Short Poem About Respect For Others Novels & Stories

"Tama lang ang ginawa mo. Minsan kailangan mo ring matutong lumaban kahit para sa sarili mo na lang." Tipid siyang ngumiti. Ilang minuto na ang nakakalipas nang umalis si Jasmine. Hindi na siya napilit pa nito na kaawaan ito dahil puno ng pinalidad ang kaniyang ipinakitang desisyon kanina. Siguro naman ay gagawin na iyong leksyon ni Jasmine sa buhay niya. At nararapat lang iyon para sa mga taong katulad ni Jasmine. Minsan, tayong mga tao, matuto tayong magbigay ng respeto sa kapwa rin nating tao. Hindi natin dapat pinapakialaman ang personal na buhay nila lalo na kapag hindi natin sila lubusang kilala. Huwag tayong manghimasok sa buhay ng iba, dahil may mga sariling buhay naman tayo.

Dahil alam nilang anuman ang kahihinatnan, ang pagpili nila sa isa’t isa ay hindi naging pagkakamali. At kung sakaling dumating ang araw na mag-iba ang landas— maglalakad sila palayo nang hindi galit. Hindi bitter. Kundi may respeto. Sa ngayon, may isang taon. Isang taon para subukan. Isang taon para patunayan. Isang taon para malaman kung ang “tayo” ay kayang magtagal— kahit ang mundo ay hindi tumitigil sa pag-ikot.

Tumayo siya at lumapit sa akin. "Nakikita mo ba ang resulta ng kapabayaan mo? Anong pakiramdam na makita ako sa ganitong sitwasyon, masaya ka ba?” Ang sakit niyang magsalita. Wala akong magawa kundi lunukin ang sama ng loob ko sa mga salitang galing sa kanya, nawala na ang respeto niya sa akin. "Tin, pwede bang respetuhin mo naman ako kahit konti? Konti lang, ate mo pa rin naman ako kahit paano. Nawawala na ang respeto mo sa akin,”

Sumulyap siya sa mukha ng bawat isa, mula kay Marivic hanggang kay Monica at Amanda bago muling nagsalita nang buo at walang pag-aalinlangan. “Kung magmamakaawa kayo, gawin ninyo nang tama. Hindi ko kayo tuturuan kung paano. Ngunit tandaan ninyo ito,” ani Maxine at bahagyang gumalaw ang kanyang labi, parang patak ng apoy sa malamig na hangin. “Kung lalapit kayo nang walang respeto, kalimutan niyo na.”

And maybe this explain na talagang mahal kita Zhia. I know we may butt heads upon occasion but I pray you always know just how much I respect, admire, and adore you. Your one of those best on being the clumsiest girl I met on this life. Maraming kailangan na matutunan sa mundo ko. As I learn too to your world, Zhia. But you are aware to yourself na kailangan mo nga matutunan ang mga bagay-bagay. Sa lakas ng loob mo Zhia. Here what you get to me. The respect, love and concerns, because I care about of you.

sagot ko sa kaniya. Bakit ko ihahain sa isang tao ang respeto ko kung hindi naman sila karapdapat pagbigyan nito? Pasensyahan na kami dahil hindi binibili ang respeto. Binili nila ang buhay ko pero ibang usapan ang respeto. Bastos na kung bastos pero hindi naman niya deserve ang respeto kahit mas matanda siya sa akin dahil hindi naman basehan ang edad kung kailangan kang irespeto ng tao.

puno ng pagmamahal kong sabi. "L-lazarus, what's wrong? Why are you saying those things?" There was still a trace of confusion on her face. I gave her a warm smile. "I just want to take this moment to tell you how much I love you, and to thank you for consistently being nice to me and showing respect to me above all else. In a world where respecting people is rare, thank you for never failing to see my worth and for never, ever taking me for granted."

napatayo na ako sa harapan nito. “We must respect everyone kahit na ano mang laki, liit, kakayahan, kahinaan, kulay, amoy, edad, sukat, ang mayroon sa isang tao o nilalang,” punto ko rito na ikinatulala niya lang sa akin na ikinabalik ko sa diwa ko. Tss, napataas ata ang boses ko.

aniya, "Pero dapat alam niya ang kahalagahan ng responsibilidad at respeto." Tumayo ako mula sa pagkakayakap kay Amara at humarap sa babae, na ngayo’y halos lumuhod na sa takot. "Bibigyan ka namin ng pagkakataon," sabi ko, "Pero siguraduhin mong hinding-hindi na mauulit ito. Pag-respetuhan mo ang bawat tao sa paligid mo, lalo na ang mga mas nakababata sa’yo." Napasalampak sa sahig ang babae, umiiyak sa pasasalamat. "Salamat po, Ma’am Anne! Salamat po, Sir Dixon! Hindi ko po kayo bibiguin."

At lalong hindi sana ako nahusgahan at pilit na ibinaba ang sarili sa pamamagitan ng mga salitang isinigaw ko, na utos ng babaeng iyon! But now I learned my lesson. Even though my past still haunted me, one thing is for sure. "Nobody respect me the way I respected myself," I whispered. Just because someone desires me, does not mean they value and respect me... I know that now, and I will apply that to protect myself... Because no one does. ***