Presence Of Mind นิยาย & เรื่องราว

Pero kapag boring or uncomfortable naman, kabaliktaran—ramdam mo bawat segundo kasi aware ka sa oras at parang mabagal ang takbo nito. Kaya in simple terms, parang two sides of the same coin talaga. Yung isa, about attention habang nangyayari yung moment—sobrang focus mo kaya nawawala yung sense of time. Yung isa naman, about memory after the moment—paano binabalik ng utak mo yung experience kaya nagiging "fast" or "slow" siya sa pakiramdam. At dahil diyan, mas nagiging malinaw kung bakit kapag may care ka sa isang bagay, parang ang bilis ng oras na dumadaan.

Pero hawak pa rin ako. Parang hindi siya gumalaw kahit kailan. Parang tiniyak niyang hindi ako magigising. At sa oras na iyon, sa tahimik na sala, naramdaman ko ang tinutukoy ni Mama. Ang buo. Hindi kailangang perpekto. Hindi kailangang legal. Hindi kailangang sigurado. Pero ito ang uri ng presensya na hindi mo kayang bayaran.

May mga bagay kasing prinapriority niya at iyon ang natutunan niya. The more na magiging consistent sa anumang sitwasyon, less stress at makapagpahinga pa mentally kung saan kalamdo lang isip sa maaring maganap. Emotionally, kung sana makakapag-isip ng mabuti sa bawat sitwasyon at hindi magiging sensitibo sa maaring marinig. Spiritually, kung saan hindi makakapagmura dahil hindi ka nai-stress dahil late o ano pa man, higit sa lahat physically, hindi ka nanlilimahid sa pawis at mawawalan ng poise dahil nakapagpahinga na less hassle pa.

At takot ang pinakamadaling kontrolin. Hinarap ko ang mga pagkaing nakahain sa harap ko. Ang bango, ang ayos ng presentation, obvious na high-end at bawat kagat na ginagawa ko ay sinasadya kong namnamin. Slow, controlled, as if wala akong iniisip na kahit anong masama. A good meal calms the mind. And a calm mind makes better decisions.

Ginawa niya ang lahat ng sinabi ni JD. He focused on her mental strength first. They did yoga and meditation. The importance of mental strength in their work is that they need to have a keen mind. “You need to have a quick and sharp mind if want to survive this field.” Iyon ang palaging sinasabi ni JD sa kan’ya. “Your mind should be in control, Gi. Always remember that. The mind controls, not the heart. Emotions get in the way, eliminate that. Just focus on what your mind wants to focus on, eliminate distractions.”

Kita sa mukha niya ang tuwa at yabang, at lalong lumiwanag ang mga mata niya, halatang proud sa sarili. Mas okay ang mental state niya kaysa sa inaakala niya. Ang pagiging matatag ng isang tao ay hindi lang nasusukat sa galing o sa dami ng resources na meron siya, kundi sa tibay ng loob. ’Yung kahit may pagsubok, hindi agad nadudurog. Kahit nasa gitna ka ng bagyo, titingala ka sa madilim na langit at masasabi mo pa rin, “Hay naku, eto na naman ang drama ng tadhana.”

Napakarami ko pang mga bagay na kailangang asikasuhin bukas so my mind shouldn't be interrupted. I have learned long ago that success requires discipline, and discipline requires emotional distance. Mas madali para sa akin ang lahat kung nakatuon ang isip ko sa mga numero, sa mga transaksyon at sa mga desisyong kailangang gawin bilang isang namamayagpag na businessman. I don’t allow unnecessary emotions to interfere with my judgment. Ayokong maabala ang isip ko. That has always been my rule. I'm done everything back then at tama na iyon. “Focus is the highest form of control,” Iyon ang paulit-ulit kong sinasabi sa sarili ko.

Kung may nagbago man, iyon ay ang sarili niyang loob—mas maingat, mas mapagmasid, mas handang tumanggap ng alinmang senyales. Ngunit wala. Walang itim na rosas. Walang ibang bulaklak. Walang bakas ng presensyang hindi kanya. Ang puntod ni Gray ay payapa—malinis, tahimik, at eksaktong tulad ng inaasahan niya. Walang bagong galaw ang lupa. Walang kakaibang ayos. Walang pahiwatig ng kahit anong mensahe.

Pakiramdam niya ay lalabas ang puso niya sa bilis ng tibok niyon. Ramdam niya ang presensya ni Althea sa tabi niya kahit hindi siya tumitingin. Nakatutok ang paningin nito sa daan habang nagmamaneho. Masyadong malapit. Masyadong tahimik. ‘Ganito ba talaga ‘to?’ Hindi siya sanay sa ganitong klase ng katahimikan—yung may kasamang tensyon na parang may hinihintay na pumutok.

Kundi dahil inaayos ko ang sarili kong pag-iisip. Hindi pwedeng pumasok ako sa meeting na ito na may kahit anong kalabuan sa isip ko. Kailangan malinaw. Kailangan kontrolado. Kailangan handa. Pagbangon ko ay dire-diretso na. Naligo at naghanda. Walang unnecessary na galaw. Walang distractions. Paglabas ko ng kwarto ay naroon na si Mama. Nasa kusina. Tahimik na naghahanda ng kape. Hindi siya nagsalita agad. Hindi rin ako.