Paulit Ulit Novels & Stories

SOIRYE'S P. O. V "I HATE HIM, I HATE HIM, I HATE HIM!” Paulit-ulit 'yong tumatakbo sa isip ko habang nanggigigil akong sinusuntok at hinahampas ang unan ko. Unan ko—so basically, I'm back to my very own room. Because just like what Damon said, pagkatapos na pagkatapos ng "kasal" namin ay diniretso niya na akong ihatid sa field kung saan naghihintay ang private jet na ipanghahatid sa akin ni Paulson. Iyon din ang parehong private jet kung saan niya ako isinakay palabas ng bansa.

Paulit-ulit na bumabalik sa isip niya ang mga huling salitang sinabi ng dalaga. “A child is never an obstacle. Blessing siya. At kung bibigyan man ako ng chance magkaroon ng anak, hindi siya ang magiging dahilan para isuko ko ang mga pangarap ko. He’ll be the reason I work even harder to achieve them.” Hindi niya alam kung bakit ganoon kalakas ang tama sa kaniya ng mga salitang iyon. Paulit-ulit siyang gumulong sa kama, minsan nakaharap sa kisame, minsan nakatalikod. Hanggang sa unti-unting uminit ang kaniyang mga mata.

Sa halip ay inihatid niya ako ng diretso sa kwarto at sinabihang huwag na muna akong lumabas. "Listen to me, Eli. Huwag matigas ang ulo mo, baka mamaya lang paglabas ko makita na kita ulit doon sa field." "Hindi nga!" Paulit-ulit naman 'to. Itinaboy ko na siya palabas dahil naririndi na ako sa mga paalala niya pero bago pa siya tuluyang makaalis ay muli na naman niya akong binalinga.

Paulit-ulit na lang niyang minura ang sarili sa isiping iyon. Mahina siyang tumikhim para maalis ang bara sa lalamunan niya. Paulit-ulit pang ikinurap habang inililinga ang mata upang pigilan ang nagbabadyang pagtulo ng luha. Paulit-ulit din niyang ipinangako sa sarili na hindi na niya hahayaang masaktan pang muli ang asawa at wala nang makapapanakit dito. Ilang segundo ang pinalipas pa niya bago nakisali na rin sa usapan ng dalawa. Kahit inabot ng traffic pauwi ay hindi nila naramdaman dahil sa masayang usapan nila.

sabi nito at saka tumalikod para umalis. Tinapik naman ni Paul ang balikat ni Jacob at nang lingunin niya ito ay isang malaking ngiti ang sumalubong sa kaniya. “Ang galing mo talaga, sa inyong dalawa ni Sid, sa’yo ko talaga nakikita ang trabahong iyon. Buti na lang at hindi naghanap ng gulo ang lalaking ‘yun.”

PAULIT-ULIT na umaalingaw-ngaw sa kaniyang isip ang pagtangging iyon ng dalaga. Hindi niya maintindihan ang sarili kung bakit pa niya pinag-aaksayahan ng oras upang isipin ang babaeng iyon. 'Ha! Akala mo napakaganda! Kung makapagsalita. Tsk!' Para siyang tangang kinakausap ang sarili. Hindi niya kayang aminin na may babaeng tumanggi sa kaniya. Dahil iyon ang unang beses! Samantalang… ha!

'Life must go on without you. Paulit-ulit na bumabalik sa isip niya ang mga salitang 'yon. At matapos niyang bastusin si Olive nang sabihing si Anthony na lang ang gusto niyang kausapin, tiyak na hindi na rin nito gustong makipag-usap sa kanya.

“Mahal ko siya…” Paulit-ulit niyang inuusal, na para bang sa pagsambit nito ay mapapaniwala niya ang sarili. Ngunit sa kabila ng kanyang sinasabi, may ibang damdaming kumakalmot sa kaloob-looban niya—isang damdaming hindi niya maipaliwanag, hindi niya matawag sa pangalan, ngunit naroroon. Buhay. Umiiyak. Humihingi ng pansin.

ang tigas lang ng ulo. "mamaya ko na nga lang lilinisin to.baka kapag hindi pa ko umakyat sa kwarto niya baka guluhin na naman niya ang inayos kong gamit roon..~,~" **** "f*cking sh!t!d*mn you all!f*ck!"paulit ulit na mura niya.bigla naman akong kinabahan ng makarating na sa tapat ng pintuan ng kwarto niya..

Mas lalo akong naiyak. "What have I done? I'm sorry.. I'm so sorry, Love.. I'm sorry.." Paulit ulit niyang sabi. Panay lang ang naging paghikbi ko. Hagulgol na nga at nakapikit pa din ako. "I'm such an asshole.. I'm so sorry.. Don't leave me, Wifey.. Please. I can't lose you.. Slap me.. Just punch me sa mukha. Love.." "M-mahal kita. Sobra b-but I can't do this, Love. I-I thought you unders-"