Poem About Respect Novels & Stories

puna niya dito patungkol sa ginawa nitong aksiyon. "Respeto? Hindi mo nga ako binigyan non nung unang gabi na may nangyari sa inyo nung babae na iyon tapos ngayon sasabihin mo na bigyan ko ng respeto ang sarili ko? Paano ko gagawin yun kung ikaw mismo ay hindi ako kayang irespeto." Napapalatak na sambit nito.

Hindi ko alam kung matutuwa ba ako o mas lalong kakabahan. “Hindi kita babaguhin,” dagdag niya, tila nabasa ang reaksyon ko. “Pero kailangan mong matutong mabuhay sa mundong ’to.” Tumango ako. “Gagawin ko ang makakaya ko.” At sa sandaling iyon, nakita ko ang isang bagay sa mata niya—hindi lambing, hindi ngiti, kundi isang uri ng respeto.

Matapos naming kumain ay dumiretso agad kami sa kwarto. "Bakit ayaw mong pumayag na ipakilala ka? Ayaw mo ba no'n? You can receive respect from others." Umupo siya sa kama habang nakabusangot pa rin ito. "Tsk. Ayoko namang makatanggap ng respeto sa paraang gano'n." Lumapit ako sa kaniya. "Why?" "Kasi ang respeto nakukuha iyon dahil may ginawa kang mabuti sa kapwa, hindi dahil mayaman ka, sikat o makapangyarihan kang tao. Hindi nabibili ang salitang respeto 'no."

Ako naman, naghahanap ng file. Tahimik. Until she spoke. “Bakit galit ka lagi, Adrian?” Hindi ko sinagot. She tried again. “Alam mo, people respect you. Pero takot sila sa’yo. Hindi respect out of admiration—respect out of fear.” “Exactly the point,” sagot ko, malamig. Naglakad siya palapit, bitbit ang librong hawak. “Pero may kaibahan, diba? Fear makes people obey, pero hindi forever. Respect… that’s the one thing money can’t buy.”

Ang importante sa 'kin ay hindi ako mawala sa posisyon na meron ako ngayon. "Wala akong pake sa respetong 'yan kung wala ka namang karapatang makatanggap ng respeto." sagot ko sa kaniya. Ibinaba niya ang dalang ipad at tiningna ako mula ulo hanggang paa na tila nagtataka siya sa inasal ko.

sagot ko sa kaniya. Bakit ko ihahain sa isang tao ang respeto ko kung hindi naman sila karapdapat pagbigyan nito? Pasensyahan na kami dahil hindi binibili ang respeto. Binili nila ang buhay ko pero ibang usapan ang respeto. Bastos na kung bastos pero hindi naman niya deserve ang respeto kahit mas matanda siya sa akin dahil hindi naman basehan ang edad kung kailangan kang irespeto ng tao.

Ayokong isipin nito na nawawalan na naman ako ng respeto sa kanya. Of course, I respect her. I respect her more than anyone. I respect her in everything. 'All the times I have sat and stared As she thoughtfully thumbs through her hair As she purses her lips, bats her eyes, and she plays with me Sittin' there, slacked-jaw and nothing to say'

At lalong hindi sana ako nahusgahan at pilit na ibinaba ang sarili sa pamamagitan ng mga salitang isinigaw ko, na utos ng babaeng iyon! But now I learned my lesson. Even though my past still haunted me, one thing is for sure. "Nobody respect me the way I respected myself," I whispered. Just because someone desires me, does not mean they value and respect me... I know that now, and I will apply that to protect myself... Because no one does. ***

Tinitigan niya ito nang diretso sa mga mata. “Tila hindi mo yata alam ang kahulugan ng salitang respeto. Kaya kung gagamitin ko rin ang lohika mo, pwede ko bang sabihin na wala ka ring pinagkaiba sa isang lalaking gwapo nga pero arogante at walang modo?” Malamig siyang tiningnan ni Luke at nagpakawala ng isang mapait na ngisi. “Whether you deserve my respect depends entirely on your own ability.”

"Ang prinsipyo, oo. Pero minsan, ang hirap panindigan lalo na kapag napapalibutan ka ng mga taong pilit kang hinahatak pababa. Pero ang araw na ito, Michael… kahit papaano, natutunan ko rin na hindi lahat ng kaaway ay talagang kaaway." Nagkatinginan sila, at sa kauna-unahang pagkakataon, walang bahid ng kompetisyon ang kanilang mga mata. Sa kabila ng unos sa labas at ng mga alitan sa nakaraan, naroon ang isang bagay na mas mahalaga—ang respeto sa kakayahan ng isa't isa at ang pag-asa na sa kanilang sariling paraan, pareho silang nagiging instrumento ng hustisya.