Poem For My Mother Novels & Stories

Nakangiti si mama pero nanatili akong malungkot na nakatingin sa kanya. "Mama salamat sa lahat, ikaw yung laging nasa tabi ko pag kailangan kita, hindi mo ako pinabayaan nung mga panahong wala akong pamilyang makapitan, ikaw yung magulang na kailanman ay hindi ko naramdaman sa totoo kong pamilya, mama ikaw yung isa sa pinaka magandang nangyari sakin." Hindi ko na napigilan ang pagtulo ng luha ko na agad pinahid ni mama at niyakap ako ng ubod ng higpit.

Ikinuyom ko ang aking mga palad. Kapag nakatakas ako rito, I will burn you alive! Trust me! "Your mother is such a pathetic fool bitch. Do you agree? Ibinigay niya sa ‘kin lahat ng mana mo pati na rin ikaw." He laughed devilishly. My heart sank. The realization hit me. Again. My mother prefer love than her child. And it's the thing that makes me feel weak and worthless everytime I think about it. Ang kaninang luha na pinipigilan ko ay nag-uunahan na sa pagbagsak.

naramdaman ko na umiiyak si mama kaya mas lalo ko pa siyang niyakap. "Ayos lang po mama, susubukan ko po next year, baka pwede ako sa vocational, pero sa ngayon muna, hayaan niyo po muna akong magtrabaho. Pangako, kapag naging maayos na lahat, magiging okay na po tayo. Makakaahon din tayo sa kahirapan ma, matagal pa pero alam ko balang araw, paggising natin kinaumagahan ay ibang mundo na ang meron tayo dahil unti-unti na natin na makakamit ang pangarap natin sa isa't isa hmm, mahal na mahal ko kayo ni papa mama, kaya gagawin ko po ang lahat na makakaya ko para masuklian ko lahat ng sakripisyo niyo sa akin, salamat po mama. Mahal ko kayo ni papa.” Ani ko habang umiiyak na rin.

Mabilis siyang tumayo pero agad kong napigilan. Nagtataka pa siyang tumingin sa akin pero matamis akong ngumiti sa kanya. My mom is still young but she look more than her aged. Siguro kung hindi siya maagang nagbuntis sa akin, hindi magiging ganito ang buhay niya. Hindi siya maghihirap gaya ngayon, hindi niya sana pagdadaanan ang lahat ng 'to. Nalulungkot akong kailangan pagdaanan ito ni mama dahil sa akin. She may have lived the life she deserved if not because of me.

Pagkatapos, inangat niya ang kamay niya at hinaplos ang ulo ko kagaya ng lagi niyang ginagawa noon, tuwing pagod ako, tuwing umiiyak ako, tuwing gusto kong magpahinga lang. At doon ko na hindi napigilan. Parang may pader sa dibdib ko na biglang gumuho. Namiss ko iyon. Namiss ko siya. Namiss ko ang pakiramdam na anak lang ako at hindi babae na nasaktan, hindi anak na sinaktan. “I miss you, Mom…” kusa nang lumabas sa bibig ko, basag ang boses. “I miss you too, anak,” sagot niya, kasabay ng pagtulo ng luha mula sa mga mata niya.

Ramdam ko ang pag-init ng aking mga mata pero pinigilan kong pumatak ang kahit isang butil ng luha mula roon. “Mama, gagawin ko ang lahat para sa'yo. Gagawin ko ang lahat para madugtungan lang ang buhay mo kahit pa ang maging kapalit noon ay aking dignidad at ang aking sarili. Mama, hindi na ako makapaghintay sa iyong paggaling. Miss na miss na kita, mama. Miss na miss ka na ng Baby Myla mo."

Sa totoo lang, gusto ko nang umiyak sa sobrang galit. Nahihirapan na ako. At nagtataka ako sa sarili ko, kung bakit may napakalambot ng puso ko. Bakit di ko na lang gayahin ang aking Ama? Dahil alam ko, mali sila. And I cherish my mother memories. “My baby. Helping others in need and protecting everyone is a real treasure. Be brave. Be strong. But stay your heart soft.”

Kinamayan niya ako at Pagkatapos ay binesohan. Nakaramdam ako ng matinding hiya sapagkat alam ko sa sarili ko na ako rin ay amoy pawis at araw. "Pasensya na po amoy, pawis at araw ako." nahihiya akong sambit. "Hindi naman, Amoy bulaklak ka iha. Isang napakabangong bulaklak." papuri ni Mother Kaya napangiti naman ako ng sobra.

I don't know why something inside me have been hitted by his words. "Nahihibang kana," tanging sabi ko at kinagat ang dila ko sa loob ng aking bibig. Tumingin ako sa aking ina na hanggang ngayon ay hindi pa rin nagkakamalay pagkatapos ng limang taon. Kung hindi siya umalis... Kung hindi niya kami iniwan... Sana maayos pa ang lahat. Saksi ako kung paano araw-araw na naglalasing si Mommy buhat nang iwan siya ni Dad. Kung paano unti-unting nawala ang atensyon niya sa amin.

I bent down a little to wipe away the impending tears that wanted to flow from my eyes. "I want to talk to you about something important" when I raised my face I said it seriously. BUT, inside I wanted to say something to him. I believe that a mother creates a daughter. Thank you for showing me this wonderful world of mutual love, fulfilled dreams, unconditional happiness. Your love made me the person I am now. I am infinitely grateful to you.