Past Tense Of Regret Mga Nobela at Kwento

tanong niya at hinaplos ang pisngi nito. Biglang nagdilim ang ekspresyon nito kasabay ng pagbigat ng paghinga. "You'll regret it. Something will happen that you will surely regret," pabulong nitong sambit. Napakagat siya ng labi. Even his whispering voice sounded so hot and tempting.

Bawat salitang binibitawan niya ay nagmamarka sa isip ko, kahit anong waksi ko at pag-alis ay natatandaan ko pa rin nang mabuti. "Huli ko na rin napagtanto na I should have take our relationship to the next level, at hindi nag-file ng divorce..." Humakbang siya palapit sa akin, ilang inches na lang ang pagitan ng mga mukha namin sa isa't-isa. "I was immature and asshole. But I still wanna ask you to give me another chance to prove myself to you." Sasabog na ata ang puso ko. I'm shaking, my toes are shaking. Hindi ako alam kung anong gagawin ko. Hindi ko pa rin mahanap ang tamang salita na sasabihin sa kanya.

"I want to but I can't. Dahil alam ko ako ang may kasalanan kung bakit nangyari ang lahat ng iyon. Ako ang puno't dulo ng lahat at isa pa, tinanggap ko naman lahat ng sakit. Ako naman ang nagpakatanga kaya bakit ako magagalit kung sa una palang ako rin naman ang nagpaubaya. Isa pa, minahal naman kita noon." "Noon" pag-ulit niya sa huli kong sinabi na para bang ang sakit ng linyang iyon para sa kaniya. Pinilit ko na lang iyong ignorahin. Kung ano mang pumapasok sa isipan ko ay tanging babaliwain ko lamang. Matamlay siyang ngumiti sa akin. "Alam kong late na pero sorry for everything Cathy. I know that sorry can't change the past but I want to tell you that I regret everything. I regret lettin

wika naman ni Maverick habang nakapikit at nakayakap sa unan. "Kung alam ko lang na ganito ang mangyayari, hindi na sana ako nakipag-usap sa kaniya dati. Nilimot ko na lang sana ang nangyari," saad ni Hexy saka umayos sa pagkakaupo. "You can't bring back the past. There's no point in regretting what happened," sagot naman ni Maverick. Napabuntong-hininga na lang si Hexy at pinagmasdan siya habang nakapikit ito.

Tinuro ko yung ang kaliwang dibdib ko. Buhay pa 'ko pero pakiramdam ko unti unti akong pinapatay. Sunod sunod na ang pagpatak ng luha ko, "P-past tense ba yan f-future tense? A-ang sakit nga eh! Sabihin mo naman, Zach! Oo kahit isang minuto lang minahal kita, Iris." "Iris.. Hindi ko kayang magmahal..." Mas lumakas yung pagiyak ko.

At hindi man lang niya ito nakausap at nayakap sa huling pagkakataon, nag-self regret tuloy siya sa oras na iyon. She regretted it so much. Marami siyang pinagsisisihan sa sarili niya. Kinakain siya ng pride sa mga panahong 'yon. She's so hurt and so broken, walang nakakaintindi sa nararamdaman niya ngayon, wala. Nagsisisi siya dahil kung hindi dahil sa pangyayari, hindi sana naungkat ang lahat tungkol sa pagkatao niya. Hindi sana nagkandaleche leche ang lahat, lalo pa at dalawang asosasyon ang nagbabanggaan dahil sa kanilang dalawa. Wala siyang kaalam-alam na hindi iyon ang tunay na nangyayari. Walang alam si Romary na ang likod nito ay ang kasalanang hindi naman niya ginawa. Isang kasalan

"Masakit right?you deserve it actually." Nanghihina man Yesha manage to look at him straight at eyes. "you used to be so sweet to me but what happened now?". usal niya habang nakatingin sa mata nito. kita niyang tumawa ito ng mahina. "Used...that is means past tense." ani nito this time siya ang natawa ng mahina. "Get up and prepare for a good dinner Klazuya and I will have a dinner here," tumayo ito at itinulak siya pahiga sa kama.

"Hey, are you ok?" tanong ni Joel sa dalaga bago binuhay ang makina ng sasakyan. "Yeah." Aniya at hindi nag abalang imulat ang mga mata. "I know na hindi maganda ang status ng relasyon ninyong mag asawa ngayon dahil kay Leslie, and naaawa ako sa iyo." Napilitan siyang mag mulat ng mga mata at tumingin kay Joel. Parang nakahanap siya ng kakampi sa katauhan nito. Thank you pero hindi ko kailangan ng awa."

The curve of her smile, the glint of her eyes, spoke volumes of the journey we had both undertaken to arrive at this moment of reunion and redemption. In the quiet of my soul, I felt a sense of peace settle within, a recognition of the enduring bond that had weathered the storms of our youth and emerged stronger for the trials we had faced. The echoes of our, or should I say, my past mistakes and regrets faded into the background, replaced by the promise of a future filled with hope and forgiveness.

"I'm tired, Giovanna. I'm tired of doing this..." Hindi na ako makahinga pero patuloy pa rin ang pagbagsak ng mga luha kong kanina pa nag-aantay makalabas at ang mga panibagong luha ulit na ngayon ay nag-aaantay nang makalabas. It feels like crying became my habit and lying is his. For the first time in my life, I really regret such an important thing. Marriage. I regret being married. To him. I regret losing my mom, my dad, him, and myself. I regret all of those. I'm exhausted because of too much remorse.