Puppy Quotes Novels & Stories

Ayokong makita ni kuya Sherwin ang trato niya sa'kin. "I can buy you a lot of That, Ness." wala pari'ng emosyon'g sabi niya sa'kin. "E-eh a-ang cute kasi nito eh.." saad ko at hinimas ulit ang ulo ng baby puppy. What? Baby na, Puppy pa? Ano bang klaseng isip meron ako? Humugot siya ng malalim na hininga at Pinakawalan iyon ng dahan dahan..

Tinignan ko Ang pinto at nakaramdam ako ng takot, "Well, if you insist on staying inside, that puppy will have to accompany me outdoors since pups enjoy strolling outside." Sabi niya sa akin, " Eh Wag po nakaka abala ako sa in-" "No buts, well, if you're envious of me taking that puppy on a walk, it's not my problem, but yours. "Sabi niya ulit sa akin, sabay taas ng kilay niya sa harap ko. "Hindi ha! Ayaw ko Lang naman maka abala sayo sir at sobra sobra na pa-" pagbibigay ko ng rason sa kanya,

“Hindi po. Gustong-gusto ko ang puppies, pero hindi ko sila kayang alagaan. Busy si Mom, at hindi maganda ang health ni Lola. Hindi niya rin kayang mag-alaga ng puppy.” Tumigil siya sandali, saka marahang sinabi, “Hindi magiging masaya ang puppy sa bahay namin.” Lumambot ang puso ni Isla. Napakabata pa ng anak niya, ngunit marunong na itong mag-isip para sa iba, kahit para sa isang puppy na hindi pa niya nakikita. Mas yumuko pa si Lucas, tinitiyak na kapantay ng mga mata niya ang kay Nathalia.

pag mamadali ko at sinundan ko ang mga puppy. “Mama saan sila matutulog? Ayaw ko sila sa labas.” Ngumuso ang panganay ko at dumikit sakin. “Ay hindi talaga pwede anak ang mga puppy na yan sanay sila sa malalamig kaya dito sila sa loob. Yung Kangal dito muna sila din sa loob. Papagawa pa ako ng kulungan para sa kanilang.” Sagot ko dito at sinuklay ko ang buhok nito gamit ang daliri ko.

Kaya pinaharurut na lang niya ng takbo ang sasakyan niya papunta doon kahit gabi na. Liliana's Point Of View* Humikab naman ako habang nakatingin sa puppies ng aso ko. Nilinis na kasi sila at napangiti ako dahil ang cute nila at pinadede naman ni Asher ng maliliit na Dede isa isa at ang cute niya habang ginagawa iyon. "Hindi ko alam na may talento ka sa mga ganyang bagay." "Hmm... Sayo ko nga unang ginawa ang bagay na yun."

Pasimple n’yang kinapa ‘yong butones ng pantalon kong suot at pilyong tinanggal niya ito. “Puppy...” Pagkuway natatawang saway ko nang humarap ako sa kanya bago ko mabilis na hinuli ‘yong kamay n’yang nagsisimula nang maglakbay papasok sa loob ng underwear ko. “Mauna ka na, susunod din ako agad.” “Ayaw ko.” Tila batang ungot niya. “Gusto ko’y sabay tayo.” “Sige na, puppy, please?” Malambing kong turan sa kanya bago ako tumingkayad para dampian siya ng halik sa labi. “Tatawagan ko lang si mama. Importante lang.”

Kaso alagain ang mga aso, pero masarap silang alagaan. "No anak, Puppy palang yan hindi pa Dog. Let's go na." sabi ni Uge sa anak at inakay na ito palakad, pero hindi gumalaw si Loki. Nakatingin parin sa tuta na nakakulong sa pet shop. Masama to. May magwawala na.

"Baka akala mo lang, hindi? You're pretty lively to me. Lalo na 'pag gusto mo 'yong pinag-uusapan. Para kang tuta na inayang mamamasyal. Kawag ng kawag iyong buntot mo." "Wala naman akong buntot!" Namilog ang mga mata nito at halos maidikit ang likod sa pinto. "Saka, hindi ako parang aso, 'no!" "Sinasabi mo lang 'yan at 'di mo pa nakita sarili mong makipag-usap sa iba! But you're like a puppy to me."

"Do you want us to buy chocomilk?" Toby looked at me with sparkle in his eyes. Nahuli ko rin sa wakas ang kung ano ang gusto niyang iparating sa'kin. "Can I have chocomilk?" He looked at me. Those eyes were asking for permission. Looking at those adorable puppy eyes, I was barely manage to control myself not to burst. "Yes, we can buy some," I calmly said. A hint of happiness crossed through his eyes. The corner of his lips rose up. "C-Can I get two?" He gestures with his two fingers. He even stutters. Maybe, because of extreme happiness.

Walang ibang laman doon kundi isang maliit na berdeng stuffed puppy. Marahan niya itong kinuha, saka dahan-dahang pinisil ang malalambot nitong tainga. Kinamot niya ang balahibo sa tuktok ng ulo nito, at sa manipis niyang mga labi ay may bumulong na mga salitang hindi naman maiintindihan ng laruan. “Kung naniniwala kang ang taong mahilig sa marangya ay dapat pumili,” mahina ngunit malamig niyang sambit, “then choose the best. Huwag ‘yong basta-basta lang.”