Eating Mindfully Novels & Stories

It's scarier when he doesn't mention it to me. Pinagpatuloy muli namin ang pagkain ngunit may naramdaman akong kakaiba. Yung parang may tumitingin sa akin. Nagkunwari akong hindi ito pinapansin at sa isang iglap, bigla akong humarap sa gawing unahan kung nasaan iyon nararamdaman.

I'm drained, dahil sa dami ng iniisip. Kumuha lang ako ng ice cream sa ref para kahit papaano ay umangat ang mood ko. Umupo ako sa tapat ng counter top saka bumuntong hininga. 'Am I really being selfish?' I asked myself and let it wander again in the past. Masakit pero hindi ko alam, parang mas gusto ko itong maramdaman kesa sa hindi. Para bang nilalamon ako ng konsensya ko. Sa kalagitnaan nang pag-iisip at pagkain, hindi ko naramdaman na umupo na pala si Mom sa tabi ko. I was shocked but was able to get back quickly. I smiled at her.

Pinilit kong kumilos nang normal. Pinilit kong huwag mag-isip. Pinilit kong huwag pansinin ang kakaibang pakiramdam na gumagapang sa dibdib ko. Pagkatapos naming kumain, agad akong tumayo at sinimulang ligpitin ang mga pinagkainan namin. Naririnig ko ang mahihinang tunog ng kubyertos at plato habang isa-isa ko silang inilalagay sa lababo.

putol niya agad sa sinasabi ko. Napa-stress eating ako tuloy. Kinagat ko agad ang burger. Nakaka-overthink kasi. What if may mangyari? Whaaaa ayoko na isipin. Napailing na lang ako habang tuloy pa rin sa pagkain. Si Timothy naman, tahimik lang habang nagda-drive, hawak ang manibela… at siguro, nagdadasal din para hindi matapos ‘tong moment naming ‘to.

Itinuon ko na lang ang atensyon sa pagkain. “What do you think of me after what happened earlier? “Disappointed? I don’t know, because it doesn’t matter.” Walang gana niyang sagot sa akin, ewan ko ba pero tila kay laki ng impact nito sa akin. Iyon bang tipo na madismaya na ang lahat sa akin huwag lang ang babaeng ito? Nawalan ako ng ganang kumain habang ang kasama ko ay walang pakialam na patuloy lang sa pagkain.

We bade goodbye and I proceeded to check more of the emails that I received. It’s almost lunch time pero hindi ko pa alam kung saan ako magla-lunch ngayon. I could go out and find any resto to eat at, I could also have my food delivered. Hindi ko alam kung ano exactly pero may specific na hinahanap na pagkain iyong utak ko. Yes, it’s my brain that’s thinking about food so much. Hindi ko nga ma-figure out kung anong pagkain talaga. After reading and replying to some emails, I exited the email tab and searched for a nice resto. Sanay naman akong kumain mag-isa kaya okay lang din kung sa labas ako kakain.

Manning immediately keep his folder as he urges me to eat. Hindi na lang ako umimik at tahimik na lang na tumango. Baka kasi mas humaba pa ang usapan namin kapag nagbitaw pa ako ng salita. At kapag nangyari iyon malamang sa malamang na mautal na naman ako. And only after few seconds, I devour my meal in silence. Pinilit ko rin na huwag nang Napatingin sa kanya habang kumakain kaming dalawa. Mahirap na kasi. Baka kahit sa pagkain niya ay pagpantasiyahan ko na siya— wait.

I sighed before continued eating silently. Sanay naman ako na mag isa pero ngayon habang kumakain ako na wala akong ibang marinig kundi ang kalansing ng kutsara at tinidor sa plato, na realised ko na ganito pala ang pakiramdama kapag mag isa. Ang lungkot, maraming kulang. Maraming bagay ang tumatakbo sa isip ko. Lalo na kapag nasanay ka ng nakapalibot na sayo ang mga mahalagang tao sa buhay mo.

tumingin ako sa kanya at tumingin din siya sa akin. “Hindi ah, napatingin lang ako.” tanggi ko. Hindi siya sumagot at gigil na nagtusok ako sa pagkain ng hindi nakatingin. “Aray!” imbis na pork ‘yung natusok ko gamit ang tinidor, natusukan ko ang kamay ko. “Focus on your food.” seryosong sabi niya habang tinitignna ang kamay ko na napuruhan ko.

Pero siya rin ang nagbitiw at nagsubo ng pagkain. Nagproseso pa ang utak ko sa mga nalaman. "Kumain na muna tayo Ellen," tawag niya sa pansin ko. "Ahh yeah." tanging sagot ko na lang kay Greg. Na sa pagkain ko ang mga mata pero malayang nagsusuot ang isipan ko sa kahit saang parte ng utak ko, para pagtagpi-tagpiin ang mga bagong impormayong nalalaman ngayon.