Novel & Cerita Philippine Myths

sa kabila nang papadilim ng kalangitan ay napuna ni Anya ang palusong na cliff sa gilid ng kalsadang tinatakbo nila. “Maraming magagandang lugar dito sa Pilipinas. Anyway kahit saan would be a great place lalo kung kasama kita,” ang malambing na tinig ni Phil ay nagdulot ng nanunuot na kilig sa kanyang puso kaya hindi niya napigil ang mapabungisngis.

May kimi naman siyang ngiti sa labi. “YA znayu etot vzglyad, Sidin. Nikogda ne lgi mne o brake, ved' eto ochen' svyatoye delo. A yesli ty sobirayesh'sya sdelat' eto zdes', na Filippinakh, razvod dazhe ne rassmatrivayetsya,” nagbabantang wika ng ina. [translation: I know that kind of look in your face, Cydine. Don't you ever lie to me about marriage because it's a very sacred thing to do. And if you're going to do it here in the Philippines, divorce is not even a choice.]

"So, you’re the fiancée..." Napaangat ako ng tingin sa lalaking nakasampa sa kabayo nang magsalita ito. Sa ilang saglit, nakaramdam ako ng kaunting pagkamangha sa kabuuan niya. Para siyang galing sa mga Greek myths dahil sa hubog ng mukha at pangangatawan niya. Matikas ang tindig niya, sun-kissed ang balat niya, at ang mga mata niya ay para bang kayang alamin ang bawat lihim ko sa pamamagitan lang ng pagtitig niya sa akin.

“From now on, you will be Anastasia and I will be your husband Joe. We are from the Philippines but you are not allowed to talk to anyone anything about who we are and what we are doing when we were in the Philippines.” Maraming tanong agad ang tumakbo sa isip ko matapos ang sinabi niyang ‘yon. Pero hindi ko alam kung bakit hindi ko nagawang magtanong ng kahit ano. Basta na lang akong tumango na tila na-hipnotismo.

she said proudly. Mas lalong kumunot ang noo ni Kuya Lucky dahil sa pinagsasabi ng kapatid. “Where did you get that idea, Hope Catherine?” masungit na tanong niya. “I heard it sa classmates ko. They're talking about aswang, white lady, and tikbalong. Scary daw 'yon I think.” He winced at her. “It's not tikbalong. TIKBALANG.” Umirap lang ito sa hangin. “Same sound though.”

"Para ka pa rin talagang bata! Ano pang silbi kung dito sa living room mo lang 'yan ilalagay? Dapat sa loob ng kuwarto!" "Oo na po, lola," mabilis niyang sagot. Bitbit ang larawan, umakyat na si Camila patungo sa kaniyang kuwarto. Nang makabalik, nadatnan niya ang matandang babae na nag-aayos ng mga bagay bagay na mula sa loob ng dala niyang bagahe, kabilang sa mga bagay na ito ay tulad ng tiger-head shoes, rattles at pati na rin maliit na estawa ni Dian Masalanta. Sa Philippine Mythology, si Dian Masalanta ay ang diyosa ng pagbubuntis at panganganak. In-arrange niya ang mga ito sa cabinet ng telebisyon at sa shoe rack.

Nang maipunta niya sa paborito niyang news channel, ay naupo siya ng maayos sa couch at nanood. "Isang pinaghihinalaang miyembro grupo ng mga New People's Army ang pinaghahanap ng Arm Forces of the Philippines sa bayan ng Sta. Filomena, Algeria sa probinsya ng Cebu. Sinasabing ang naturang grupo ay may sanhi ng kaguluhan sa isang barangay na hindi umano, kinukuha ang mga pananim na gulay at prutas na paninda ng mga taong-baryo. Maging ang mga alagang hayop ng mga ito ay kinukuha rin ng nasabing tulisan. Samantala, ang mga taong lumalaban sa mga ito, ay dinadala ng grupo at ginagamit na hostage laban sa ating kasundaluhan."

"Natural nagulat ako Gen. Baka mamaya tiyanak pala yan at mangagat." "Walang tiyanak rito. Walang aswang. Halimaw meron." Sagot nito. "Alam mo nakakapagtataka lang na alam niyo yung mga folk tales. Alam niyo ba ang gamit niyong salita eh tagalog? Di ba pwede naman korean, japanese, russian, italian... Bakit filipino at english?" Nagtatakang tanong ko. Syempre pilipino ako, ngayon lang ako nagkataong magtanong rito.

"Here are the details about their companies, along with some sample works. One is from Korea and the other is from Philippines." Halos matigilan naman ako at naramdaman ko ang pagkalabog ng puso ko nang marinig ang huling sinabi niya. Pakiramdam ko ay para akong naubusan ng hininga at natuyuan ng laway sa lalamunan. Philippines. Possible kaya na company ni Leandro ang isang ito? "A-Are you sure they're already here?" tanong ko. "Yes, Miss. They're just waiting for our calls."

Abby's POV: The hotness of the wind is the one who welcomed me the moment that I got out of the plain. The noise of the people around me cannot distruct my thoughts that is flying. The smile in the faces of my kababayan are very natural and transparent. I miss this feeling. A feeling like finally, I'm home. "I miss you Philippines." mahinang sambit ko. "Na miss ka rin niya anak, huwag ka mag-alala." bulong ni mom na hindi ko namalayang nasa likuran ko lang pala.