Romans & histoires Cry In Silence Quotes

Krystal Napahawak ako muli sa aking sumasakit na sentido, pilit kong inilalabas ang bigat. "Pagod na pagod na ako... pagod na pagod na akong mabuhay araw-araw na parang isang tanga na walang alam tungkol sa sarili kong kahapon! Pagod na akong maging estranghero sa sarili kong buhay!"

My voice cracked. My heart felt so tight, it hurt so much to see her in pain. The woman I love. Her silence....is killing me! I thought it was the noise I disliked from her, but damn, the silence she's giving me hurts so fucking much! Alam ko ang pagkakamali ko, pero kasalanan ko bang nawala sya sa alaala ko? Kasalanan ko bang hindi sya agad nahanap ng puso at isipan ko?

“Salamat po sa panahong ibinigay ninyo sa amin. Ngunit kailangan kong sabihin nang tapat—ang isang buwan na iyon ay hindi naging dahilan upang humina ang aming nararamdaman. Sa katunayan, habang lumilipas ang mga araw at gabi na wala kami sa tabi ng isa’t isa, lalo naming napatunayan na hindi namin kayang mabuhay nang magkahiwalay. Ang paglayo ay hindi nagpawala ng pagtingin, kundi lalo lamang nitong pinatibay ang aming paniniwala na ang pagmamahal namin ay hindi basta-basta natitinag ng panahon o utos.” Umitim nang bahagya ang mukha ni Don Nathan. “Ano ang ibig mong sabihin? Sinunod ninyo ba ang aking kondisyon? Sinunod ninyo ba ang utos kong huwag magkita, huwag mag-usap, at huwag makipag-

Sa gwapo ba naman ng pagmumukha niya na parang daig niya pa yata si James Reid kahit simple lang ang porma niya kaya sigurado akong hindi siya masamang tao. Magkasabay kaming dalawa na naglakad hanggang sa may parking area ng airport habang tahimik lang kami parehas sa bawat isa. Ano nga ba naman ang pag-uusapan namin. Wala naman kaming kuneksiyon sa bawat isa saka gusto lang naman niya na tulungan ako kaya sige lang pero parang may gumugulo sa isipan ko. "Silent is dangerous- hala!" Ang pananakot ko sa sarili kong isipan tapos napahinto bigla ako sa paglalakad kaya tumigil din siya.

“Bakit ayaw mong magsalita? Hindi mo ba alam na silence means yes?” Nagbulungan ang mga taong naroroon. “Mukha ngang totoo ang lahat ng kumakalat.” “Kaya nga, hindi niya magawang magsalita para pasinungalingan ang lahat ng binibintang sa kanya.” Luna sobbed in anguish, her heart filled with anguish. If she could, she wanted to disappear into the ground. Never in her life had she felt so humiliated. Just when she was in unbearable pain and had given up all hope, a furious shout rang in her ears.

Ilang segundong katahimikan ang namayani bago may sunod na nagpakilala na naging dahilan para mawala ang awkward silent. "At ako naman si Kristalyne Lyre Azheleia Huxley." masiglang pagpapakilala ni Lyre na halatang gustong mawala ang awkward silent. Nagpapasalamat talaga ako sa kanya dahil kung wala siya walang magliligtas samin sa mga awkward moment. Katulad nito. "I missed you." narinig naming sambit ni Erick na nakatulala kay Kristal.

Ilang segundo ng pagtititigan, hanggang siya na ang unang umiwas. “Fine,” sabi niya, malamig ang tono. “Just remember, Dave, your silence says more than you think.” At tuloy-tuloy siyang lumabas ng opisina, walang lingon, walang paalam. Pagkasara ng pinto, saka lang ako nakahinga nang malalim. “Silence says more than you think.” Tama siya. Pero minsan, ‘yung katahimikan din ang tanging paraan para hindi mo masabi ang mga bagay na kayang sumira sa lahat.

For a long moment, tahimik lang kami. Walang salita, walang tunog—just the hum of machines, the feeling of warmth sa pagitan naming dalawa. And for the first time in years, I wasn’t afraid of silence. Because silence didn’t mean loss anymore. It meant peace. Lucas’s POV The city council asked me to speak at the reopening ceremony of the Central Grid. Hindi ako sanay magsalita sa harap ng maraming tao, pero sabi ni Rhea, “You don’t have to be perfect. Just be real.”

"Before I used to ignore the fact that I hate silence. I thought it was just inborn phobia. But when I grew up I realized that I hate silence because it makes me feel that I am alone. I used to believe that I am a monster while everyone is a diamond. But in the end, I discovered that I am a diamond too it just saw myself as a monster to make others shine more. And I forgot that everyone is a monster too. Humans are monsters. Monsters in their own hell. We become monsters to also fight those monsters that keep us in darkness. Anxiety, depression, pressures, other people who made us feel not enough nor sh*t, those feelings that give us suffering inside. Those reasons make our shine gone. We'

The city pulsed with life again, and so did they. As the skyline glowed brighter, Mariel whispered, “Welcome to the morning after the silence.” Billie smiled, whispering back, “And to the beginning of forever.” “Sometimes, love isn’t the sound of fireworks — it’s the quiet that finally feels safe.”