Presence Of Mind Novels & Stories

Fine. Tinapos niya ang breakfast, naligo, nag-ayos ng buhok na simple lang pero elegante, at umalis ng apartment nang dala ang isang bagong mindset: strategic calm. Pagdating niya sa opisina, naghihintay ang buong team para sa emergency meeting. Pagpasok niya, lahat ay tumahimik. Hindi dahil natakot sila, kundi dahil napansin nila ang aura niya—hindi pagod, hindi tense, kundi sharp. Composed. Fierce.

“Just stay with it.” Habang nananatili sila sa state na iyon, unti-unti nilang napansin ang isang bagay: Kapag sinubukan nilang i-analyze o i-label ang experience, nagiging unstable ang pattern. Ngunit kapag hinayaan nilang maranasan ito nang walang immediate interpretation, nagiging mas coherent ito. “It doesn’t respond to analysis,” sabi ni Mara. “It responds to presence,” sagot ni Elian.

"Your mind is not here.." malinaw na pahayag ni Marvin. "Ha..?" "I mean, kanina ko pa napansin na parang wala ka sa iyong sarili. Please do forgive me, but I think your mind is somewhere else. You are present physically but mentally absent." Binigyang linaw ni Marvin ang kaniyang obserbasyon kay Bella.

Hindi siya nakasagot. "Alam mo, walang mangyayari sa buhay mo kung habang buhay na ganiyan ang magiging mindset mo. It's already twenty first century. Wala nang ganoon ngayon. Kung meron man, hindi na uso na maniwala pa sa mga iyon. Lalo sa iyo. Sa atin. Kalalaki mong tao. Tss." sermon nito. Nag iwas siya ng tingin.

Sometimes it’s because of trauma that ruined the emotions, and also affects the mind, and messes up. “You need a break first, Edmund. Don’t pressure yourself to fix the mess at once. Ipahinga mo muna ang isip mo para hindi magatungan ang problema. Kapag stress tayo, magulo ang mga desisyon natin. Everything in a rush can cause trouble and mistakes, so please calm yourself first,” alo niya rito. Tumigil din ito sa pagluha at dumestansiya sa kan’ya. “Thanks for your words, Van. It means a lot to me right now,” anito.

Parang buong room nag-freeze. And then he walked in. Everything changed the moment he appeared. Hindi siya tumingin sa kahit sino. Diretso lang. Parang wala kaming value sa peripheral vision niya. Pero yung presence niya… it crushed the air. Parang mas humigpit yung hangin sa paligid namin, mas mabigat, mas mahirap huminga. Every step niya controlled. Calm. Pero may danger na hindi mo kailangan makita para maramdaman.

Kailangan meron siyang presence of mind, at hindi niya iyon magagawa kung gutom siya. Inubos niya ang pagkain. Wala siyang pakialam, ang importante ay malakas siya at kung sakaling magkaroon man siya ng pagkakataong makatakas ay magagawa niya dahil wala siyang iniinda sa kanyang katawan.

Dahil mayroon siyang presence of mind ay agad siyang napalayo sa lalaki. "Kung alam ko lang na ito ang mangyayari ay binuntis na lang kita para wala ka ng kawala..." Bigla siyang nangilabot sa sinabi nito. Kita niya ang madilim nitong aura pati na ang mga mata nito ay sobrang lalim din para itong walang tulog ng ilang araw.

Ito ay isang pakiramdam ng kapangyarihan, ng proteksyon, at ng tiwala. Pagkatapos ng lunch, bumalik sila sa desk. Ang bawat email, bawat tawag, bawat tanong mula sa iba—lahat ay dumaan sa kanyang kontrol. Ramdam niya ang tensyon sa paligid, ngunit hindi siya nadadala. Sa halip, ramdam niya ang lakas na hatid ng presensya ni Adrian sa tabi niya.

Pero isa lang ang malinaw. Isa lang ang kaya kong isipin. Isa lang ang alam kong puwedeng magpakalma sa akin. Yung tipong pag narinig ko lang ang boses niya, hindi man ako ngumiti, at least luluwag ang dibdib ko. Yung presensya niya na kahit hindi niya alam, nakakapagdulot ng kapayapaan sa utak kong laging puno ng deadlines, responsibility, at fucking expectations.