Philippine Journalism Novels & Stories

masaya nyang aniya kaya ako'y natuwa sa asal niya Minsan kona nakinig ang Villareal sa radio o maging sa TV kaya hindi akoo makapaniwala na makikita ko ang isang Villareal dito kaya naman pala ganun nalang siya makahusga siya pala ang pinakamayan dito sa Philippinas at hindi lang yun sabi din ni daddy mafia daw siya kaya daw hanggat maaari ay iwasan ko silang makasalubong

"Don't be so polite. It's all just those reporters and editors writing nonsense. You know those people, they'll write whatever's sensational to get attention. It's embarrassing to even think about." Matapos iyon, may paitaas na ngiti siyang nagtanong, ang kanyang mga mata ay sumisipol ng mapanuring tingin. "By the way, I've been abroad for several years now and I'm not familiar with many people and things here in Philippines. Miss Janella, which company's CEO's daughter are you? I'm afraid I won't know anyone and might offend someone." Hehe.

Napailing na lang ako at tinanggal iyon sa isip ko. Mabilis ang naging byahe. Hindi ko alam kung talagang mabilis ba o dahil lang subrang daming pumapasok ngayon sa isip ko kaya hindi ko namalayan. "This is my first time going here in the Philippines," nakangiting sambit ni Kirra, habang hila-hila ang maleta nito. "There's nothing special here, Kirra." "There is, Architect. Just like other people say, it's more fun here in the Philippines."

Sa hindi inaasahan, hindi niya alam na ang ginawa niya ay magiging isang malaking gulo sa lipunan. Kinabukasan… Lagpas isang dosenang media outlets ang nagmamadali na maunang mag-report ng balita na inilabas ni Helios ang asawa at kaniyang anak para mag-dinner. Sa kabuuan, ang mga mas kilala na agency ay nilagyan ng censor ang mukha ng bata dahil baka maging gulo pa sa media. Pero ang ibang hindi ganun ka-sikat na reporter ay hindi na tinakpan ang mukha ng bata para makilala sila at pagkakitaan ang balita.

Para dumugin ng maraming mga reporters? Well, I am no other than Hanneah Marie Alvarez. The owner of the well-known flower shop in the Philippines, HM Flower shop. Ako rin ang may-ari ng malaking pananiman ng mga bulaklak sa buong pilipinas. That’s why pinagkakaguluhan ako ng mga reporters. It’s been five years and yet I'm still not used to them.

Pareho nitong bitbit ang mga nabanggit na inumin. Inabot ni Gilliane ang tequila. Kaagad siyang inabutan ni Jerome ng shot glass at lemon. "Tell me about your hospital in the Philippines." Marami na siyang nalaman mula kay Phoebe who enjoyed working there.Nabanggit din nito na wlaang gaanong nagtatagal na nurses sa ospital. Dalawang taon lang madalas. Hindi iyon dahil sa hindi maganda ang trato ng administrasyon sa mga nurses, iyon ay dahil madaling ma-hire sa Amerika at Europa ang mga nurse na nanggagaling sa Dr. Amadeo Dizon Memorial Hospital.

Paano nga ba pagaanin ang loob ng isang tao na halos hindi na nag-eexist sa mundo. Dozens of tabloids contained malicious and horrendous articles, stating that the hottest Bachelor in the Philippines had passed peacefully and had vanished. Either that or they've stated that he died in the United States where he was secretly taken to have a better chance of surviving, but later died because the doctors couldn't do anything for him.

We are in the same school. Speaking of school, malapit na ako sa department namin. Kasama namin ang Mass Communication Students dito sa Department namin. Malamang iisa lang naman kasi ang pinatutunguhan ng Mass Comm at Journalism. Pinagkaiba lang writing is for Journalism and Mass Comm is all about broadcasting. Visual. I took Journalism simply because passion ko ang pagsusulat. Namana ko yata sa Mama ko. She's a famous writer here in the Philippines at kinuha ng malaking Publishing Company sa New York. Honestly, hindi ko nga kailangan mag part time kasi kayang kaya akong buhayin ni Mama pero ayoko. Wala rin kaming balak bumili ng property dito, because we have one. Sadyang ayaw ko lang tumi

"Ang arte naman nito, tinatanong lang eh. Pwede mo namang sagutin ang tanong ng walang paligoy-ligoy." Humakbang pa ang reporter palapit sa 'kin. Naasiwa ako. "Back off!" sigaw ko. "Smile, Miss Kylie Leofwin. My camera!" One camera-man just shoved his camera in front of me. Nagulat ako kaya napaatras ako. Sa totoo lang, normal na sa 'kin ang ganitong eksena. Madalas mangyari sakin na ma-harass sa gitna ng intervew. Pero first time mangyari na dito pa yun sa Pilipinas. I thought sa ibang bansa lang nangyayari yun. I never expected press people were rude in the Philippines as well. I felt disappointed and down.

Lahat ng pinaghirapan nitong trabaho ay naglaho na parang isang hangin na pinunan ng ulan. Ayesha graduated in the Mass Communication bringing the point as the highest honor in her state. Agad ang pagtangkilik sa kanya ng iilang mga news channel, but Ayesha prefers the platform na kung saan ay hindi exposed ang mukha niya. In the end, she masters the printing media. Mas nahasa ang kakayahan niya sa pagsusulat ng mga artikulo at siya rin mismo ang magsisilbing finisher ng produkto bago iindorso sa publishing. After one year of her career as a writer, Ayesha came back to Philippines para doon ipagpatuloy ang kanyang trabaho. Nagtayo ng sariling publishing house magazine then the latest was her