Question For Friends Novels & Stories

𝗖𝗛𝗔𝗣𝗧𝗘𝗥 𝟴 Hindi ko alam kung sino ang babae. At lalong hindi ko alam kung bakit ganoon ang naging reaksyon ni Adrian. “Friend?” tanong ko nang gabing iyon. “Something like that.” Hindi sapat ang sagot. “Ex?” Hindi siya agad sumagot. At sapat na iyon para malaman kong tama ang hinala ko.

Kunot noo niyang tanong. "I just want to. I haven't seen you this close for many hours." Parang nais niyang matawa. Nabuhay naman sila sa mahabang taon na hindi magkasama. What's the difference if they're away for hours? "How was your day with your best friend? Did you enjoy her company?" Masuyo nitong tanong habang inaayos ang mga hibla ng kanyang buhok na tumabing sa kanyang mukha dahil sa pagkakadapa niya sa ibabaw nito.

Lumingon ako sa kaniya at pahapyaw na ngumiti. "Hmm, magandang tanghali," simpleng sagot ko. "Gusto ka nilang makilala, labas ka muna?" Napahawak ako sa bangko ng kabisera at muling tumingin sa kaniya. "Sino ba sila?" "My friends." "Okay."

“Why?” “Dahil ang babae, pinaliligaya, hindi pinaiiyak. Eat!” utos nito sa kanya kahit parang gustong bumuka ng bibig niya para magtanong kaya nga lang, hindi niya alam kung paano itatanong ang gumugulo sa kanyang isip. Kaya sa sarili na lang siya nagtanong, we are not even friends pero, bakit concern ka sa feelings ko?

aniya sa akin na nakataas pa ang isa nitong kilay. “Ken loves you so much. Bakit? Bakit kaylangan mo s’yang paglaruan?” derekta kong tanong. “Narinig mo nga?” ang nakangiting si Andie. Habang ang dalawa nitong kasama ay nakikinig lamang sa kanila. “And what are you gonna do? Magsusumbong sa best friend mo?” “As you said, best friend ko nga s'ya. At karapatan niyang malaman ang lahat,” ang matapang kong sagot.

tanong niya. "Gwin," tipid kong tugon. Tumawa na naman siya. "Talaga bang best friend ka lang ni Fred?" tanong na naman nito. Hindi na ako tumugon. Gusto kong mabagot siya at magkusa na lang na umalis. Kaya lang, parang wala naman siyang balak umalis. Puro titig at ngisi lang ang ginagawa niya. Nagsisimula na naman akong mainis. Kaunti na lang talaga ay sasabog na ako.

Gusto ko na lang matapos ang meeting na to at baka tawagan ko na lang si Amory na baka pwede kaming tumambay na lang sa kanila at doon uminom. Wala namang pasok bukas kaya okay lang makarami. "Wala ka bang narinig? Kinakausap kita.." Bigkas niya ng hindi ako umimik sa unang tanong niya. "Amory is my friend.." Sagot ko ng matapos na siya. "Just a friend?!" Nangulubot ulit ang noo ko. Interview ba to sa talk show ni Mr. Boy Abunda? "Why? If not a friend? Why do you bother to know?!" Buong tapang kong pagbabalik sa sinimulan niya.

wika niya at ininom ang laman ng buong baso without blinking pa, ibinaba niya ‘yon kaya ngumisi ako at nilagyan ‘yon. “Ayaw pa kasi sabihin—“ “Your body count?” Sa tanong niya ay dinampot ko kaagad ang wine glass at ininom ‘yon na mahina niyang ikinatawa. “Ako na, ako na,” pamimilit ko. “Okay.” He answered laughing. “How long are you?” Kwestyon ko na ikinatigil niya habang may ngisinsa labi. “Naughty hahahaha, you mean my friend?” He asked, which made me nod.

At paano niya nakausap ang kaibigan ko? "Yes, Is there something wrong?" inosente niyang tanong at tumingin sakin na parang wala siyang ginawa. "Kaibigan ko siya. And how did you have contact with my best friend?" nakataas kilay kong tanong sa kanya. "We're business partners since yesterday, So I asked him for a few things about you," kibit balikat niyang tugon sabay pag alis ng seat belt niya.

Hindi ito handa sa ano mang commitment sa ngayon kaya hindi niya ito pipilitin. "But we can still be friends, right?" tanong ni Adrian. Mabilis na tumango si Czarina. "Oo naman, ano ka ba?"