Eating Mindfully Novels & Stories

Napailing na lang ako at nagbaba ng tingin. Anong sinasabi niya. . Napapaisip tuloy ako. . Ginugulo niya ang utak ko. Nagpasalamat ako ang dumating na inorder naming pagkain. Dapat doon ko na lang ituon ang atensyon ko pero kahit na anong gawin ko ay nararamdaman ko pa rin ang titig ni Ryuu sa akin. Hindi ko na lang pinansin 'yon at ginawa ko ang lahat para hindi ma-distract at nagpatuloy sa pagkain.

May sasabihin daw siyang mahalaga na nagbigay ng matinding kaba sa akin. "Makikipag kita kaba talaga? Palagay ko may alam na siya, Bunso." Naisip ko na din iyon. Naglalakad kami ngayon ni Ate dito sa mall. Napansin niya kasing lutang ako kaya pinilit niya akong lumabas kahit tamad na tamad ako. "For now kumain na muna tayo. Wag ka muna mag isip okay. Empty your mind and heart. Kasama mo ang Ate." Napangiti na lang ako at sulyap sa kanya.

Hindi ito ang unang beses ni Lily, dahil simula noon hanggang ngayon ay wala pa siyang absent tuwing may Family Day event sa eskwelahan ni Isaac. Habang kumakain si Lily, nagbigay siya nang paalala kina Ivor at Isaac kahit hindi siya nakatingin sa mga ito dahil naka-focus siya sa pagkain na nasa harap niya. “Guys, huwag kayong magmadaling kumain. Baka madumihan kayo.” Huminto siya sa pagpapaalala at tumingin si Lily kay Isaac. “Anak, be mindful when you eat.”

Pagkasarado niya ng pinto ay agad kong tinabunan ng unan ang ulo ko at nagpawala ng sigaw. “Bakit ko ginawa yon!” sigaw ko. Ang isa kong kamay ay hinahampas ang kama. “Humingi lang ng sorry, bakit kailangan pang ganon?” nababaliw kong sigaw. Hindi ko alam ilang oras akong wala sa sarili. I tried to eat but I can't stop my head from thinking about what happens kaya nawawala ang attention ko sa pagkain at nauuwi sa sabunot sa sarili.

Nagsimula na akong galawin ang mga pagkain na nakahanda. Wala pa ring imikan ang nagaganap sa aming dalawa. Wala rin naman akong maisip na pwedeng pag-usapan kaya mas inabala ko na lamang ang sarili sa mga pagkain. Habang kumakain ay nakikita ko sa may peripheral vision ko na hindi pa rin siya matigil sa katitingin ng mga papeles.

pag-amin ko bago ko pa napigilan ang aking sarili. “Kung gayon, matuto kang mag-isip nang maayos.” Nanatiling kalmado ang kanyang boses, halos klinikal. “Sa isang pagsusulit, magkakaroon ng ingay, pressure, at limitasyon sa oras. Kung ang presensya ng isang tao ay sapat na para masira ang iyong pokus, babagsak ka ulit. Magpatuloy ka. Mula sa simula.”

Kasunod niya ang isa pang kasambahay. Pagod akong sumandal sa swivel chair, hinilot ko ang sintido ko. Pagtingin ko sa pambisig na relo, maghahating gabi na pala. Nabaling ang tingin ko sa pagkaing walang nabawas. Sa dami ng ginawa ko, hindi ko na naalalang kumain. Bumuntong hininga ako at sandaling pumikit. Kahit gusto kong tumahimik kahit ilang minuto lang ang isip ko, I can’t. May pumapasok na dapat kong gawin, idea, at plano. Ang ingay nila sa isip ko!

Pinilit kong kumilos nang normal. Pinilit kong huwag mag-isip. Pinilit kong huwag pansinin ang kakaibang pakiramdam na gumagapang sa dibdib ko. Pagkatapos naming kumain, agad akong tumayo at sinimulang ligpitin ang mga pinagkainan namin. Naririnig ko ang mahihinang tunog ng kubyertos at plato habang isa-isa ko silang inilalagay sa lababo.

putol niya agad sa sinasabi ko. Napa-stress eating ako tuloy. Kinagat ko agad ang burger. Nakaka-overthink kasi. What if may mangyari? Whaaaa ayoko na isipin. Napailing na lang ako habang tuloy pa rin sa pagkain. Si Timothy naman, tahimik lang habang nagda-drive, hawak ang manibela… at siguro, nagdadasal din para hindi matapos ‘tong moment naming ‘to.

Itinuon ko na lang ang atensyon sa pagkain. “What do you think of me after what happened earlier? “Disappointed? I don’t know, because it doesn’t matter.” Walang gana niyang sagot sa akin, ewan ko ba pero tila kay laki ng impact nito sa akin. Iyon bang tipo na madismaya na ang lahat sa akin huwag lang ang babaeng ito? Nawalan ako ng ganang kumain habang ang kasama ko ay walang pakialam na patuloy lang sa pagkain.