Poem About Respect Novels & Stories

“Hindi ko kailangan ng responsibility mo. Kailangan ko lang ‘yung kahit konting respeto!” Tumingin ito sa kanya, matalim ang mga mata. “Respect doesn’t mean letting you do what you want. It means making sure you’re protected, even from yourself.” “Ang galing mo talaga magpaliwanag,” sabi niya, nanginginig ang boses. “Pero alam mo kung ano ‘yung totoo? Natatakot ka lang. Hindi para sa akin, hindi para sa kung ano mang mangyari, natatakot kang mawalan ng kontrol.”

May kung ano sa presensya ng kaharap na sobrang nakakaintimida. Tila ba karapat-dapat itong bigyan ng respeto kahit wala pa naamn ginagawa para makuha ang respeto niya. “G-Good afternoon, Sir.” Tinanggap niya ang pakikipagkamay nito kahit alam niyang dapat humalik siya sa malaking singsing na nasa daliri nito.

Ngunit, hindi ko siya pwedeng patulan lalo na isa siyang babae at marespeto naman ako. "Miss, I don't know you. Ayaw kong may mabitawan akong salita na makasakit sa 'yo. May respect ako sa mga babae kaya kung pwede ba matuto ka rin respetuhin ang sarili mo. Hindi maganda na ganyan ang ginagawa ng isang babae, maliwanag ba?" mahinahon kong saad sa kaniya. "Ano ka ba, minsan lang 'to sa buhay. Magpakasaya ka rin pa minsan-minsan." Muling wika pa nito.

dagdag pa ni Jamaica, “I’m curious, ano bang tingin mo sa akin bilang public figure?” Mabilis ang naging sagot ni Levi, malamig at walang pag-aalinlangan: “Maganda ang imahe mo sa harap ng kamera, pero hindi ibig sabihin na lahat ay bibilib. Ang tunay na respeto ay hindi nabibili ng ganda o relasyon. Nakukuha iyon sa pagpapatunay ng sarili—sa gawa, hindi lang sa salita.” Napatawa si Jamaica, ngunit bakas ang inis. “Ang tapang mo rin magsalita. Kung hindi ko alam, iisipin kong galit ka sa akin.”

“Why? I will stop if you don’t want us to do this.” I stared at him. Sa isang iglap lang ay tila ba bumagal ang oras. I stared at him na para bang siya ang pinakamagandang pangyayari na nakita ko sa buhay. Why wouldn’t he be? Magmula noong magkasama kami ay puros respeto lang ang pinapakita niya sa akin. Something na kakaiba para sa akin. Oo nga’t artista ako. Kilala ako ng lahat. Tinitingala. But they respect me because of my job.

At bilang asawa ni Sebastian, tungkulin ko ring ipagtanggol ang pangalang iyon. At higit sa lahat, may respeto na ako sa sarili ko. Respetong hindi ko alam na nawala pala sa akin hanggang sa makuha ko ulit ito. Hindi ko alam na posible palang mawala ang respeto sa sarili nang hindi mo namamalayan. Hindi ko alam na posible palang makuha ulit iyon sa pamamagitan ng pagtayo para sa sarili mo. Tumingin ako kay Leona. Diretso sa mata. Hindi ako kumurap. Hindi ako umiwas. Hindi ako natakot.

tinakpan n'ya ng kamay ko ang mga mata n'ya. "I'm fine," Am I? "No, you shouldn't be fine." Muli s'yang humarap sa'kin. "Hindi mo deserve 'yung nangyari sa'yo kanina, wala ni isa sa kanila ang may karapatang marinig mula sa bibig mo kung anong klaseng buhay ang meron ka. Ni wala rin sa kanila ang may karapatan para husgahan ka ng ganun." Hinawakan n'ya ang mukha ko, "A woman like you deserves nothing less than everyone's respect, and I deeply regret that I failed to show you that."

de Luca. Tiningnan ko naman siya ng masama. "Respect is something that is earned, not by asking. Ano ang karapatan niyo na saktan ang nanay ko sa mismong pamamahay niya?" "You..." tila umakyat lahat ng dugo nito sa ulo dahil namumula na ang mukha nito sa galit. "You disrespect your relative!"

“Punong-puno ng lalaking parang laging may entitlement at babaeng halatang binili lang ang ngiti?” Napatingin siya sa akin, diretso sa mata. “Yes. At kung gusto mong bayaran ko pa rin ang utang ng pamilya mo, kailangan mong kayanin ang ganitong klase ng mundo.” “Hindi ba puwedeng may respeto man lang kahit kaunti?” mas pinigil kong sigawan siya. "Respect is earned, Kira," malamig niyang sagot. “Kahit asawa kita sa papel, hindi ibig sabihin puwede mo akong kontrolin.”

She replied, "Hid, appreciating other people will never be bad as long as the deed is good. I thank them because, of all the women, they chose me. Whether I am the asset or not, it's still a pleasure to work with them. They treated me kindly and I thank them for that. Learn to appreciate even those tiny little kindness you are receiving. It doesn't matter who deserves the appreciation, just give it if you can. Remember, Hid, that appreciation is a way of showing respect, it will also build trust in relationships, it motivates others because you recognizes their effort, it will make them happy, and most especially, it will make you happy as well. You yourself will be benefited." Ang taas, per