Ang Kabataan Ang Pag-asa Ng Bayan Novels & Stories

“We’re chasing our dreams of the future together," “This is not the end, it’s a new beginning.” ... Ang mga tao ay dahan dahang tumahimik at nakinig sa bagong kanta. Ang masayahing kanta ay may bahid ng kalungkutan na nagpaparamdam ng pagpapaalam. Ito ay kaagad na nagpaalala sa mga tao ng kanilang university years kung saan kailangan nilang magpaalam sa kanilang mahal sa buhay para maabot nila ang kanilang sariling mga pangarap.

“Ngunit narinig ko ang kwento nina Damien at Seraphina, at ito ang nagbigay sa akin ng lakas na ipagpatuloy ang aking pangarap na tulungan ang aking bayan. Ngayon, ang aming bayan ay umuunlad na rin, at ito ay dahil sa kanilang pag-ibig at mga aral.” Ang lahat ay nagpalakpakan ng malakas, at ang musika ay nagsimula nang tumugtog. Ang buong bayan ay sumayaw sa tabing dagat — mga bata, matatanda, mga lokal na tao, at mga bisita mula sa ibang bansa — lahat ay nagkakaisa sa pagdiriwang ng pag-ibig, pagbabago, at pag-asa.

pagkakalma ko sa kaniya. "Mahal na mahal ko siya—at si Yong. At ang lahat ng mga batang ina. Ang pakikipagsiping ay legal sa aming distrito. Pero ang kabataan namin ay pilit kinukuha nang maaga. Ang kabataan ang pag-asa ng bayan. Nawa'y maging maayos ang lahat," ramdam kong hingal na hingal na siya. Bigla na lang kaming pinalibutan ng mga paro-paro. May nakita akong malaki at makulay. Kapansin-pansin na dumadapo siya sa akin.

Kung ibabase kasi sa kaalaman mas marami itong nalalaman kaya mainam na rin iyon. Kaya lang minsan hindi niya maiwasang isipin na may mga anak pa rin na napapariwara ang buhay dahil sa ’di pagsunod sa payo ng magulang, at iyon ang ayaw niyang mangyari sa kanilang magkakapatid. Gusto niyang maging huwaran sa mga kabataan sa kasalukuyan upang madagdagan ang kabutihang dapat tularan ng mga pasibol na binhing pag-asa ng bayan.

“Mahirap talaga sa una, pero kapag nasanay ka na, parang parte na rin ng buhay mo. Nandun ‘yung lungkot, pero nandun din ‘yung tuwa na alam mong may silbi ka para sa pamilya mo, para sa sarili mo.” Pagkatapos namin bilhin ang paninda nilang prutas ay naglibot ulit kami. Malaki ang palengke sa bayan namin. Lahat ng paninda ay narito at araw-araw may mga tao. Kahit taga kabilang bayan ay dito rin mamimili. Super proud ako sa pag-asenso ng bayan namin lalo na ngayon administration kaya siguro bilib na bilib sila.

sabay-sabay na sagot ulit ng mga kasama. "Lalaban para sa bayan at pamilya. Lalaban sa mga taong may mga masasamang hangarin sa kapwa. Lalaban at makikipaglaban sa mga masasama! Maliwanag?" mas lalo n'yang nilakasan ang boses.

Ang bukas ay puno na ng pag-asa, at handa na kaming harapin ito nang sabay-sabay—bilang pamilya, at bilang mga taong natutong magmahal nang walang pag-aangkin. TO BE CONTINUE

Hindi lamang ito simpleng charity event. Isa itong pag-asa. Pag-asa para sa mga batang matagal nang naghihintay ng pamilya. Pag-asa para sa mga gustong makapag-aral. Pag-asa para sa mga batang gustong magkaroon ng mas magandang kinabukasan. Tahimik akong napabuntong-hininga. "Sana balang araw... makatulong din ako nang mas malaki." Hindi lang bilang assistant.

Kasama ko si Enzo, at ang pagmamahal namin para sa aming anak ang magsisilbing liwanag na gagabay sa amin sa kabila ng dilim. Ang paglipat ay hindi lang pagpapalit ng tirahan ito ang pagsisimula ng bagong yugto. Yugtong puno ng pag-asa, ng pag-iingat, at ng determinasyong itatayo ang aming pamilya nang matibay, kahit pa may mga pader at lihim na nakapaligid sa amin sa ngayon.

“Nagbibigay sila ng pag-asa sa bawat isa.” “Ang pag-asa na matagal na natin hinahanap, ngayon ay nagbabalik,” tugon ni Adrian, habang tinitingnan ang mga kabataan na nagtutulungan sa mga proyekto. “Lahat tayo may papel sa tagumpay na ito. Lahat tayo may bahagi sa pagbuo ng bayan.” --- Ang Pagbabalik ng mga Nawalang Pag-asa