Why Do We Cry Novels & Stories

Your tears will only encourage them more to hurt you. Kapag umiyak ka, ikaw ang talo. That's why for me, crying is a sign of weakness. Because it's a solid proof that they could hurt you like how they want it. That they have some power over you. That they could crush your heart easily and you couldn't even do anything about it.

Bullshit. Nagmadali akong umalis at umuwi, trying to stop my pain, my tears from coming out. Kailanman, hindi ako umiyak. Kayang-kaya kong pigilan ang mga luha ko. No one will see me cry, no one will see me weak. I know it's good for the soul, but crying for me means you're letting someone make you feel vulnerable. I won't give anyone satisfaction by hurting me. They don't deserve that kind of joy. They don't deserve to see me cry.

“Puwede ba tayong magsimula uli, ’Nay?” Sa halip na sumagot ay humagulhol siya habang tumatango. Hindi ko na napigilan ang pagtangis ko. We cried together some more, at sa ibang taong nakakakita sa amin, iisipin nilang may masamang nangyari o may pumanaw. But it’s actually symbolizing a new beginning. Tears doesn’t always mean sorrow. Sometimes, it means forgiveness . . . and happiness too.

Titig na titig ang kanyang dalawang mga mata sa basang basa na pisngi ko. "Am I the reason why are you crying??" Basag iyong boses niya. Parang galit at parang nag- aalala. Hindi gumagana ang utak ko kaya hindi ko alam kung anong isasagot ko. Hanggang sa mas lalo lang tumulo ang mga luha ko. Mariing napapikit ang dalawang mata niya bago pinunasan ang mga luha ko gamit ang kanyang hinlalaking daliri.

maya-maya pa'y wika ni Nate. Walang buhay naman siyang napangiti. "I didn't remember we had one." Nag-angat ng tingin si Nate at hinawakan ang magkabila niyang pisngi dahilan para hindi na siya nakaiwas pa ng tingin. Marahan nitong pinahiran ang mga luhang namalisbis mula sa kanyang mga mata. "Why are you crying? They don't deserve your tears." Mahina siyang natawa. "I just can't help it."

Wala sa bukabularo niya ang umiiyak sapagkat ang pag-iyak para sa kanya ay simbolo ng kahinaan. “As I always said, crying is not always about being weak. It is about wiping away all the negative emotions that you feel inside.”, pahayag nito at hindi lang kung ilang beses niyang narinig ang mga katagang ito sa kanya. At gaya ng dati ay pinagtawanan lang niya ito.

Agad na nangilid ang aking luha dahil hindi ko maintindihan ang aking nararamdaman. "Shit!" Agad kong tinakpan ang aking mukha ng maramdaman kong umikot sa aking harapan si Sage! "Wife... Why are you crying? Hey.." Tumingin ako sa kanya at muling humikbi. Bakit nga ba kasi ako umiiyak?! Nakakainis naman. Mabilis akong umiling at pinahid ang luha. Ngunit kahit anong pigil ko ay muli na namang nag-unahang bumagsak ang mga ito sa aking pisngi!

Binigyan nya ako nang nag-aalalang tingin at di ko alam kung bakit. Mula sa balikat ko, nag-angat ang kamay nya patungo sa pisngi ko. Marahan nyang pinunasan ang luha na kanina pa palang tumutulo mula sa mata ko. Lalong dumiin ang pagkakakagat ko sa akin labi. Why am I crying? I thought I've had enough of crying already but I guess I'm wrong. Maybe as long as the pain is there, it will never be enough.

“If I’m not dead, why are you not playing with me? Can’t you see that I’m alone here? I feel lonely, mommy.” Sunod sunod na lumabas ang mga hikbi ko dahil sa sarili kong sinabi. Nanlaki ang mga mata niya at agad akong niyakap. “Dapat sinabi mo sa amin, anak. Stop crying now. I’m sorry. I’m sorry.” “Why are you crying?” tanong ni dad pagkalapit na pagkalapit niya sa amin. “Your son is upset.” “Why?”

I just cried the pain out while occasionally tightening my embrace to him. "There. Today, Cassidy Mendes cried because she's doing it for a friend. Not because she's weak," he said to my ears softly. Kinurot ko siya sa tagiliran na ikinatawa nito ng mahina. "Nakakainis ka!" "Just cry. Whatever your problem is, I knew crying will help."