Novel & Cerita Poem For Me

Isang malalim na sugat ang maiiwan at magmamarka sa kanyang dibdib. Handa niya bang tanggapin ang buong katotohan sa pamilyang pinanggalingan niya? Handa ba niya itong mapatawad o di kaya'y di na kilalanin pa, lalu't sila ang dahilan kung bakit siya nagdusa! At hahayaan niya na lang bang mahulog ang sarili niya sa taong di niya inaasahang mamahalin niya ng lubusan ngunit malaking perswisyo sa buhay niya? * In every darkness where I thought I lost, There you are patience waiting for. You're the only one who brought light to my darkest world.

I slowly bent my head until our lips met and the moment that happened all of the people around us started clapping. 🎶Through the lows and the highs, I will stay by your side There's no need for goodbyes, now I'm seeing the light When the sky turns to grey and there's nothing to say At the end of the day, I choose you🎶 I am Art Theodore Dela Cuesta, this story began when I was a Congressman, our story is still being written, but I am not afraid dahil sa mundong ito patuloy ko syang pipiliin at mamahalin.

Sayang naman kung hindi ko masusulat. And yes, siya ang iniisip ko habang sinusulat ko 'to. This must be my first song for him. And I'm so inspired to write this at this moment kaya masasapak ko talaga siya 'pag naki-epal pa siya ulit.

I'm also tired, with him its like I was surrounded by thousand daffodils and peaceful ocean. Am I allowed to experience this peace? My heart aches whever I'm apart from him, what is this. -E.I-

Natatawang tanong ni Amber sa akin at hinarap ako. "For everything," sagot ko sa malamyos na tono. "For loving me. For giving me a son, for always being here for me. For taking care of me, for taking care of our son. And for taking care of our home. For everything you've done for me. You completed my life by giving me what I've always prayed of. I'll always be thankful to you, baby."

Hindi ko alam kung bakit pumasok ‘yon sa isip ko ngayon. Bumuntong-hininga ako. “This is for them... para kay Mama... para sa mga kapatid ko.”

“Ayoko pong pumunta siya dito. Mape pressure lang ako. At isa pa, hindi ko makikita ang veranda niya.” “Sa dinami dami ng dapat mong isipin ay yung veranda pa ng amo mo? Aba’y puwede ka naman diyan tumambay sa veranda natin ah.” Sabat ni nanay Tindeng habang naghuhugas ng pinggan. “Eh, wala po kasing fountain.” Bakas ang panlulumo nito sa mukha habang kumukuha ng sinangag na kanin at hotdog.

Makalagad kaya siyang muli? Dahil sa mga bagay na ito, pasikip nang pasikip ang nararamdaman ko sa bawat ikot ng gulong ng limo. Huminga ako nang malalim, saka lumingon sa bintana. Gagawin ko ang bagay na ito para sa kanila. Hindi ito para sa sarili ko, wika ko sa kawalan, saka tinaas ang magkabila kong labi.