Past Tense For Forgive Mga Nobela at Kwento

Mas lalo itong humagulgul. Tumango ako. Hindi ako makapag salita pero pinilit ko ang sarili kong ibuka ang bibig ko para sabihin ang gusto kong sabihin kahit na nahihirapan ako dahil sa matinding pag iyak ko. Binuka ko ang bibig ko habang niyakap si dad. Gusto kong sabihin sa kanila na.... "i f-forgive y-you, pinapatawad k-ko na p-po k-kayo, i already forgive you mom and dad, sa lahat lahat i forgive you two.." hagulgul kong sabe

Tapos ngayon- "I'm sorry, I'm sorry, I'm sorry," paulit-ulit niyang pabulong na wika sa akin. Napakahigpit ng yakap niya na halos magkaramdaman na kami ng tibok ng puso. "Please forgive me. Kausapin mo muna ako, please. B-Before... we say goodbye."

Pero pwede ba? Kahit ngayon lang huminto ka naman para hindi niya ako tuluyang iwan? "Mahal kita! Is that not enough for you to forgive me, Aeone?" Tanong ko. Wala na nahulog na ako sa kanya, at hindi ko alam pero sa mga oras na ito, pakiramdam ko hindi ko na kaya na wala siya. "Too little too late to forgive you." He said, then left me, crying.

“Kalimutan na natin ang mga nangyari noon. Past is past, ika nga nila. Let’s just focus on what will happen today, tomorrow, and the day after tomorrow. I forgive you, Naya.” “Oh, Portia! Thank you. Thank you so much!” Ani nito at kaagad akong niyakap nang mahigpit. Nakangiting lumuluha ako habang yakap-yakap din si Naya at masuyong humahaplos ang palad ko sa likod nito. “It’s okay, Naya.” Humiwalay ito sa akin mayamaya. “Tama nga si Nanay Josephine. Napakabait mo. Ang laki nang naging kasalanan ko... Still, you choose to forgive me.”

“Let him be, Clara. You know you’ve never been able to stop him. If we couldn’t stop him before, how could we possibly stop him now?” “Kaya nga kinakausap ko siya ngayon, Greg,” sagot naman ni Mom, tapos ay bumaling siya ulit sa ‘kin. “Kung ako lang talaga ang masusunod, gusto ko sana kalimutan mo na lang ang lahat nang nangyari noon sa inyo sa Pilipinas pero alam kong hindi madaling bagay ang hinihiling ko. But I hope soon, anak, your heart will somehow learn how to forgive. Hindi ‘yon para sa mga taong pumatay sa mga totoo mong magulang, but for yourself—so you can finally be free the past and start living your own life.”

Ilang pag iling din ang ginawa nito bago ako titigan ng diretso sa mga mata. "Well, A good joke was always gets a big laugh isn't it?" Then I laugh as harder as I could. "Cherry." Mahinahon na niyang sinabi ng gagapin ang isa kong braso. "l'm sorry.." Hindi iyon ang gusto kong marinig mula sakaniya. Because sorry is not a word for forgiveness. Is it a word of goodbyes.. Buong lakas kong hinila ang braso ko mula sa kaniya bago ko lisanin ang kaniyang opisina na walang pasabi.

Parang kulang pa ‘yon sa kanya at kailangan pang may gawin siya para sa akin. “Mama, I know what you are. You’re not kind and sometimes rude to someone rude to you. But you’re still my mother. You still love me and raised me well. Nagbago lang noong napalapit sa mga Zarceno.” Ngumiti ako sa kanya. “I really want to forget what happened. I forgive you like how Papa always forgives you.” …

hindi makapaniwalang sabi niya “It’s in the past, Love. Kalimutan na natin iyon at magsimula tayong muli. Wala tayong kasalanan sa mga nangyari.” Naramdaman kong yumugyog ang balikat niya. I let him cry habang tumutulo din ang luha ko. “We should let go of the past, Love. Let’s forgive ourselves and forgive each other so that we can move on!” I almost whispered in his ears

Look, I'm very busy and I have no time to listen to your nonsense! "Matthew, please hear me out hindi ko sinadyang mangyari iyong lahat satin noon. Kaya ako umalis ng walang paalam sa'yo. Please, patawarin mo ako!" "So, you really want my forgiveness? then, get out of my sight so I can forgive you!" matigas niyang wika dito. "No, I can't do that, babe. I still loved you, so I am here, I want to fix everything we have missed before."

"Am I forgiven?" Tumango-tango ako. "Y-yuh... And also forgive me for blaming you for what happened in the past. I'm sorry, Damien. Sorry..." Finally, I burst it out. Hindi ko na patatagalin pa ang pagtanggap sa paumanhin niya dahil dapat ay noon ko pa ginawa. Lumawig ang ngiti nito sa kanyang labi at bigla niya akong niyakap ng mahigpit sa kanyang mga bisig. "Thank you, sweetheart. I love you..."