Philippine Folklore Novels & Stories

Nang mapunit ang wrapper nito ay mas lalong kumunot ang noo ni Don Antonio, dahil isang malaking styrofoam lamang ang nakikita nitong nakatayo sa harapan. Ngunit sa tulong nina Lorry at Mica na mabilis pa sa kidlat na pumunta sa tabi niya upang tulungan siya, ay maingat nilang naalis ang styrofoam dahilan upang malantad ang laman nitong fiberglass. At sa loob nito ay malinaw na makikita ang isang tinuturing na holy grail ng mga colollectors. "Holy shit! A 1734 Map of Philippines! And it's a very rare map drawn by Murillo Velarde!!" Parang batang sigaw ni Don Antonio nang makilala ang regalo ng anak.

Napabuntung-hininga naman si Arius na tila inihahanda ang kanyang sarili sa isang mahabang paliwanagan. "Ang Danag ay kilala bilang bampira sa Pilipinas. Ayon sa alamat ay dati silang diyos. Tinutulungan nila ang mga tao na magapalago ng taro. Tapos isang araw, nasugatan yung isang babae then yung isang danag nagpresinta na s******n ang dugo ng babae para malinis ang sugat nito. Tapos nasarapan sa dugo yung Danag dahil sa kakaibang tamis nito. Nasipsip ng Danag ang lahat ng dugo ng babae hanggang sa mamatay. Kaya simuma noon, lagi na silang nambibiktima ng mga tao. Kaya hanggang ngayon, walang nakakaalam kung paano papatayin ang Danag," ang paliwanag ni Arius.

Is this real? "Wala ba akong halik mula sa fiancee ko?" I closed and opened my eyes habang dumiretso siya ng pagkakatayo sa harap ko. His charming smile was really in front of me. I am not dreaming. Fiore is really here. Nagbalik siya! Mabilis na yumakap siyang muli sa akin. Kundi niya ginawa iyon, baka natumba na ako dahil sa panginginig ng mga tuhod ko.

Lahat ay nag thumbs up at mau ilang mga babae pa ang tumakbo palapit para itanong kong saan sila galing na bansa at kung anong klaseng sayaw iyon. “We’re from the Philippines, it’s a Filipino dance,” halos sabay na sabi ni Agatha at Johnford. “That was amazing!” hinawakan ng isang babae si Agatha, nagniningning ang mga mata. “Are you a fairy?” Napangiti si Agatha. “I’m not a fairy, I'm just an ordinary dance student.” “Really? How long have you been learning? How long would it tale me to dance like you? Flying like that?”

“Helga is a precious jewel. Masaya kaming tanggapin siya sa pamilya Avelino.” Halos matunaw sa saya si Mama, habang si Papa, na laging reserved, ay ngumiti ng totoo. “The pleasure is ours, Mr. Avelino. And please, just call me Rick,” sabi ni Papa. “Only if you call me Gerardo.” Nakakahawa ang ngiti ng matanda. “We have a tradition here in the Philippines, right? The parents of the bride and groom are not just guests, they are family.” Nang lahat ay nakaupo na, si Gerardo sa isang dulo ng mesa at si Papa sa kabila, halatang sinadya ang pwesto, sinimulan nang ihain ng mga waiter ang unang course.

"Son, your papa and I are talking about having a vacation there in the Philippines, but your dad is super busy...Please, anak...Ikaw na lang ang bumisita sa'min dito. Miss na miss na kita...Look oh, my skin was not as healthy as before, ang dami ko ng wrinkles at kulubot na ang balat ko, matanda na ako, di mo ba ako balak man lang alagaan dito sa Melbourne, son?"

“Of course, Daviah. Maraming dagat sa Pilipinas. Did you know that the Philippines has 7,641 islands? So maraming dagat doon. If you want to see one, Palawan is one of the best options. You can ask Lolo Edie to take us on a trip to Palawan if you want because maganda ang dagat doon. We can swim and have a bonfire at night.” Napaangat si Belinda at Daviah kay Valeria nang sumabat ito.

I secretly smiled because he managed to answer all my inquiries without hesitation. Natigil na ang aming biyahe at dumako na sa islang lumulutang. Umalis na ang lahat at nagsimulang umakyat gamit ang handang pataas na nakaukit sa gilid ng isla. Ilang sandali, may nakita na kaming malaking arko na may nakasulat doon na 'Bomba Pirata'. Napalingon-lingon ako sa paligid. Maihahalintulad ito sa isang makalumang bario na kung saan may nagaganap na fiesta. Pinalilibutan ng mga makukulay na banderitas ang mga kabahayan na yari sa kahoy, maraming nagtitinda ng kung-anu ano sa giitna at mga taong nag-iinuman sa bawat gilid. Ang pinagkaiba lang nito ay may mga bangka o maliit na galleon ang nakatiwangt

Sumunod siya rito. "Nasaan tayo?" tanong niya. "Sa Baguio, Benguet. Baguio is the flower capital of the Philippines and known for their Panagbenga Festival," paliwanag nito. Tumango siya. Hindi na bago sa kaalaman niya ang tungkol doon pero nakakamangha pa rin na makita niya ang Baguio ng personal.

🎶Let my voice lead you this way I will not lead you astray Trust me as we reach the side Jumping out where men have died Hear my voice beneath the sea Sleeping now so peacefully At the bottom of the sea Sleep for all eternity 🎶 Kanta namin. Wala nang nagawa ang mga taong iyon, para silang inaantok at nanaginip habang dilat ang mga mata. Ngumingiti-ngiti pa sila na parang wala sa ilalim ng tubig. Wala na sila sa kanilang ulirat kung kaya't hindi nila namamalayang pinapasok na ng tubig ang kanilang mga baga.