Philippine Myths Mga Nobela at Kwento

"OMG!" I feel so much excitement as I arrive here in Philippines. Like OMG! Nakarating ako and finally! Magagawa ko na rin ang lahat ng plans ko! Sa sobrang kilig, gusto kong tumalon-talon pero pinipigilan ko lang ang sarili ko. I know na maraming judgmental dito at baka isipin nila na babaliw ako. Na-contact ko na rin si Manong Tadeo to fetch me. Biglaan lang talaga ang uwi ko dahil unexpectedly, may new opportunity na naghihintay sa 'kin dito so I used it para makapunta lang dito sa Philippines.

Kabanata 49: 'Reunited with the Sun' Apolaki is the god of sun and war revered by the Tagalog and Pangasinan people of the Philippines prior to colonization. According to a myth, he was the son of the supreme god of being Bathala and a mortal woman, along with his sister Mayari, the goddess of the moon.

“Because… I stole your first.” Bahagya siyang nakaramdam ng hiya sa sinabi nito ngunit agad din siyang ngumiti. “Okay lang po. I don’t think men still look for someone who still bleeds after the fist penetration. Virginity is already a myth and Philippines are slowly adopting to that culture. I’ll consider it as experience na lang po kung ano nangyari sa atin.” She’s being honest right now. Walang halong joke. Napahugot na laman siya ng malalim na hininga at humikab.

Thaddeus effortlessly answered the difficult questions about Philippine mythology, showcasing a deep understanding and knowledge in that area. While Greek mythology had always been my forte, seeing Thaddeus excel in Philippine mythology made me realize his strengths and expertise in a different cultural context. It was impressive to witness how he confidently navigated through topics that were outside my comfort zone. Kaya nanalo kami. Sa sobrang tuwa ko ay napayakap pa ako kay Thaddeus, pero kaagad ding napabitaw nang marinig ang pangangantyaw nila Eros. Damn it.

sagot ko sa kanya. "Ganoon naman na talaga dito. Tahimik na tahimik lalo na kapag ako na lang ang mag-isa sa bahay na 'to. Kung uuwi siya ay gabi na. Minsan nga ay madaling araw na, eh," kuwento pa niya. "E, bakit walang ibang katulong dito sa bahay niya?" tanong ko na nakakunot ang noo. "May mga katulong dito dati, eh, kaso nga lang ay umalis na sila kaya wala nang natira pa. Tanging ako na lang ang natira, eh," sabi ni Mang Caloy sa akin.

Doon ang talaga ang mga ito bale pauwi uwi lang sa pilipinas. "Oo nga. Natapilok at napilay siya eh iyon ata ang ikinalalagnat niya. " Sabi pa ni tasia. Aspiring model kase si alexa, iyon ang pangarap nito noon pa. Ang maging isang super model na kikilalanin sa larangang iyon.

"Dahil ang bawat araw na kasama kita ay isang milagro. Gusto kong ipagsigawan sa buong mundo—o kahit sa islang ito lang—na ikaw ang aking reyna, hindi dahil sa dugo mo, kundi dahil sa puso mo." Nang sumikat ang araw, natanaw na nila ang pampang ng isang maliit at tago na cove sa Zamboanga. Ang buhangin ay puting-puti at ang tubig ay malinaw na parang kristal. Isa-isa silang bumaba mula sa bangka. Nang tumapak ang mga paa ni Ryella sa malambot na buhangin, nakaramdam siya ng isang kakaibang kuryente. Ito na ang Pilipinas. Ito na ang lupang pinagmulan ng lahat.

Maniniwala kaya ito? "Iginagalang ko ang iyong pasya." malungkot nitong wika. Grabe, palatak ng isip ni Jia-napakahaba ng pisi ng mga unang Pilipino. Ganda mo, Matilda. Haba ng hair. "Macario, may nais sana akong itanong-" ani Jia makalipas ang ilang minuto. "May kakilala ka bang Albularyo?" pagbabakasakali ni Jia. Nabasa niyang naniniwala ang mga sinaunang Pilipino sa mahika at himala. Baka posible rin namang may kakayahan ang mga albularyo na masagot ang mga tanong niya.

Naka ngiting pakilala sa kanya ng babae, sandali naman itong tinitigan ng batang si Kitana. “Are you from the Philippines too? My mom lived there before she told me so.” Sabi ng batang si Kitana na sa wakas ay tumigil na rin sa pag iyak. “Yes, and I promise you that you and your mama will go there very soon, you will be very happy there.” Naka ngiti pa rin sagot ng babae. “No more kings and crowns? No more harems and abaayas?” Puno ng ka inosentehang tanong pa ni Kitana, mas lalo namang lumaki ang ngiti ng babae saka siya tinanguan.

Napaka hinhin ng kilos nito at parang hindi nakabasag ng pinggan. "Ako ang diwata ng karunongan, ako si Ruka." pag papakilala niya sa akin, wala sa sariling napa lunok ako sa sarili kong laway. Totoo ba itong nakikita ko? Bakit nag papakita sa akin ang isang diwata? Sa panahong ito kasi pinaniniwalaan ng mga pilipino ang mga diwata, diwata ng karagatan, diwata ng bulkan, diwata ng kagubatan, at iba pa. Bukod sa sinasamba nila ang mga ninuno nila na nagiging gabay daw nila. Ang buong akala ko ay walang katotohanan ang mga ito. Nakikita ko pa nga minsan sina andula nag aalay ng mga pagkain upang pasalamatan daw ang mga diwata, umalagad, bathala. Hindi ko akalain na may katotohanan pala ang mga