Philippine Myths นิยาย & เรื่องราว

Ang tanging alam ko lang ay ang mukha niya at ang pagtulong niya sa akin. After I changed into a comfortable PJ’s, I spent my time browsing on socmed. Napangiti ako nang makita na trending ang pangalang “Thadeus Merced” and “Sonny Fuentes.” Several tweets and posts were about the mysterious death of my father ten years ago. Many were bashing Mr. Merced because of his possible involvement with the case and the MG Network for its ignorance towards its former reporter. Lahat nang iyon ay nag-ugat sa isang video kung saan nagsasalita ako ukol sa kasong iyon sa gitna ng kanyang presscon.

matiyagang tugon ni Matthaios. “Ay bakit ga kagaling mong mag-Tagalog?” pangungulit pa ni lolo Marcial. “Saka parang sanay na sanay kang kumain ng ulam ng Pinoy?” Bahagyang tumawa si Matthaios, tanda na nagugustuhan nito ang pakikipagkuwentuhan sa dalawang matanda. “Pilipina po ang aking ina. Palagi niya akong ipinagluluto ng mga pagkaing Pinoy noong nabubuhay pa siya at nakatira sa Greece kaya sobra ko pong na-miss ang ganitong ulam.”

"Really? Mabuti at hindi ka na nono. Alam mo ang dewende?" "Yeah. The small persons," aniya at natawa na ako habang kinukurot siya kaya napapa talon siya at napapa aray. "Anong small persons ah?" "E ano ba?" "Ewan ko sa 'yo, Rod. Dewendes are one of the famous urban legend here in the Philippines. They are not just a small people you said. They are tiny creatures na nakatira sa punso. They have powers and iyon nga, kapag nadisturbo mo sila, some parts of your body ay mamamaga."

LEX ARTHUR One year before. "Dusk Fright features monstrosities of Filipino folklore, one of these is the Tiyanak, a class of limbo-bound, human-consuming, hell babies. And of course, the aswang, the flesh-eating creatures,” pagpapaliwanag ko. Buong pagmamalaki akong nakaharap sa ilang mga bisita namin dito sa conference hall. They were all sitting on the cushioned chair while I lounged on my carriage — I mean, my wheelchair.

Napaupo siya sa malambot na kama at tinitigan ang binata. "My mommy is married and that's my daddy. They were left in the Philippines. So if you're going to say nonsense, get out." Saad niya. Ayaw niya kasing makarinig ng kung ano tungkol sa napapansin niya rin sa ina. Gusto niyang magbulag bulagan. Nakita niya namang ngumisi ang lalaki. “Wow! You're just here for the first day, pero feeling rich kid kana? Is that the attitude of ignorant women in the Philippines?” Nanunuyang saad nito.

Napalingon naman siya kay George na kumakain ng tinapay. “Oo, maganda don and I bet living there would be so great dahil araw araw refreshing ‘yong view mo.” Napatango tango naman ako sa sinabi ni George. Totoo naman napaka refreshing at sarap umpisahan ‘yong umaga lalo na ang dagat ng Siargao ang una mong matatanaw. “Masaya manirahan sa isla, simple lang. Totoo napaka refreshing nga. Mahirap man ay masaya pa rin.” Sagot ko naman sa kanilang dalawa.

Naikukwento ang tungkol sa mga aswang, tikbalang, kapre, laman-lupa, maligno, duwende, engkantado at engkantada pero may isang grupo pa ng mga nilalang na tahimik na namumuhay sa kagubatan ng Talumpit, isang lugar sa isa sa mga probinsya sa Kabisayaan. Sila ang mga engkantao o hybrid ng mga engkantado at tao. Ayon sa pinagpasa-pasang kwento ng mga matatanda sa lugar, bago pa dumating ang mga Kastila ay may isang komunidad na ng mga engkantao sa paanan ng Bundok Talumpit. Ang mga engkantado noong mga panahong iyon ay umibig at nagpakasal sa mga kababaihan sa lugar. Tanging mga lalaking engkanto lamang ang pinapayagang umibig sa hindi kalahi ng Kataasan o ang tumatayong lider ng mga engkanto.

nagpatuloy nga ang pagbiyahe namin hanggang may madaanan kaming maliit na tindahan sa daan. Sandali akong bumama at agad din namang bumalik sa sasakyan, walang isip isip ay nilagok ko ang laman ng boteng iyon, halos mapangalahati ko nga ang laman noon dahil na din sa labis na uhaw. Bigla ang pagkabog ng dibdib ko ng makaramdam ko ng pagkahilo matapos ang ilang minuto. "Shoot mukhang makikidnap ako ng mga Abu Sayyaf." iyong ang nasa isip ko ng mga oras na iyon without really thinking na nasa Luzon nga pala ako at wala sa Mindanao.

masayang kuwento ni mommy sa akin. "Sinasabi ko naman po 'yon sa 'yo, mommy. Hindi po 'yon ninakaw. Na-misplaced o nandito lang 'yon sa loob ng mansion natin. Hindi nga po ako nagkamali sa sinasabi ko sa 'yo. Nandito lang po talaga 'yon sa mansion natin. Nasa kuwarto n'yo lang pala ni daddy," sabi ko sa kanya. "Masaya po akong nahanap mo na ito. Hindi mo na sana pinahanap 'yon sa lahat ng mga pawnshops dito sa Maynila."

bulong nito What? Humigpit ang hawak ko sa anak ko ng marinig ko ang sinabe ni Kiel. Lumipad na kami sa kawalan at kitang kita namin ang mga gusali sa ibaba hanggang sa matabunan na ito ng mga ulap. I gonna miss the philippines!