Poem About Accounting Novels & Stories

Pero syempre, hindi ko yun sinabi. “Kailangan ko kasi ng pera agad-agad. Kaya lumipat ako sa accounting. Mas practical. Mas may pera.” “Pinagsisisihan mo ba ‘yun?” tanong niya. “Minsan,” amin ko. “Pero kung titignan ko yung trabaho ko ngayon. Yung pag-check ko corruption. Yung pagprotekta sa mga tao sa mga proyektong makakasakit sa kanila. Naisip ko siguro dito talaga dapat ako. Siguro ito yung pamamaraan ko para makatulong sa mga nakakaranas ng kahirapan. Yung paglaban ko sa katiwalian para magkaroon ng katarungan.”

Natakot pa yata ito sa kaniya. Napabuntong-hininga siya saka tumayo at humakbang palapit dito. Nahinto siya sa harap nito at sinulyapan ang tasang wala nang laman, bago ini-lipat ang tingin sa librong itinaob nito sa ibabaw ng mesa. Public Finance in Theory and Practice. God damn it—ano ang nakaka-iyak sa accounting book?

Nagpasalamat ako sa kanya at nagsimula na ring harapin ang aking magiging gawain sa aking unang araw. Sumapit ang tanghali na hindi ko namamalayan. I was so engrossed with the documents with full of numbers in my table. Isang nerdy na accountant ang lumapit sa akin at nagoffer na sumabay maglunch sa cafeteria. Pinaunlakan ko naman ito dahil wala namang masama makipaglapit sa bagong kakilala.

Habang naghihintay, pinagpatuloy ko muna ulit ang ginagawa. Ako muna ang tumayo bilang accounting manager ng kumpanya kapalit pansamantala ng aking kakambal. Hirap ang parents ko ipagkatiwala ang isang mahahalagang bagay katulad ng pera sa iba.

Saad ko rito at hindi ko na hinintay pa na makasagot ito. Ambisyoso din yun kasi. Kung gusto niya yun ay di gawin niya. Ako pa talaga ang itutulak. Natapos ko na rin pirmahan ang mga papeles kaya ang mga resibo naman ang chineck ko isa-isa at gumawa ako ng breakdown and trial balance. Marunong naman ako sa accounting dahil nag crash course ako. Meron naman akong accounting department pero sa mga ganitong bagay ay dapat dumaan ito sa akin para icheck bago pa ito makarating sa accounting.

Elaine, may pinapahanap na lumang file ang accounting na parang nawawalang kayamanan sa ilalim ng bundok ng papel. Pero hindi ako nagreklamo. Sa totoo lang, may parte sa akin na natutuwa. Nakakapagod, oo, pero totoong pagod. Hindi yung pagod na galing sa buong gabing nakatitig sa chart habang ang mundo ko ay umiikot sa red at green candles. Ito, may pangalan ang pagod. May oras. May dahilan. Bandang alas-singko, habang nag-aayos ako ng folders, lumapit si Marco sa desk ko at sumandal sa divider.

I added and smiled. Pumasok din siya sa elevator at tumingin sa tablet niya. I pressed the ground floor and waited. "But, Anthony, I haven't receive any updates regarding the financial analysis from the accounting department. Puntahan ko na ba sila't sabihan?" Napapikit ako sa bahagyang pagkainis dahil sa sinabi ni Seo Hyun. Sumandal muna ako sa bakal na nasa likod ko habang nag-iisip. "Do you think I should replace every personnel in the accounting department? Ang babagal nila kumilos!"

Parang hindi naman kasi ako matalino—average lang. Bukod sa bankruptcy, finances, investments, at ilang situational problems ay basic accounting equation lang yata ang natatandaan kong sinagot ko nang tama. Nang magising kasi ako sa pagiging comatose noon ay ito agad ang una kong naalala when it comes to being an accountant: Assets are equal to liabilities plus owner’s equity. Assets increased under debit, while liabilities and owner’s equity decreased. Under credit, assets decreased while liabilities and owner’s equity increased.