Philippine Journalism Novels & Stories

huminga sya ng malalim bago kinuha ang chopsticks nya. "I'm fine, it's just that I'm....." Hindi nya matapos ang sasabihin. "Hey, I'mma kill you if you don't spill the tea." Pagbabanta nito sa kanya. "I'm assigned at tje Philippines." Pagtatapos nya sa gustong sabihin. "Eh?" Nag-angat ito ng paningin sa kanya. "I'mma kill you if you're joking." seryosong sabi nito sa kanya. "I'm not." Ipinakita nya dito ang papel na natanggap nya.

“Anong balita ang gusto mong malaman?” Mukhang wala pang ideya si Hendrix na may relasyon si Marina at Filan, pero ayaw din ipaalam ni Marina sa kaibigan kahit na alam niyang pagkakatiwalaan niya ito. “Alam mo naman na mas pinili kong mag-intern sa lokal newspaper, nakapasok ako sa Oragon News Company na naka-based sa Sorsogon, yung Oragon eh nagsusulat sila ng mga articles sa mga baho ng mga politiko rito sa probinsya natin. May nalaman ako tungkol sa mga Sanchez, sa mayor natin at sa anak niya, but this are all just theory pa, at need pa ng maraming evidence para ma-prove na may ginagawa sila behind those innocent family.”

Not a good idea. Wala sa sariling tumayo ako. I see them stare at me. I want to sit back but my pride won't allow me. Ending, lumabas ako ng silid namin na hindi alam kung saan tutungo. Eleven-thirty pa ang break kaya hindi pwede itong ginagawa ko. Pero wala akong magagawa nakalabas na 'ko ng pinto. Three-storey building lang ang PhilPages, publishing house na pagmamay-ari ng Pamahalaan. Their primary purpose is to uplift Filipino literature, helping small writers to publicize their works.

Ngunit unti-unti rin iyong nauwi sa pagiyak. “Officer Cloutier, kanina pa kita hinahanap.” Naalarma ako nang may isa pang pulis ang papalapit sa amin, may kasama itong mga estudyante na mukhang mga journalist. May mga hawak pa itong camera. Mabilis akong naghanap ng matataguan, sapagkat hindi ako p’wedeng makita ng mga ito. The richest man in the Philippines’ wife is crying at the street, caught on camera. Ayokong maging headline sa balita.

The threads she followed led her to a web of connections that spanned across borders. It was a revelation that the young man had a significant presence in the Philippines, a location that was unexpected yet added a global dimension to the story. She poured over records, piecing together information that indicated the mob's activities extended beyond the city's confines. Sa bawat pananaliksik na ginagawa niya, alam niya na responsibilidad niyang ipresenta ng tama ang impormasyon, without sensationalism, and to delve deeper into the ties between the mob's activities in the city and their operations in the Philippines. As she continued her investigation, she felt the weight of her findings and

“Graduate siya mula sa Philippine University. Dati ko siyang scholar. Mas bata siya sa akin, at kakagraduate lang niya ngayong taon. Journalism ang course niya.” Simple lang ang pagkakakwento ni Nexus, pero sobra na ang tuwa ng matanda. “Ay, maganda ‘yan! Journalism, ibig sabihin may malasakit sa lipunan. At sa isang malaki at kilalang unibersidad pa—mahusay na paaralan! Mukhang masipag yung bata. Dahil mas bata siya sa’yo, dapat mas mapagpasensya ka sa kanya.”

Gusto niya rin daw magsilbi sa mamamayan ng Pilipinas kagaya ng kaniyang ama na si Don Allan Zion. Ikinatuwa naman ng mga nitizen ng bansa ang pangfile ni Prince ng candidacy as a president of the Philippines. Naniniwala kasi sila na babangon ang bansang Pilipinas mula sa kahirapan. Yan ang balita mula dito sa News Center Of The Philippines." END OF BREAKING NEWS PHILIPPINES. Nagulat na lamang si Governor Chavez sa napanuod naming news dito sa opisina niya. Pati ako ay nagulat rin. Hindi ko akalain na tatakbo rin si Prince bilang pangulo ng Pilipinas.

"Kailan ka uuwi ng Pilipinas? Or bibisita man lang?" Nanatili ang hilaw kong ngiti sa baklang reporter. "Hindi ko pa alam. Narito ang work ko kaya mahirap para sa akin ang umuwi. But of course, I'll visit the Philippines sooner or later." "Thank you for your time, Miss Marwa. I hope we meet again soon." he said politely after asking some questions about my magazine cover na inilabas nitong Nobyembre. "Yeah. No problem. Salamat din."

Isang tingin lang pala ang katapat niya. “Is it true that you have a husband in the Philippines?” tanong ng isa pa. Puno ng mga ilaw na nagkikislapan sa aking harapan. Alam kong mga photographer iyon, damn it! Kailan ba nila ako lulubayan? “MS. SOFIA!” sigaw ng mga reporters. Mabuti na lamang ay may guard akong dala kaya naman ay agad kaming nakapasok sa aking office. Araw-araw silang ganiyan, halos araw-araw siguro nasa headline ang aking mukha. Patok kasi sa madla ang isang Sofia-ng katulad ko.

"Here are the details about their companies, along with some sample works. One is from Korea and the other is from Philippines." Halos matigilan naman ako at naramdaman ko ang pagkalabog ng puso ko nang marinig ang huling sinabi niya. Pakiramdam ko ay para akong naubusan ng hininga at natuyuan ng laway sa lalamunan. Philippines. Possible kaya na company ni Leandro ang isang ito? "A-Are you sure they're already here?" tanong ko. "Yes, Miss. They're just waiting for our calls."