Novel & Cerita Poem For Me

Who am I to refuse a helping hand? God knows I need the break anyway. Sumasakit na parati ang likod at mga binto ko sa pagod. "Sasama ka ba sa akin sa bahay ngayon? They cooked for a dinner." He asks, rinsing and drying the coffee mug with a rag.

"Please, bati na tayo." Gusto niyang sabunutan ang sarili. Peace offering daw? Sa harap ng buong university? Hindi na ito simpleng kalokohan—ito ay open declaration ng gulo! Gulo against sa kuya nitong pinagsakluban yata ang langit at impyerno!

Iniusog pa niya ng kaunti ang sarili sa loob dahil sobrang lapit nito. “I just need to go, this is about our friend Thea”, mayamaya ay kalmadong pahayag niya. Tinitigan siya ng binata sa mata kung nagsasabi siya ng totoo. Napabuntunghininga siya ng malalim kung kayat nagloosen-up ang binata.

"I'm here for you." Written by DBardz

I sighed in frustration. "Looking at the beautiful sea. Holding a can of beer to ease my anxiety. I realized that I Still cannot see the real meaning of things that put through my shoulders. Although the sky reflects the tranquility, even the ocean waves tried to reached the sand. My eyes saw the visibility of a raging waves having the shadow of the sun. I am lost cause I felt the chain attached to me and I will never be free."napatulala lang ako lalo habang binibigkas ang sarili kong poem na nagawa sa pagmamasid sa paligid at pag iisip. "How to escape this kind of destiny? If my mind is troubled with uncertainty." I continued.

saad ko habang ang aking luha ay ayaw magpaawat. Nanlalabo ang aking paningin ngunit ramdam ko ang mga ngiti nila sa akin. "Utang na loob ko sa inyo ang padalawang buhay ko. Huwag kayong mag-alala, pagbubutihan ko ang aking ensayo kasama kayo."

Sa pinakamamahal kong apo, Nang ako'y umupo upang sulatan ka ng liham na ito, puno ang aking puso ng kasiyahan at lungkot. Kasiyahan, dahil pinagpala ako na magkaroon ka bilang aking apo, at lungkot, dahil may mga kalagayan na humahadlang sa akin na makasama ka nang personal. Pasensya ka na kung hindi ko pa magawang ipakita ang aking sarili at ipakilala sa iyo ng maayos. Masakit sa akin nang higit pa sa maipaliwanag na hindi kita maakap, na hindi makita ang iyong paglaki sa unang paningin, at hindi maging tunay na bahagi ng iyong buhay.

Napapikit na lamang ako habang ninanamnam ang kanta at ang malamig na simoy ng hangin na dumadampi sa aking balat. "Ang saya at pagsinta'y tila walang kapantay Inaabangan ang bawat pagtagpo Walang mintis ang tuwa sa 'ting dalawa Hinamak ang lahat..." Wala sa sariling napasabay na ako sa pagkanta dahil damang dama ko ang bawat liriko ng kantang inilikha ng up dharma down. Para bang ginawa ang kantang ito para sa akin.

Pinikit ko ang mata at sa pagdilat ay. I saw how my world beautiful is. My daughter ,my wife is my life. -THE END.-

Para bang sa bawat araw na lumilipas, ang pagnanasa na muling maging masaya ay parang isang mahirap na pangarap na hindi ko kayang abutin. Ang mga tawa at tawanan ni Frost ang nagbigay liwanag sa dilim ng aking mundo. Napatingin ako sa kanya, at nakita ko ang mga mata niyang puno ng buhay at pag-asa. "Hindi ko kayang magdusa habang siya ay naroroon," ang sabi ko sa aking sarili.