Quick Escaped In Tagalog Novels & Stories

"Paulo Santiago pushed for a 'lifestyle-first' approach. Akala niya, kapag puro models sa mamahaling damit ang ipapakita, kusang susunod ang kita." Napatitig ako sa seryosong mukha ni Dante. Ito kasi ang unang beses na narinig ko siyang magsalita ng Tagalog. Kahit fluent siya sa English, kayang-kaya niya pa ding magsalita ng tuwid na Tagalog nang hindi bumabaluktot ang pronunciation niya ng mga salita. Nang tumingin siya sa akin ay kaagad akong nag-iwas ng tingin.

Gusto n'yang umangal at pigilan ito ngunit huli na ang lahat dahil nakaalis na ito sa kan'yang kandungan at tumayo. "Where are you going?" nagtatakang tanong n'ya ng makita na tumayo ang dalaga. "I'm leaving! It's nice seeing you again handsome at syempre pati na sa halik! Adios!" pagpaalam nito at mabilis na tumalikod para iwan s'ya. Hindi s'ya nakahuma ng ilang segundo ngunit ng mahimasmasan ay dali-dali s'yang tumayo at hinabol ang babae sa labas ng bar.

Nasa kanan ko siya nakatayo, nakahilig siya sa pader, ang dalawang kamay niya ay magka-cross na naka patong sa pader. "I was asking a question. You're not thinking of jumping here, right?" bakit naman inglisero ang isang 'to? Hindi ba siya marunong mag tagalog? Pano niya kinakausap yung iba naming schoolmates kung ganoon?

Tila parang bulkan ang puso ko na walang oras ang pagsabog dahil sa kaba. Dumating ang araw ng linggo umuwi kami sa amin sa Batangas kasama si Rigor. Nababa pa lang kami sa jeep ay nakatingin na agad ang maraming mata sa amin. Ngunit hindi ko iyon pinansin. Mabilis kong tinungo ang gate ng bahay namin, para makaiwas sa mapanirang tingin ng mga tao.

Naningkit ang mata niya at padabog na inabot ang inumin niya. "Nakakabadtrip," he whispered that made me smile teasingly. "Wow it suits you hearing that tagalog word isa pa ng—" "Saji Argelia," nagbabanta niyang sabi kaya ngumiti ako at tinitigan siya. "Yes?" "Aish—" "That's a cut version curse." Tinuro ko ang labi niya dahilan para matigil siya. "It's my expre—" "Your lips are twitching, stop." Nanenermon kong sabi.

) "Alam nyo po ba kung san nakatira si Aleng Paty po?" "Unsa?" (Ano?) "Taga manila ka dong? Di ko kabalo masyado og tagalog man." (Taga manila ka ba? Hindi ako masyado marunong ng tagalog) Ayy oo nga pala nakalimutan ko saglit na dapat mag bisaya ako. Napakamot nalang ako sa ulo. "Salamat nalang. Sige mo una nako te." (Sige salamat nalang, mauna na ako)

Hindi lang kasi simpleng away o samaan ng loob ang mayroon sa amin na gaya ng iniisip niya. “I’m sorry… kasalanan ko. Mali naman talaga na hindi ko ipinaalam sa `yo kung ano talagang klaseng pill ang ibinigay ko sa `yo. Alam ko kasi kung gaano ka ka-prudish at gusto ko lang naman talagang makatulong. But instead of helping, I think I just put you into a big trouble. Sorry talaga, girl. Alam kong hindi maaayos ng ‘sorry’ ko ang lahat. Pero puwede kitang damayan sa lahat ng pinagdadaanan mo ngayon. Umiyak ka lang kung kailangan. Baka makatulong maski paano.”

‎Napangiti ang matanda. ‎Pagod. ‎Wasak. ‎“Some sins don’t deserve escape.” ‎Bago pa kami makapagsalita— ‎biglang may malakas na yabag mula sa itaas. ‎Papalapit. ‎Mabilis. ‎“GO!” sigaw niya. ‎At doon kami tumakbo. ‎Makitid ang lagusan. ‎Halos wala kaming makita kundi ang ilaw ‎mula sa emergency lamps.

Gusto niyang humingi ng tawad. "I'm sorry... hindi ko sinasadya," nagmadaling humingi ng tawad si Alex nang makita siyang lumabas. “Scram! Kung hindi lang dahil sa mga importanteng bisita ko ngayon, pinapunta na sana kita sa police station!" Hindi niya tinanggap ang paghingi ng tawad ni Alex. Tinulak siya nito palayo at mabilis na naglakad pasulong sa kanyang mga takong.

And oh, oh, how could you do it? Oh I, I never saw it coming 🎶 Oh, oh, I need an ending 🎶 So why can't you stay just long enough to 🎶 explain? 🎶 And when it rains 🎶 "Sorry!" "H-huh? P-para saan na naman yan?" "Dito!" . . . . . . . . . *tsup* ⊙﹏⊙ You always find an escape 🎶 Just running away 🎶