Poem About Respect Novels & Stories

Nagkatinginan ang mga bisita, nanginginig sa hiya ang ilan. "Gusto ko lang pong ipaalala," dagdag niya, "na bago kayo magsalita tungkol sa buhay ng iba, siguraduhin ninyong malinis ang sarili ninyo." “Kung may nahulog man sa akin, iyon ay dahil nakita nila ang totoo kong halaga. Hindi ko kailangang gumamit ng paninira o umasa sa kayamanan para igalang. Ang respeto, hindi hinihingi. Iyon ay ibinibigay sa mga taong karapat-dapat.”

At bilang asawa ni Sebastian, tungkulin ko ring ipagtanggol ang pangalang iyon. At higit sa lahat, may respeto na ako sa sarili ko. Respetong hindi ko alam na nawala pala sa akin hanggang sa makuha ko ulit ito. Hindi ko alam na posible palang mawala ang respeto sa sarili nang hindi mo namamalayan. Hindi ko alam na posible palang makuha ulit iyon sa pamamagitan ng pagtayo para sa sarili mo. Tumingin ako kay Leona. Diretso sa mata. Hindi ako kumurap. Hindi ako umiwas. Hindi ako natakot.

"Para sa'kin hindi. People like her is completely a trash. Once you meet her again, iwasan mo na lang." "Grabe ka naman sa trash na yan. Pinsan mo pa rin iyon. Wag ka namang harsh masyado." "Hindi ka nga niya kayang respituhin di ba? Then give me one big reason to respect her too." "Dahil tao siya. Hindi naman dahil masama ang isang tao, hindi na niya deserve irespeto." "That's a wrong belief, Ara. Kailangan mo ring matutunan na patigasin ang puso mo. Iyang kabaitan mo ang laging nagpapahamak sa'yo."

“Malay mo baka sakaling… kahit peke sa simula, pwede ring maging totoo sa hinaharap.” “Walang tayo sa hinaharap. Sa panaginip mo lang mangyayari ‘yan. I respect women kahit pa hindi karespe-respeto. Iyon lang ang meron sa loob ng relasyon natin. Hindi kita mahal, hindi kita pinagkakatiwalaan. But I respect you as a person.” “Ay, huwag mo akong respuhin, daddy! Type ko ang maginoo pero medyo bastos.”

At sa isang iglap, alam kong maaari kong gamitin iyon. Ngumisi si Wade, mabagal pero puno ng iritasyon. “Respeto? Hindi basta-basta ibinibigay ang respeto, Zaid. Alam mo ’yan. Sa mundong ginagalawan natin, ang respeto ay para lang sa may kapangyarihan - sa mas mataas ang antas, sa mas may kontrol. And clearly…” Tumigil siya saglit, itinaas ang kilay habang nakatingin sa kapatid, “That’s me.” Kita ko ang bahagyang panginginig ng mga kamay ni Zaid, pero hindi siya umatras.

"I'm serious, Nona. Join my company. I'll give you everything Villarreal can't." Hindi ko na napigilang mapatawa. "Everything?" "Yes." Napailing ako. "The one thing I value most in a workplace..." Bahagya akong ngumiti. "is respect." Unti-unting nawala ang ngiti sa mukha niya. "And I already have that." Eksakto namang may isang malamig na boses ang sumingit sa likuran namin. "I couldn't agree more."