Short Poem About Respect Novels & Stories

“Malay mo baka sakaling… kahit peke sa simula, pwede ring maging totoo sa hinaharap.” “Walang tayo sa hinaharap. Sa panaginip mo lang mangyayari ‘yan. I respect women kahit pa hindi karespe-respeto. Iyon lang ang meron sa loob ng relasyon natin. Hindi kita mahal, hindi kita pinagkakatiwalaan. But I respect you as a person.” “Ay, huwag mo akong respuhin, daddy! Type ko ang maginoo pero medyo bastos.”

Isang perpektong eksena, isang pamilyang buo, masaya, at walang puwang para sa kanya. Kasunod ng larawan ang maikling mensahe: [Kung may konting self-respect ka pa, huwag ka nang pumunta rito at ipahiya ang sarili mo.] Hindi na niya kailangang hulaan kung kanino galing iyon.

Wala silang matututunan sa buhay at tatanda na lang na walang respeto sa kapwa. Mahirap lang kami, salat sa yaman, pero pinagmamalaki ko ang mabuting pagpapalaki ni Lola sa amin. Maaga kaming namulat sa tama at mali. Marami kaming natutuna kasama ang pagrespeto sa kapwa. Hindi naman mahirap ibigay iyon, lalo na kapag malawak ang pang unawa mo. Bigla akong nakadama ng lungkot ng maalala si Lola.

Hindi lang dapat matatanda ang nakakatanggap noon, kung hindi lahat ng tao. I had experience many disrespectful things from those ages. Kahit pa simpleng pag-sipol lang sa tuwing may dadaan na babae ay pagkawalang respeto pa ring matatawag. Mga pabirong pagtawag na akala mo nakakatuwa ay nakakawala rin ng respeto, even winking in strangers just because they look good can be a disrespectful act. Also looking maliciously at people can be called as disrespect. At halos lahat ng gumagawa noon ay may mga edad na, kung sino pa ang dapat na may utak, iyon pa ang madalas na umaakto ng ganoon. (correct me if I'm wrong, this are all my perspective, sorry in advance.)

Ako naman, naghahanap ng file. Tahimik. Until she spoke. “Bakit galit ka lagi, Adrian?” Hindi ko sinagot. She tried again. “Alam mo, people respect you. Pero takot sila sa’yo. Hindi respect out of admiration—respect out of fear.” “Exactly the point,” sagot ko, malamig. Naglakad siya palapit, bitbit ang librong hawak. “Pero may kaibahan, diba? Fear makes people obey, pero hindi forever. Respect… that’s the one thing money can’t buy.”

Matapos naming kumain ay dumiretso agad kami sa kwarto. "Bakit ayaw mong pumayag na ipakilala ka? Ayaw mo ba no'n? You can receive respect from others." Umupo siya sa kama habang nakabusangot pa rin ito. "Tsk. Ayoko namang makatanggap ng respeto sa paraang gano'n." Lumapit ako sa kaniya. "Why?" "Kasi ang respeto nakukuha iyon dahil may ginawa kang mabuti sa kapwa, hindi dahil mayaman ka, sikat o makapangyarihan kang tao. Hindi nabibili ang salitang respeto 'no."

Akala mo hindi ko ramdam? Puwes, ngayon ay aking ipapaalam. Panget man ako sa inyong paningin, At least, maputi ang ngipin. Sa inyong ganda'y hindi ako manginginain Dahil panalangin ko'y kaniyang diringgin. Walang panget sa mundo Pantay-pantay lang tayong mga tao. Kaya respetuhin n’yo naman ako Para respetuhin ko rin kayo.

paliwanag ko sa kaniya. Mas maganda na iyong nananahimik para maging peaceful ang buhay. "Respeto ang kulang sa ibang tao," pagbo-voice out ko sa opinyon ko. "Hindi kasi sila marunong makuntento," opinyon ni Roisin pero hindi ko siya sinang-ayunan sa sinabi niya.

“Bakit hindi mo tawagin ang anak mo rito para ikuwento sa inyo kung paano namin ginawa ito? Ikukunweto niya sa’yo kung paanong siya ang nakauna sa akin bago mo pagdudahan na kanya ito at apo mo ang nasa sinapupunan ko. Ngayon na buntis ako at nandito pa si Jinx, kailangan ko siyang makausap at kailangan ng anak mo na panagutan ito.” “Lumalabas talaga ang ugali mo. Walang urbanidad! Walang galang.” “Tulad ng sinabi ko kanina. Respect begets respect. Hindi ho hinihigi at ipinapantakot ang respeto misis, ito ay ibinibigay sa karapat-dapat at taong marunong rin rumespeto.” “Don’t you ever lecture me about respect. I know how to give mine at hindi ko ibibigay sa katulad mong hampas-lupa lang.”

sagot ko sa kanya. “I’m Gavril, I already introduce myself to you earlier.” Sagot niya. Napailing-iling naman ako at natawa sa sinabi niya. “That’s actually a poem by Emily Dickinson. That poem means that it is actually nice to be nobody than to be somebody. People think that being alone means loneliness but being alone means that you just have more time for yourself and it is better to be that way.” Sagot ko. Napangisi naman niya sa sinabi ko.