Quick Escaped In Tagalog Novels & Stories

“From now on… you belong to me.” Parang binuhusan ng malamig na tubig si Laura. Napaatras siya, hawak ang laylayan ng kanyang damit. “A-ano pong ibig niyong sabihin. Walang emosyon, walang alinlangan. “It means exactly that. You can’t run. You can’t hide. Every single part of you… is mine. Until your last breath.” Napakagat-labi si Laura, nanlalabo ang paningin sa takot. “B-bakit ako? Wala naman akong halaga…”

Medyo tumahan na rin siya. "Let us go." saad ni Greg. Hila-hila niya yung ilang bagahe namin. Sumunod naman kami ni Tita pero huminto siya saglit kaya medyo nauna ako. "I think this is the best place I will choose to stay before I go to God's paradise,"mahinang wika ni Tita pero sapat na para marinig ko. Nagsalubong ang dalawang kilay ko dahil doon tapos ay hinarap ko siya.

Maarteng wika nito " Talaga lang ha." wika niya. Magtatatlong buwan na siyang nakikitira kasama ng kanyang kaibigan sa Davao at nagpapasalamat siya dahil wala man lang ideya ang binata sa kinaroroonan niya. Hindi naman kasi siya sikat kaya walang pakialam ang mga taong nakakasalamuha niya. Hindi rin niya kinontak si Sophie dahil alam niyang tinawagan na rin ito ng lalaki tungkol sa kanya. Malaki na ang tiyan niya at isang linggo na lang ang hinihintay niya at malalaman na niya ang gender ng baby niya. Excited na siyang mangyari iyon.

"Can't you walk faster than that? Ang bagal mo! Were you a turtle in your past life? I'm a busy person, you know that! I don't have time for things like this." Pinilit niyang doblehin ang bilis ng kaniyang mga hakbang ngunit talagang nanghihina siya. Nanlalabo na rin ang kaniyang paningin dahil sa pagkahilo. "S-Sir Michael…" mahinang tawag niya sa lalaki. "Make your steps faster!" asik nito na hindi man lang siya nilingon.

Tanong ni Kira Tumango ang matanda at ngumiti. "Sige po, ito na lang." saad ni Kira Binayaran ko naman ang story book at nag pasalamat kay manong. Ilang minuto napuno na rin ng pasahero ang jeep at umandar na ito. Huminto kami sa school ni Kira. "Oh dito nalang ako sa gate ha." Paalam ko kay Kira "Okay, shoo shoo na." Sabi ni Kira. Aba't—

"Anong ginagawa n'yo d'yan?" May isang malaking boses na nagsalita at mabilis nitong nakuha ang atensyon ko, mga Guerrero! Napaatras ako dahil hindi ko sukat akalaing na mabilis silang makakarating dito sakay ang kanikanilang kabayo. Katulad din sila ng Guerrero ng mga taga-Rialacande pero sila ay may malagintong kulay ng mga s*****a at isang logo na ngayon ko lamang nakita.

Maglaho. Hilam sa mga luha akong pilit ba tumakbo paalis. Parang baliw na tumatakbo pero wala na akong pakialam pa. Kung mabangga man ako ay ayos lang basta huwag ko lamang maranasan pang muli iyon. But someone grabbed me, my heart beats fast in fear. Baka isa ito sa mga lalaki kanina. No. Ayoko na. Hindi ako papayag na mapagpatuloy nila ang gustong gawin sa akin. Mabilis akong nagpumiglas sa humawak sa akin. Ngunit napatigil rin ng maamoy ko ang napakapamilyar na pabango. Tumaas ang tingin ko sa taong nakahawak sa akin. "A-A-Azazel?"

Nakasimangot Siva at masama ang tingin kav Caramel. "Leigh, suwayin mo yang aso mo. Manang mana sayo, magnanakaw ng halik." "Jascha, I didn't realize you'll come here early. Hindi ba may convention pa sa Bacolod?" "Naroon na ako kahapon, ikaw, bakit hindi ka nagpunta?"

tanong bigla ni Troy sa kanya habang nakasakay ng elevator “Laro?” “Oo! Hide and seek! In tagalog, taguan! Taguan ng feelings!” natatawang sabi ni Troy kaya hinampas ni Freeshia ang dibdib nito “Alam mo ikaw, hindi naman halatang kakampi mo si Lance ano?” usig ni Freeshia sa kaibigan

Nakalagay, "female" "Oh ate bakit parang gulat na gulat ka?" Naningkit ang mga mata niya, "siguro may ginawa kang milagro sa C.R?" sumilip pa siya sa likod ko, "dibale ate hindi ko naman ipagsasabi kung magjowa kayo ni Nazareth. Reto mo ako sa kuya Santino niya kapag nagkataon." Aba, sugapa? "At bakit ko naman gagawin 'yon eh may asawa ka na?" Tinaasan ko siya ng kilay, "you have Marlon-my big, problematic trash already, isn't it?"