Romans & histoires Philippine Ethnic Musical Instruments

Tumunog ang wind chime na dolphin nang pumasok kami. ''Good morning ladies!'' Masiglang bati ni Indigo sa mga naro'n. Mga kababaihang may mga edad na. May measuring tape na nakasabit sa mga leeg nila. Ang iba'y abalang ginugupit ang makukulay na tela. May tatlo namang nakaupo sa harap ng makina.

Mapapahiya kaya siya? Ngunit ng tumitig na siya sa akin… Kinuha niya ang kamay kong isa, at kaagad naman tumunog ang classical na musika gamit ang piano at ilang saliw ng mga iba’t-ibang klase ng mga violin. Kahit sa pagtugtug ng mga instrumento, wala din ako riyan inaatrasan. Eh hetong lalaking ‘to? Meron ba siyang kakayanan din pagdating sa sining? Pero, agad ako nagulat ng kinabig niya ang bewang ko. Tipong alam na niya ako paano hawakan at gawin ang parte niya sa sayaw na ito.

"Angielyn Jackson. Filipino teacher." "Kerr Wu. Mapeh teacher niyo." maangas na bungad ng lalaking may hikaw sa ilong at labi. Magulo rin ang brown notong buhok at hindi katulad sa iba na malinis ang suot, parang pinamunas sa sahig ang puti nitong tshirt sa dumi.

Tanong ko. "Yep, lahat ng musical instruments ay may alam ako pero sa pagkanta ay bukya ako diyan. Gitara lang ang nadala ko kasi mabigat na kapag dinala ko pa dito ang set ng drum ko." tumango ako sa sinabi niya. "By the way, bakit mag-isa ka lang dito? Nasaan na yung kasama mo nung pumunta ka ng Maynila. Hindi ko naman yun masyadong close. Sila ng pinsan ko ay mas magkakilala for sure."

Maraming dumaraan at turista ang nagtipon sa labas ng courtyard. Kung tutuusin, ang kombinasyon ng moderno at classical musical instrument ay talagang nakaka-agaw ng pansin. Ang kantang "Dance of the Dark" ay nagsimula sa kombinasyon ng bass at electrophonic organ. Sa gitna ng kanta, ang harp, flute, at drums ay sumama, na pumukaw sa mga kaluluwa ng mga tao at gumulat din sa kanila.

Penelope POV Almost seventeen hours ang flight from Canada to Philippines. Akala ko nga mahihirapan ako dahil first time kong makakasama si Travis sa byahe, papunta pang pilipinas. May six hours pa kaming natitira. "Ang daya ng batang 'yan! Kapag kami ang aalis, napakakulit! Tapos nung nasa sa'yo na? Ayan ang tahimik!" sabay turo niya kay Travis na nasa kandungan ko habang nanonood sa tablet.

𝐂𝐡𝐚𝐩𝐭𝐞𝐫 𝐅𝐨𝐮𝐫𝐭𝐞𝐞𝐧 "Sa may bahay ang aming bati..." Kahit nahihiya ay nagtambol si Dennis sa improvised drums na bitbit niya. Si Raymond at Ervin ay may dalang gitara habang tambourine na gawa sa tansan na binutas at nilagyan ng alambre ang hawak ni Franco.

Habang nakaupo ito sa isang upuang yari sa kawayan at naliliman ng isang malaking puno at patuloy sa pagkalabit ng kwerdas ng luma na nitong gitara. Hanggang sa simulan na nito ang pag-awit sa napakalamyos na tinig.. "Ang bayan kong Pilipinas Lupain ng ginto't bulaklak Pag-ibig na sa kanyang palad Nag-alay ng ganda't dilag" "At sa kanyang yumi at ganda Dayuhan ay nahalina Bayan ko, binihag ka Nasadlak sa dusa.."

May piano na nakaset-up at violin sa isang banda. Kinuha ko 'yong black violin, at tinignan ko 'yong lalaking nagngangalang Nazareth na sa tingin ko ay bulag ata. "By the way, I'm Nazar and I'm Kuya Santino's brother," bumulong siya sa akin. Buti hindi na siya naka mic. "Are you familiar with the song 'La Campanella' by: Niccolo Paganini?" "Yes, I am," I replied softly.

SCOTT Naalimpungatan ako at puring-puring binate ang aking mga nakapahingang buto sa pamamagitan ng pag-uunat. Walang humpay na tumitili ang alarm ni Eliana para humingi ng pansin, paulit-ulit na gumagawa ng parehong nakaiiritang tunog.