Talumpati Ng Pasasalamat Sa Magulang の小説・ストーリー

"Lumaki ako na ibang tao ang kinilala kong magulang. Sa totoo lang, galit ako sa kanya kasi nagawa niya akong ipamigay at nagawa niyang manduhin ang buhay ko. I was mad at him because he ruined my life. Inamin naman niya sa akin na nagkamali siya sa part na 'yon. Pero sino ako para hindi magpatawad diba? Tulad ng sabi ng iba na masama at wala raw puso ang ama ko, pero habang tumatagal na kasama namin siya nasasabi ko na mali ang sinasabi ng ibang tao tungkol sa ama ko. Kasi kung totoong masama siya, wala kayong lahat dito. Pero patunay kayong lahat na may nagawa ring kabutihan ang ama ko." Nagbuntong-hininga ulit ako bago muling nagsalita. "Dad, maraming salamat sa pagmamahal na ibinigay mo

Lumabas sya para tumingin sa kalangitan. Tumulo ang luha nya. "Gramps, kung nakikita mo man kami ngayon o naririnig mo ako... Maraming salamat po. Sa dinami dami ng tinulong nyo sa akin hindi ko na po alam kung paano ko pa kayo pasasalamatan." Kung nababasa lang talaga ang nilalaman ng kanyang puso, maipapakita nya kung gaano sya nag papasalamat kay Gramps.

Napangiti rin ako ng itaas nito ang isang palad at marahang hawakan ang aking mukha. “Salamat anak, ha? Sobrang pasalamat ko sa panginoon at isang responsable at mapagmahal sa magulang ang binigay niya aming panganay.” inabot ni Tatay ang tutok ng ulo ko at marahang ginulo ang buhok ko. “Alam kong nahihirapan ka na. Salamat sa pagtitiis anak, ha at pasensya na ganitong buhay lang ang kayang ibigay namin ng tatay mo,” naluluha ako ngunit pinigilan kong wag tumulo ang mga iyon bagkus ay ngumiti ako ng mas malapad.

Huminga ako nang malalim. “Magandang gabi po sa inyong lahat,” sabi ko, nanginginig pa rin ang boses. “Hindi ko po alam kung paano uumpisahan to. Ang dami kong gustong pasalamatan. Pero higit sa lahat, gusto ko pong pasalamatan sina Mama at Papa. Kung hindi dahil sa kanila, hindi po ako makakarating dito. Kahit po lahat ng pagkakamali ko, tinanggap nila ako. Hindi nila ako binitawan.”

"Tapos ito nakikita namin na nagkakaroon ka ng anak tapos ano? Wala namang ama." Natatawang ani niya sa akin at napa-smirk lang ako habang nakatingin sa kanya. "Hindi pa naman huli ang lahat para bumali ka sa bahay. Like you know our parents are kind at pasalamat ka na sa bagay na 'yun." Bakit ko naman pasasalamatan ang mga taong nagpahirap sa akin ng ilang taon na parang basura lang ang trato sa akin? Flashback...

Malaki din naman ang pasasalamat ko kay Zach dahil ginawa niya ang lahat noon para maprotektahan ako at malaman kung sino ang pumatay sa mga magulang ko. Habang buhay kong tatanawin na utang na loob ang ginawa niya para sa akin. Pero hanggang doon na lang siguro kami, At kung magkrus man ang landas naming dalawa magpapasalamat pa din ako sa kaniya. Kung meron man na siyang iba magiging masaya ako para sa kaniya. Bumuntong hininga ako at pinagpatuloy ang ginagawa,

“Mama, papa, n-namimiss ko na po kayo!” Naramdaman ko ang pag-upo ni Lukas sa tabi ko. Humawak rin siya sa lapida ng mga magulang ko dahilan para mapatingin ako sa kaniya. “Pasensya na ho,” aniya sa mga lapida. “Wala ho ako noong mga panahong kailangan ako ng anak niyo. Pasensya na ho kung nasaktan ko siya ng sobra pero ipinapangako ko ho sa inyo na ngayong alam ko na ang totoo at kasama ko na siya pati ang mga anak namin…hindi na ho siya masasaktan pa ng kahit na sino.”

Agad niya iyong sinindihan at nilagay sa harap ng larawan ng mga magulang niya. "M-ama, Daddy, nandito sila. Hindi ko po alam ang gagawin ko." Bumagsak ang patak niyang luha sa mesa. Malaki ang pasasalamat niya sa mga magulang niya kahit pa malaki ang kasalanan niya sa mga ito. Mabilis niyang pinalis ang mga luha matapos marinig ang mga yabag paakyat sa hagdan ng bahay sa labas.

Nagpapasalamat ako sa kanila dahil kahit hindi nila ako tunay na anak, nagawa nilang ipakita sa 'kin ang tunay na pagmamahal ng isang magulang. Wala rin akong karapatang magalit sa tunay kong magulang. Dahil tulad nga ng sinabi ni Mama, nagawa lang nila 'yon para sa kaligtasan ko. Sa halip ay nagpapasalamat rin ako sa kanila, magulang ko parin sila kaya gusto ko silang makilala at makasama.

“Alam mo anak, nakikita ko ang magandang pagpapalaki sa’yo ng tumayo mong magulang. Sayang lang at wala na sila dito para pasalamatan namin ng daddy mo.” Napapikit ako dahil doon, gusto ko ‘din na nandito ang tumayo kong magulang. Ang pagkawala nila ng biglaan ay malaking downfall saakin. Siguro naman ay pinapanood nila kami ngayon hindi ba? Mommy Carmela, daddy Francis, sana masaya po kayo kung nasaan man kayo ngayon.