Pinoy Quotes Novels & Stories

I'm not yet ready. “Ano daw english ng pusa? Sinagot ko ng walang alinglangan. CAT. At tinignan na naman niya ako. Sabi ko sayo laging may pa-follow-up Question si Mam. Tinanong ulit ako. English daw ng manok. Sagot ko. ANDOKS. Nagsitawanan yung mga kaklase ko. Dinagdagan ko pa ng trivia. Yung masayang Manok… CHICKEN JOY!” Ayan na yung luha.

natawa kong sabi. She laughed. “Okay, first lesson. Very common question dito sa Philippines—if someone asks you, ‘Kumain ka na?’” I blinked. “What is that?” “It means ‘Have you eaten?’” “Ohhhh!” tumango ako. “So what I say?” “You can reply, ‘Oo, tapos na.’ That means yes, I’m done eating. Or ‘Hindi pa,’ which means not yet.” Inulit ko agad. “Oo… tapos na.”

Nakakabighani ang kanyang kagandahan. [No need, it’s just a small amount of money,] the Esteemed Admirer typed. Then, after a moment’s thought, he continued to share from the heart: [I just want to tell people that if you are rich, you shouldn’t look down on others. Lahat tayo ay ipinanganak na tao, kaya dapat nating igalang ang isa't isa at huwag i-bully ang mahihirap.]

tanong nito sakin "Anthony kasi may bad guys na naghihintay satin sa airpot, kailangan muna silang mahuli ni daddy pogi at pinapangako ko sayo uuwi tayo ng Pilipinas. basta matapos niya lang ang problema sa Pinas." sagot ko naman dito

–Ann Landers Tama si Ann, lilipas rin. Darating ang araw na makakalimot rin si Harah. Tipong hindi na tutulo ang luha niya sa sakit kundi dahil sa saya. Paulit ulit nireremind ni Harah ang sarili gaya ng sinabi sa quotes ni Alyson. Sabi niya: "The only thing a person can ever really do is keep moving forward. Take that big leap forward without hesitation, without once looking back. Simply forget the past and forge toward the future." –Alyson Noel

Sabi ng binata na tumungga ng alak “Ha ha ha nakakatawa, pendong panot ka ba at nagpapatawa ka,pwes hindi bagay sa bigote mo ang maging comedian" inis na bara ni Kaye dito. “Hoy Mr. Buencamino, ikaw man ang pinakamayaman sa lugar na ito hindi lahat masisilaw mo at kahit lamunin ka ng lupa sa kalasingan hindi kita pagaakasayan ng oras naiintindihan mo ba” halos pasigaw pang sabi ni Kaye at muling tinangkang buhatin ang ama.

Tissue pala to, pwe! "Basta tatawagan kita Van kapag okay na!" Nag thumbs up ako at uminom ng iced tea. Vince POV Mahimbing pa ang tulog ng ibang tao, pero gising na ako. My motto: time is gold, and money and my best bros come first. Pababa na sana ko nang madaanan ko ang isang kwartong hindi ko pinapasukan kahit kailan, pero palagi ko naman siyang pinapasilip sa mga yaya niya.

"Same feels, girl." "Are you okay? DM mo ko if you need to vent." Mga strangers, oo. Pero bakit parang mas naiintindihan nila ako kaysa sa mismong pamilya ko? May isang gabi, habang nasa dorm ako, nagpost ako ng isang quote na nakita ko. "You can’t keep a bird in a cage forever and expect it not to dream of the sky."

naupo ako sa tabi ni Artemis na tulog na tulog at dahan-dahang hinaplos ang mukha niya. Napatingin naman agad ako kay Archer nang magsalita siya ulit. "In Miguel De Cervantes book, 'Don Quixote', the proper quote is "Let us forgive and forget injuries."" saad niya at napakunot ulit ang noo ko. "Huh? Hindi kita maintindihan." nagtatakang wika ko habang nakatingin sa kanya. He sighed and looked away. "Forgive and forget, I mean."

"I am Lorain G. Andal 16 years old. If you can't chase your dreams then chase me as your dream so that your dreams will come true." Pinalakpakan naming dalawa ni Jeymee ang napakalupit na quote ni Lorain sabay sigaw pa ng malakas bilang pagche-cheer kay Lorain. Nagtawanan at halos magwala na ang buong klase dahil sa kapal ng mukha ni Lorain.