Pusong Mamon Meaning Novels & Stories

Paglabas sa mansyon ng pamilya Monterde, masayang-masaya ang ama ni Monica. "Napakaraming gantimpala ang binigay ng pamilya Monterde sa’yo." wika ni Monica Natigilan si Ginoong Eduardo, at hindi naging natural ang ekspresyon. "Ano bang sinasabi mo?" tugon nito "Huwag ka nang magpanggap." Huminto si Monica at tinitigan siya, "Kung wala ka namang mapapala sakin, hindi mo ako iisipin."

Pakiramdam ko tuloy parang ako lang ang hindi nakakakilala sa kumag na yun, kasi yung mukha ni bakla mukhang kilalang kilala niya yung mga hudas na yun. “Ma at Pa ko sa kanila.” Sagot ko dito (Ma at Pa, means malay at pakealam). “Bakit sino ba sila?” tanong ko nalang din, thought wala din naman akong plano na kilalanin pa sila at hindi ko narin hinihiling na makita pa sila, naku, panigurado mangangati ang kamay ko na sapakin ang walanghiyang lalaki nay un.

"Panahon na para magtrabaho." "Mmm…" Ang mga pisngi ni Mona ay puno ng mga potato chips. Gayunpaman, tumango siya bilang pagkilala sa kanyang misyon, kumilos sa isang posisyon ng pakikipaglaban habang papalapit ang mga goons nang nakakatakot. "Lapitan mo ako kung hindi ka natatakot mamatay," sabi niya, pero sobrang ngumunguya pa rin siya kaya hindi siya maintindihan.

Ani ko sa kanya habang nilingon ko si ma’am Monica na umiiyak pa rin. “No, baby hindi siya magagalit. Bakit naman siya magagalit, pamangkin ka niya.” “Pamangkin? Ano ang pamangkin Red?” tanong ko sa kanya dahil hindi ko alam kung ano ang ibig sabihin ng pamangkin. “Pamangkin, example. Ako at si tito Albert, pamangkin niya ako.” Tumango ako sa kanya , dahil ganyan pala ang pamangkin.

pang aasar ko at agad siyang lumayo saakin,naudlot din ang kaniyang pagiyak kaya natawa ako "luhh nag sosorry na nga eh"pagtatampo niya at malakas akong tumawa bago pisilin ang kaniyang pisngi "ang tanda Mona mas matangkad kana Kay ate,dati inaagawan lang kita noon ng pagkain mo tapos ngayong Malaki na Tayo ikaw na Ang nang aagaw saakin"parehas kaming natawa sa aking sinabi

sagot nito sa kaibigan ko. “Flame! May dala akong pusa dalawa nasa bahay mo..” malakas nitong sigaw na kina lingon ng lahat. “Wala ka na talaga ibang ginawa kundi, mag dala ng pusa o aso sa bahay.” Umiiling nitong wika. “Naawa ako eh, wala siyang house at food..” sagot ni Damon. “Para talaga siyang bata.” Bulong ko na kina tango ni Preston.

["Mommy, what happened? Why are you crying? Did someone hurt you?"] “N-No. Walang nang-away kay mommy, anak." [“Eh bakit po kayo umiiyak, mommy? Alam ko na, sobrang miss mo na po ako ‘no kaya po kayo umiiyak? Umuwi ka na po kasi mommy kasi miss na miss ko na rin po ikaw."] Bahagyang napatawa si Mona sa tinuran ng kaniyang unica hija.

May isang babae na gumabay sa kanila patungo sa isang lamesa. "Dito ang puwesto ng mga kasambahay at mga trabahador ni Mr. Montenegro." Hinawakan siya ni Maribel at saka naupo sa upuan. Tahimik niyang pinalibot ang kaniyang paningin sa paligid. May isang lamesa na napakaraming pagkain. May limang letchong baboy ang naroroon. Iba't-ibang putahe ang nakahain sa lamesa. Maraming prutas din ang nakahanda. Ang mga bisita ay may kaniya-kaniyang hawak na goblet kung saan may laman itong wine.

"Mukhang may isa." Maamin lang ni Rong Bingshao ang kanyang malas. "Ang iyong kakayahan sa pagka-Diyos ay kapaki-pakinabang pa rin. Hinulaan mo ang aking ruta at nagkataon na mayroon kang durian sa tabi mo upang iligtas ka."

“Bakit ka tumatawa? May dumi ba ako sa mukha?” “Paano mo nalaman? Oo, meron.” Kumuha si Mon ng ilang piraso ng tissue na nakalagay sa mesa namin at pinunasan ang amos na cream ng pasta sa may labi ko. “Para kang bata kung kumain. Well, you are my baby.” Waah! Muntik na akong mapasuka sa linya niyang iyon.