Quotes About Crying Novels & Stories

Agad na namula ang kaniyang ilong at hindi niya na nga napigilan ang kaniyang sarili at siya'y umiyak na nga rin. It's such a precious scene when a grown man cried because he is in love. It's a testament that crying doesn't make a man less than himself, it's actually quite the opposite. If a man can shed even single tear for his girl, then he's not just attached, he's in love.

Sabay punas ko sa luha ko. "Hmmm...." Habang nag-iisip ng sasabihin sa'kin. Hindi na rin ako nagsalita at hinintay ko lang ang sasabihin niya sa'kin. "Ah, ito Adi maganda 'to." Sabay ngiti ng malapad sa akin. "Cry, forgive, learn, move on, and let your tears water the seed of your future happiness it was quoted by Steve Maraboli." Somewhat it made me calm.

At sa tuwing maaalala niya iyon ay napupuno ang puso at isip niya ng poot, ng galit at ng masidhing hangaring maghiganti. “Anak, huwag mo na silang alalahanin. Stop crying. Huwag mong saying ang mga luha mo sa mga walang kwentang taong tulad nila. They're not worth it of our tears, Liv. Save it for your grand acting.”

Because she wanted to fire me? I don't know what came over me but I was on the edge of crying. "Are you gonna cry?" nantutudyo niyang tanong. Umiling ako, "H-hindi po." I stammered. She smiled, wickedly, at me, "Just you wait, I'll make you cry." sabi niya sa akin bago niya ako binunggo. Muntik pa nga akong matumba pero tinatagan ko ang tayo roon. Nakakahiya na nga sa harap ni Hendricks na hinihiya niya ako kaya't sobra na kung tutumba pa ako roon.

"S-sorry po sir.." Kinuha nya ang panyo na inabot nito. "No, it's okay." Pagsisimula ni Grand. Lumapit sya sa ataul ng ama ni Raffy at tahimik na tiningnan ito. "CRYING because of losing someone who's very important in your life doesn't need an apology. It's natural. It's merely worthy." Tiningnan nya si Raffy. "I understand your pain, Ms. Pastrana. It's not easy to concede. I

“Malakas.” Nag-init ang mukha ko sa hiya. “Sorry, baby. Hindi ko sinasadya.” “Okay lang po,” sagot niya agad, tapos hinawakan niya ang pisngi ko gamit ang maliliit niyang daliri. “You can cry, Mama.” Kinagat ko ang labi ko. Hindi ako dapat umiiyak ulit. Hindi na ngayong hawak niya ako. “Sabi ni Tito Harold,” patuloy niya, “crying is like rain para tumubo ulit ang plants.”

Ani Luther sa seryosong tinig habang nilalapatan ng cold compress ang mata ko. Dahil sa nakapikit ako ay bawat magsasalita siya ay dinadampian niya ng halik ang labi ko. Hindi ko maiwasan ang magtirik ng mata dahil sa ginagawa niya. "Alam mo ba na crying is good" bulong ko habang nakapikit. "I know that pero masakit makita na yung taong mahal mo ay umiiyak ng dahil sa taong nirerespeto mo..." mahabang litanya niya at muli na namang nagdampi ng halik sa labi ko.

"Kaya nga narito ako para magpaliwanag, pero heto ka, lasing na lasing. How am I supposed to do that, woman?" "Eh binigyan mo ako ng alak, ih. Matagal ko nang gustong uminom para makalimot sa sakit, pero wala akong pera." "Tsk." Pinunasan niya ang luha ko. "And you're crying because of that?" Umiling ako. "I'm crying because of you. You left me. You made me crazy. And here I am imagining things that you really are here when it was all of the cause of my insanity."

Marahan namang hinahaplos ng babae ang kanyang buhok habang patuloy ang kanyang paghagulhol na para bang sinasabi nitong ayos lang ang lahat. One minute, two minutes, five minutes. Z didn't know how long he had been crying on the woman's lap. Basta pakiramdam niya ay nabawasan kahit paano ang bigat na nararamdaman niya sa kanyang dibdib. It feels so good to have someone to cry all your frustrations to, even if they don't talk or give advice as long as you feel their presence.

empty. Nangilid ang mga luha niya sa kaisipang wala na ang baby niya. Nanikip ang d*bdib niya at para siyang hindi makahinga. Unti-unting bumagsak sa gilid ng mga mata niya ang mainit na luha kasabay ng panginginig ng kanyang labi. "Calm down. Crying is not the best thing to do right now."