rin iyong pagmamahal ng magulang. But I’m glad that at some point of my life, naramdaman kong minahal ako ng isang magulang. Kung nabubuhay lamang si mama Sol.”

wika nito “Hindi mo naman ako kailangang pasalamatan, ginawa ko yun dahil gusto ko at isa pa ako nga dapat ang mag pasalamat sa pamilya niyo eh kasi kinupkop niyo ako dito simula nung mamatay yung mga magulang ko” seryosong litanya ko sa kaniya “Wala eh matalik na magkaibigan ang mga pamilya natin kaya sino pa ba ang magtutulungan?” sagot niya sa akin

Parang gusto ko tuloy munang umalis sa harapan nila dahil sa naramdamang pagkapahiya. Pati ba naman iyun kailangan pang sabihin sa mga magulang niya? Porket hindi ako nakapag-pasalamat, hindi na kaagad ako masaya sa mga bigay niya? Ang saklap naman! Grabe siya! Sama ng ugali.

"Hindi ko din alam kung ano ba 'yung tamaang pagkakaton, o kahit man lang tamang lugar para sabihing, sorry..." "Mama..." "Murahin mo man ako, okay lang sa'kin at naiintindihan ko." "..." "Alam ko namang, hindi sa lahat ng pagkakataon, eh, tama yung mga magulang. Pero, nak. Salamat ah? Salamat sa mahabang pasensya pag tinutupak ang mama mo."

Ang presensya ko, ang pag-upo ko rito, ang pag-iyak ko’t paglapit ko, iyon ang handog ko ngayong araw para sa mga namayapa kong mga magulang. Pinagtagpi ko ang mga palad ko saka ako yumuko. “Mom, dad… pasensya na kung wala akong dalang kahit ano. Pero alam ko namang hindi iyon ang mahalaga sa inyo.” Humugot ako ng malalim na hininga. “Nagdarasal ako palagi na sana ay payapa na kayo, na sana ay masaya na kayo riyan kung nasaan man kayo.”

"At kung sakaling saktan ka man niya sa kahit anong paraan, tumakbo ka lang sa amin, babawiin ka namin sa kanya." "Maraming-maraming salamat po sa pagkupkop sa akin dito, tita..." Emosyonal kong sinabi. Naninikip ang dibdib. "Talagang hindi ko po alam kung saang lupalop ako ng mundo naroon ngayon kung hindi dahil sa pamilya ninyo... Maraming-maraming salamat po dahil ipinaramdam ninyo sa akin ang pagmamahal na ipagmakaawa ko sa sariling magulang na maibigay sa akin. Salamat po sa pagpaparamdam na mahalaga ako, salamat po sa pagpaparamdam na may pamilya ako, masayang-masaya po ako."

Ilang beses pa akong kumurap para pigilan ang pagtaks ng luha sa mga mata ko pero may nangilid pa rin sa akin pisngi. "Doc, buong buhay ko po kayong papasalamatan sa pagligtas niyo sa mga magulang ko. Thank you for not giving up. Thank you for helping my parents without expecting something in return. Alam ko po kulang ang salitang salamat pero, salamat po, maraming salamat sa inyong mag-asawa at sa mga doktor at mga nurse na nag-alaga sa mga magulang ko."

Iniisip siguro nila na baliw ako dahil kinakausap ko ang sarili ko kanina. "Iyon ba ang paraan niya ng pasasalamat? Hindi ba tinuro sa kanya ng magulang niya o sa school ang salitang "thank you" o kaya "salamat". Mahirap ba bigkasin ang mga salitang iyon? Sobrang yabang niya!" inis na bulong ko.