Philippine Journalism Novels & Stories

Unang hakbang pa lang, nag-ingay na ang crowd. Sunod niyang inabot ang kamay ni Calestine. Sabay silang bumaba. Flash ng camera. Sigawan. Tawag ng reporters. “Mr. Cruz!” “Mrs. Cruz!” “Is it true you’re settling back in the Philippines?” “Adrian, how does it feel to be back?” Pero hindi nagsalita si Adrian. Tanging isang galaw lang ang ginawa niya. Inakbayan niya si Calestine.

Agad nilang pinakilos ang pre-assigned media units. Tatlong local news vans ang humarurot patungong site, dahil sa eksklusibong tip na "may emergency chemical leak sa dating dump site." Ngunit pagdating nila, tumambad sa kanila ang eksklusibong press kit mula sa Gold Prime: "Welcome to the Birth of the Philippines' First Eco-Energy Industrial Zone — A Gold Prime Initiative." Ang artikulong nakita ng lahat ay kumpleto sa detalye:

Namukhaan pa niya ang isang showbiz reporter mula sa malaking TV station ng bansa. “Chelary, It’s true you’re back in the Philippines. Can we ask you some questions? Kaunti lang.” Tiningnan niya ang pagkain sa kanyang harapan. Gutom na talaga siya. “Maraming usap-usapan na umuwi ka ng Pilipinas dahil papabagsak na ang career mo internationally. What can you say about that?” “I-I…” “She’s having dinner. It’s unethical asking her.”

Gayunpaman, ang ibang mga reporter ay suminghal lang sa panlalait, "Sino bang may pakialam sa kanya! Nakalimutan na yata niya kung anong klaseng trabaho ang pinasok niya!" "Tayong mga journalist ay naniniwala lang sa mga bagay na nangyayari sa harap natin!" "Ang alam ko lang talaga, kapag natapos ko ang report na 'to, makakakuha ako ng isang kapaki-pakinabang na gantimpala. Siguro magiging sapat na nga rin ito para tumbasan ang mga naipon ko nung isang taon. Sayang kung hindi ako magkakaroon ng balita tungkol sa nangyayari ngayon. Bukod pa dito, hindi naman tayo nagsisinungaling tungkol sa kahit ano. Sinusulat lang naman natin kung ano ang nakikita natin ngayon.

“Kung naluluma na ang mga printed newspaper, lumipat ka na lang sa news media. Marami na akong nakitang mga journalist mula sa traditional media na gumawa ng sarili nilang independent news video channel. Sapat na ang dami ng subscribers nila para kumita nang maayos.” Ngumiti si Nellie. “Magkapareho tayo ng iniisip. Pero nagtatrabaho pa rin ako sa isang pahayagan, at labag sa regulasyon na magtayo ng ganyan dahil may karapatan ang pahayagan sa anumang media-related na trabaho na ginagawa ko. Kailangan munang maghintay hanggang sa mawalan ako ng trabaho.”

May pagkakataon tuloy na tinutukso niya itong hindi naman talaga ito nagagalit sa kanya dahil palagi niyang inaaway si Mark Wayne kundi dahil noon pa lang ay pinaglalabanan na nito ang attraction na nararamdaman sa kanya. "Maraming tao ang nangangarap na maging manunulat kaya kung mai-interview natin si Miss Jillian ay siguradong maraming manonood. Filipino pride din siyang maituturing sa larangan ng pagsusulat. Para ngang si Jillian Cordova ang JK Rowling ng Pilipinas. Kahit iilan pa lang naman ang librong isinulat niya, naging best seller naman." "Bibiyahe pa ang mga manunulat, reporter at cameraman natin sa America?" sarkastikong tanong niya.

Kanina lang pinalabas sa tv ang nangyare, that one of the bachelors in the Philippines was in critical condition and only my picture was there, along with Joseph Vuenavista, ang asama ni mommy. At gusto kong magsuka nang makita siyang sinasagot ang tanong ng press ng puros kasinungalingan. Nilandi ko siya? Ang kapal niya at nakakadiri siya noong sabihin niya iyon. Hindi ko akalain na tama ang lahat ng akala ko sa kanya kasama na roon ang bawat nakakadiri at may pagnanasang tingin niya sa'kin.

seryosong sagot ni Nathan. “Sir, naipa-review na po kasi ninyo ang sasakyan at formal launch na lang ang nangyari today. Pero ang pinakamagandang story po kasi ngayon, the most eligible bachelor in the Philippines is no longer available!” sabi ng isang babaeng reporter. Nagkatinginan ang mag-asawa at sabay silang napangiti nang matamis sa isa't isa. Ibinalik ni Nathan ang tingin sa reporter. “Your angle is five years late.”

Pero may mas lalala pa ba sa nararamdaman ko ngayon? Wala na ata. Everything, Everything that I worked hard for, lahat ng pinag hirapan kong bagay para sa pangalan na meron ako ngayon, Nasira... It was ruined because of one mistake. Isa lang. At ngayong pauwi na ako ng pilipinas, hindi ko alam kung anong dapat kong maramdaman o kung anong dapat kong gawin. Media here in the Philippines are way worst than media in Hilton.

Hanggang saan aabot ang away-bati naming pakikitungo sa isa't isa? Huling linggo ng October noon. Nagkaroon ng School Level Press Conferrence ang aming school para makapamili ang aming school paper adviser ng isasali niya sa Division of Nueva Vizcaya ng pambato niya sa Dictrict Level. Alam kong marunong rin naman akong magsulat. Hindi pa man nahahasa ngunit batid ko sa sarili kong kaya ko. Kaya nuong tapang na sumali ako sa Editorial Writing, Photo Journalism, News Writing at Feautre Writing. Naging isa sa mga kalaban ko si Dindo sa lahat ng category maliban sa Editorial Cartooning dahil hindi ako marunong mag-drawing. Hindi ko man inaasahan ngunit ako ang nakakuha ng unang pwesto sa Editori