Presence Of Mind Mga Nobela at Kwento

Kita sa mukha niya ang tuwa at yabang, at lalong lumiwanag ang mga mata niya, halatang proud sa sarili. Mas okay ang mental state niya kaysa sa inaakala niya. Ang pagiging matatag ng isang tao ay hindi lang nasusukat sa galing o sa dami ng resources na meron siya, kundi sa tibay ng loob. ’Yung kahit may pagsubok, hindi agad nadudurog. Kahit nasa gitna ka ng bagyo, titingala ka sa madilim na langit at masasabi mo pa rin, “Hay naku, eto na naman ang drama ng tadhana.”

Napakarami ko pang mga bagay na kailangang asikasuhin bukas so my mind shouldn't be interrupted. I have learned long ago that success requires discipline, and discipline requires emotional distance. Mas madali para sa akin ang lahat kung nakatuon ang isip ko sa mga numero, sa mga transaksyon at sa mga desisyong kailangang gawin bilang isang namamayagpag na businessman. I don’t allow unnecessary emotions to interfere with my judgment. Ayokong maabala ang isip ko. That has always been my rule. I'm done everything back then at tama na iyon. “Focus is the highest form of control,” Iyon ang paulit-ulit kong sinasabi sa sarili ko.

Kung may nagbago man, iyon ay ang sarili niyang loob—mas maingat, mas mapagmasid, mas handang tumanggap ng alinmang senyales. Ngunit wala. Walang itim na rosas. Walang ibang bulaklak. Walang bakas ng presensyang hindi kanya. Ang puntod ni Gray ay payapa—malinis, tahimik, at eksaktong tulad ng inaasahan niya. Walang bagong galaw ang lupa. Walang kakaibang ayos. Walang pahiwatig ng kahit anong mensahe.

Pakiramdam niya ay lalabas ang puso niya sa bilis ng tibok niyon. Ramdam niya ang presensya ni Althea sa tabi niya kahit hindi siya tumitingin. Nakatutok ang paningin nito sa daan habang nagmamaneho. Masyadong malapit. Masyadong tahimik. ‘Ganito ba talaga ‘to?’ Hindi siya sanay sa ganitong klase ng katahimikan—yung may kasamang tensyon na parang may hinihintay na pumutok.

Kundi dahil inaayos ko ang sarili kong pag-iisip. Hindi pwedeng pumasok ako sa meeting na ito na may kahit anong kalabuan sa isip ko. Kailangan malinaw. Kailangan kontrolado. Kailangan handa. Pagbangon ko ay dire-diretso na. Naligo at naghanda. Walang unnecessary na galaw. Walang distractions. Paglabas ko ng kwarto ay naroon na si Mama. Nasa kusina. Tahimik na naghahanda ng kape. Hindi siya nagsalita agad. Hindi rin ako.

Dahan-dahan siyang bumalik sa kanyang malambot na upuan at doon ay ibinaba ang kanyang katawan, pagod na pagod hindi sa katawan kundi sa isipan. Inilapag niya ang kanyang mukha sa pagitan ng kanyang mga palad, ang mga siko ay nakatukod sa mesa habang ang kanyang utak ay walang tigil sa pagtakbo at pag-iisip ng mga posibleng mangyari. Ang kanyang isip ay puno ng pag-aalala, takot, at matinding pag-iingat, ngunit sa kabila ng lahat ng kalituhan, may isang bagay na sigurado at malinaw sa kanyang puso at isipan.

tanong ko, halatang nangangapa pa sa damdamin. “Ngayon,” sagot niya, “unahan natin ang bawat araw nang maingat. Walang pagmamadali. Walang pressure. Basta… sabay.” Tumango ako. At sa sandaling iyon, ramdam ko ang kaibuturan ng puso ko: falling carefully, cautiously, but willingly.

I stared at him in disbelief, still trying to process what had just happened. His presence of mind was unbelievable. It was as if his body reacted faster than his thoughts, moving on pure instinct. No panic, no hesitation. Just one smooth motion, lna para bang alam na agad niya ang mangyayari bago ko pa bitawan ang mangga sa kamay ko. And his senses, they were incredibly sharp. It felt like nothing around him could escape his awareness. Naku! Siya na talaga ang soulmate ko. Siya na talaga!

Ilang oras ding pinag-isipan ni Carmina kung tama ba ang desisyon niyang humingi ng tawad kay Maddox subalit kapag naiisip niya kung ano ang mangyayari sa buhay nila kung hindi niya ito ginawa ay malamang sa malamang tama nga ang desisyon niya. This is mind over heart, ngayon ay susundin niya ang nasa isip niya at hindi ang nararamdaman ng puso niya.

Wala siyang sapat na kaalaman, ngunit may isang bagay na hindi pwedeng kalimutan—hindi siya pwedeng magpabaya. Ang bawat segundo ay puno ng tensyon. Habang binabaybay nila ang kalsada, ang mga tanong sa isipan ni Jasmine ay nagsimulang maglaho, at nagbigay daan sa isang matinding pangangailangan na magdesisyon. Kailangang kumilos, at kailangang gawin ito nang mabilis. Hindi siya pwedeng maghintay, at hindi siya pwedeng magpabaya sa panganib na lumalapit.