Prideful Quotes Novels & Stories

Mahina naman itong natawa at pinisil ang kan'yang ilong. "Mas proud ako sayo, I'm so proud of what you become princess. Sobra mong napahanga si kuya sa katapangan at tibay mo. Sino ang mag-aakala na ang batang uhugin dati ay isa na ngayong malakas at matapang na babae," maluha-luhang sabi nito sa kan'ya. "Salamat kuya! Salamat sa lahat ng mga pangit na karanasan ko simula pagkabata. Naging matatag ako at naging matapang sa hamon ng buhay," sagot n'ya rito.

Pinakamahalaga sa lahat ngayon ang pahinga at kapayapaan ng aming mga magulang. Hindi ang pride namin. Hindi ang sasabihin ng ibang tao.

“I love you, ikaw ang pinaka mahalaga sa akin. Hinding hindi ko kakayaning palagpasin ang sino mang gumawa ng hindi maganda sa iyo.” Nakangiti lang si Samarah. Isang ngiti ng kapanatagan. Isang ngiti na nagsasabing sa wakas ay mapapahinga na sila. Isang klase ng ngiti na nagsasabing sa wakas ay kaya na niyang harapin ang hinaharap ng buong tapang at masaya. “I’m proud of you, Samarah. So proud.”

Pati kaibuturan ko ay sinasabi niyang mukha akong pera saka ang pangit ko, ginagayuma ko lang si Ty. Pinagsasampal ko ang sarili. Sinaksak ko ng prejudice ang kukuti ko. Ay, kasi naman ang taas ng pride ko. Kahit mahirap ako ayaw kong dina-downgrade ako ng ibang tao. Gusto kong respituhin nila ako at tanggapin kung ano man ang estado ng pamumuhay ko.

“Hindi lang ang mga tagumpay mo, kundi pati ang mga pagod na pilit mong tinatago, ang mga gabing halos wala ka nang lakas pero pinili mo pa ring tumayo kinabukasan. Nakita ko kung paano ka lumaban kahit walang nakakapansin, kung paano ka nasaktan pero hindi ka sumuko.” Huminto siya sandali, saka muling tumingin sa akin—walang awa, walang paghusga, tanging pag-unawa. “At sa kabila ng lahat ng iyon, nandito ka pa rin. Lumalaban. Umiiral. At pinipiling maging mabuti kahit pagod ka na. Kaya kung may magsasabi man nito sa’yo, gusto kong malaman mo—proud na proud ako sa’yo.”

Na tila sigurado sa kaniyang mga sinabi. "No, hindi totoo yan dahil hindi naman importante kung buo oh kalahati ang kaya niyang ibigay saakin ang mahalaga, nagbigay siya.." Nakagat kong muli ang mga labi dahil sa kirot nang realisasyon sa mga nasabi ko. "See? Mas importante nga saiyo ang pride kesa sa buhay ng Tatay mo." He now inserted his two hands in his pants pocket and looked at me darkly.

"I want everyone to see the beauty of life, na kahit sobrang dilim at wala nang makita, sana humawak sila ng kandila. Kandilang kahit masakit kapag natuluan, ito naman ang magsisilbing ilaw palabas ng kadilim para makita ang kalangitan." "So let us all stood up and soar high, Be confident enough to show to the world what you are. Don't minimize them or even hide them... That's a beautiful gift that is worth sharing for. We made mistake, yes that's the reality. But please bare in mind that do your best with what you've got. I am so proud of myself, I am so proud of everyone of you and I am so proud of what our future hold us.." I stopped and I roamed my eyes, I saw everyone do using their eye

Happy lang ako na proud sila sa akin, hindi dahil iniiyakan ko na naman ang Finn na ‘yon. Habang umiiyak si Mom ay hinahagod naman ni Dad ang likod nito at maya-maya ay dinagdagan ang sinabi ng ina ko. “I’m also glad that you have so much courage to leave that man after what you saw, just by that you already made us proud. You didn't do anything absurd that will make things harder not only for you, but for us, your parents. You're indeed smart, Elyana," aniya nang may ngiti sa kaniyang mga labi.

"Sa 'yo na muna 'yan, Faye. Kukunin ko na lang sa 'yo kapag nagkaroon na 'ko ng lakas ng loob na ibalik sa kaniya 'yan." [Will you still let your pride prevail now even though you badly need their help?] Pride? Dahil d'yan natutunan kong pahalagahan ang sarili ko, at napatunayan ko na kaya kong makamit ang isang bagay nang hindi umaasa sa kanila. At kung hindi dahil sa pride na 'yan, kagaya pa rin ako ng dati—mahina at sunod-sunuran sa mga utos at gusto nang tatay ko.

Bahagya pa akong nagulat nang hawakan niya ang kamay ko. "Life must have been tough for you," her gaze was so soft that it gaves me so much comfort. Comfort that I didn't know I've been longing for. "But I want you to know that I'm so proud of you for not giving up in your lowest. Thank you for being brave, Ciara. You may not know this but you did it. You made it. You fought well and you did a great job fighting for your life through your hardest times. You're a brave warrior, Ciara, because you're still here, fighting for everything. And I'm so thankful for that. Please, keep going, I know you're almost at the end and something's great are waiting for you. So please, survive from this cruel