Romans & histoires Presence Of Mind

Kundi bilang paghahanda. Ang kontrol ay mas epektibo kapag hindi napapansin. “Maintain distance,” utos niya sa assistant. “But never absence.” Isang simpleng utos, pero mabigat ang kahulugan. Ibig sabihin noon, mararamdaman ni Lia ang presensya niya—sa katahimikan, sa seguridad, sa biglaang pag-aayos ng mga problemang hindi niya inakala na may solusyon—nang hindi nito alam kung saan nagmumula.

I am physically present but I am mentally absent. "Siguro nga sobrang pagod na pagod ka dahil sa exam mo. Wait for me here, babalik ako," aniya at bigla siyang tumakbo palabas. I heaved a deep breath and closed my eyes. After hearing those words from Rain and remembering Aziel's face, mas lalo akong nakaramdam ng pagod. Hindi lang pagod sa pisikal na katawan, sa utak, kung hindi rin sa emosyonal. Sumandal ako sa upuan habang nakapikit pa rin ang mga mata, at kahit sa pagpikit ko'y nakikita ko pa rin ang mukha niya. I opened my eyes and a realization hits me.

Tahimik akong nakatingin sa kusina habang pinapanood si Jian na kumikilos nang natural, parang matagal na niyang ginagawa ang mga simpleng bagay na iyon sa buhay ko, at kahit wala siyang sinasabi ay ramdam ko ang presensya niya steady, calm, and constant yung klase ng presensya na hindi nanghihingi ng atensyon pero kusa mong hinahanap kapag nawawala.

Sa pagkakataong ito, pilit pinananatiling kalmado ang sarili, upang bigyan ng espasyo ang babae at pahintulutang maramdaman ang panandaliang kapayapaan bago muli silang harapin ang panganib. Sa sulok ng sala, nakaupo sa upuan na may tablet sa kamay, ngunit ang atensyon ay tila hindi sa dokumento. Ang bawat galaw ay puno ng mapanganib na halina, habang tahimik na sinusubaybayan ang bawat kilos at paghinga sa paligid. Ramdam ang koneksyon sa bawat sandali, at bawat titig ay nagbubunsod ng masalimuot na damdamin, isang halo ng kontrol, pang-akit, at pang-unawa. Ang isip ay umiikot sa parehong plano at damdamin—paano muling mapapalapit ang babae, at paano mapananatili ang balanse nang hindi tulu

“You’re prepared, as always.” Hindi ako sumagot. Ang pagiging prepared ay hindi laging isang kapangyarihan — minsan, parusa ito. Dahil alam mo ang mangyayari bago pa man mangyari, pero kailangan mo pa ring hintayin.

sagot ko, maingat sa bawat titik, pilit itinatago ang kaba. Tumango siya, walang kasamang ngiti, walang kasamang papuri. Tanging isang malamig na titig na tila binabasa ang bawat selula ng utak ko. “Potential mo ay obvious. Ngunit hindi sapat ang potential. Disiplina, focus, at kakayahang hawakan ang emosyon ay kailangan dito.”

Pinalawak niya ang kamalayan niya para maramdaman ang katawan niya at ang paligid. Dahan-dahang naging maaliwalas ang isipan niya at nakaranas siya ng extra-sensory phenomenon na nagbigay sa kanya ng kakayahang maramdaman ang paligid ng buong ward. Hindi nagtagal ay dumating ang madaling araw. Nagdala ng agahan ang nars para kay Thea at sa presensya niya ay naalis si James sa meditation niya. Pagkatapos magmeditate ng matagal, lumakas ang mental state niya.

His eyes sparkled with determination, his posture exuding confidence. He dried himself off, each motion deliberate and purposeful. The messages were etched into his memory, a mental roadmap that he would follow with unwavering determination. As he dressed for the day, he couldn't help but feel a sense of anticipation building within him, an energy that pulsed beneath his skin.