Pinoy Logic Tagalog Novels & Stories

Caution: Pahibalo: Babala: Ang chapter na ito ay hindi angkop sa mga bata at makitid ang utak, kaya kung narrow minded ka, alis na po. Hindi naman tayo "st*pid" diba? vv kumbaga, para hindi maintindihan na spg story ito. 18+ lang pwedi magbasa. Gigil niyo ako e. Sarap niyo tirahin ng missionary with hard fucking thrust. Hahaha

Naghiyawan sa galak ang mga kagrupo namin dahil sa angas at pagiging tama ng kaniyang sagot. “Kaya nga naimbento ang alpabetiko nang sa gayon ay hindi na tayo mahirapan. Paano na lang yung ibang slow? Eh ‘di hindi nila naintindihan kung ano ang kahulugan at paano isulat ito,” depensa naman ni Eugine sa kabilang panig at kanya-kanyang cheer ang mga ito.

["Oh? Nasaan ka apo?" ["Nasa mall po, La. Si lolo po ba nandiyan?"] Tanong ko. ["Ha? Ah eh wala eh, alam mo naman ang lolo mo, busy, masyadong mahal ang trabaho."] Inilapag ni lola saglit ang phone niya tapos kinuha ulit, ["Ay siya apo, busy ka yata. Mag-enjoy ka diyan kasama ang mga classmate mo."] Tumingin ako sa paligid ko at nakakita ng isang maliit na portal, nandoon si lola at kumakaway. ["Nako, kayo talaga, La. Hahaha!"]

Third Person’s Point of View "WHAT do you guys think? Why do they have to hide it to us? Kaibigan nila tayo, kasama sa lahat ng bagay. At isa pa, Pin has always been honest and genuine to us. Sa tingin niyo, naimpluwensyahan lang talaga siya ni Cason?" Bumasag sa katahimikan ang tanong ni Steven na siyang nagmamaneho ng kanilang sinasakyang van. Magkakasama ang mga magkakaibigan habang wala pa ring kaalam-alam ang dalawa nilang kasamahan na sina Pin at Cason sa kanilang biglaang pag-alis.

Kuya Welch: Oh, bawal umiyak, kinasal lang si Louvier hindi namatay HAHAHA. Enjoy reading, and please leave some comments and pa-vote na rin😊

Bakit? Jillana Kaye Bardoquin: Ayokong ibigay sa 'yo dahil hindi kumportable ang mga pinsan ko kapag binibigay accounts nila sa mga hindi nila kilala. Diego Lloyd Catamora: Hahahaha, e, bakit ikaw, na-cha-chat ko? Jillana Kaye Bardoquin: Kasi pinsan ka ni Kezi. Diego Lloyd Catamora: Ah, so kung hindi, hindi mo ako i-cha-chat? Hahaha!

GEN'S POV CLICHE. That's the first word that sprung to mind when I opened my eyes. My mind aimlessly wander, wondering what time did I slept last night. Tanda ko kasi alas-kwatro na ng madaling araw, gising na gising pa rin ang diwa ko't tila baliw na nakatitig sa kisame. Paulit-ulit na mukha ni Prince Liam ang umuukilkil sa utak ko't ang naging sagutan namin.

sagot ko "Ah ganon ba" sabi nya at bigla akong inakbayan na parang sinasakal ng bahagya Hinampas hampas ko braso nya, "G*go! Tumigil ka nga! Pag ako natuluyan, sige ka!" Tumawa naman sya at binitawan ako. Nung nakikita ko na ang walo ay umayos na kami ng paglalakad. Walang nangyaring ganon, cous

sigaw n'ya "Ready ka na ba?" dugtong pa n'ya na hindi man lang kinakabahan. "Go!" maikli kong sagot. Sinimulan n'ya ng mag drive. Nung una ay medyo may pa gewang gewang pa kami pero kalaunan ay nagamay n'ya na ang pagmamaneho. Mabagal lang s'yang mag-drive dahil sinasanay n'ya pa ang sarili n'ya pero matapos ang ilang minuto ay pabilis na s'ya ng pabilis.

nakayuko kong sabi "And why 'papaliguin pa kita" tang- "Hindi ka ba lalabas p*****a kang manyak hindi na ako bata para paluguan gago ka ba o sadyang may saltik ka lang talaga." inis kong sabi dito at lumapit sa kanya at nakipag titigan ng masama bago takpan ng unan ang mga underwear.