Quotes On Sunrise Novels & Stories

Ngumiti ako at bumaling sa papasikat na araw sa harapan. "Mas gusto ko ang sunrise kasi para sa akin, sinisimbolo niya ang pag-asa. Bagong simula. Ipinaalala niya sa kain na pagkatapos ng dilim, laging may sisikat na liwanag." Tumingin ako sa kanya at ngumiti. “Good morning.”

Nagningning ang kanyang mga mata nang magsimulang lumabas ang araw. "Picture tayo, dali!" Agad namang kinuha ni Ashton ang kanyang cellphone. Idinikit niya ang kanyang mukha kay Amber at saka pinindot ang camera. "Ang ganda!" Hindi naitago ng dalaga ang kanyang pagkamangha habang tinitigan ang larawan. "Sunrise symbolyzes hope and new beginning. And now, I am hoping that this day marks a new beginning for us."

Lihim niyang pinahid ang mga luha niya. “Aba syempre, sunrise ang pipiliin ko1```.” agad niyang sagot`. "Bakit?" Sumilay ang ngiti sa maputla nitong mga labi. "Dahil kapag sunrise, laging may bagong umaga at kapag may bagong umaga, ibig sabihin may bagong pag-asa." Paliwanag niya. Nakita niya itong nanatiling nakatingin sa sunset. "Sa tingin mo, bakit mas maganda tingnan ang sunset kaysa sa sunrise?"

“Your eyes are blinded with your worries. The sunset is so beautiful, yet you can’t see it.” Sinundan ko ng tingin ang tinuro niyang sunset at tama nga siya. The sunset looks so beautiful but… I don’t find it captivating at all. Maybe… maybe I’m just really blinded. Blinded by my worries and now I can't see beauty in anything I looked at. Not at all

Nilapitan ko siya, sabay ninamnam ang malamig na hangin at ang unti-unting pagsikat ng araw. “Ang ganda…” mahina kong bulong. “Somehow, I feel that. Watching the sunrise feels familiar. Parang nagawa ko na ito noon. Hindi ko lang alam kung saan, kailan… at kung sino ang kasama ko,”. Ang tanawin sa harapan ko ay parang painting sa canvas, sobrang linaw, sobrang buhay. Ang sarap sa mata, ang sarap sa pakiramdam.

At hindi pa lang nagtatagal nang makatulog ako, nakaramdam ako nang marahan na tapik sa mukha ko at pagyugyog sa balikat ko. "Lyn, let's watch the sun. Matulog na lang tayo pag-uwi. Bangon na." This guy... Spoiling me and our unborn baby? Kalokohan! Hindi ako natulog nang hapon kahapon at magdamag din akong gising kagabi. And now he's telling me— Napabalikwas ako ng bangon nang maalala kung bakit kami narito ngayon. The sunrise! Nang makaupo ako ay sinalubong niya ako ng maalab na halik. Binalot niya rin ako ng kumot saka binuksan ang pinto.

Meeting him was the best thing that ever happened to my life. As we welcome an another chapter to our lives, I am complacent enough that I have him on my side. Some says that sunset symbolized an ending, but this time, I believe that sunset symbolizes a fresh start. As the sun whispers it's goodbye in soft gold, all the shades of red mixed with yellows and blues were visible in the ocean infront of us. However, the man beside me didn't stole a single glance. Instead of looking at the beautiful view of the sunset, he looks at me with love and happiness in his eyes while his hands were intertwined with mine.

There's no turning back now. It's also a time to explore myself. I let my thoughts drown me that I didn't even notice that I dozed off into a deep slumber. *** I stretched out and stand up. The sun hasn't risen yet. Hinawi ko ang malaking kurtina na nasa silid at hinayaang pumasok ang liwanag. I want to witness the sunrise, today. Kaagad akong pumasok sa banyo at naligo. My supply won't last at kailangan kong pumunta sa kalapit na bayan para bumili ng mga kakailanganin.

I never seen these kind of scenery before and ngayon ko lang nakita to na kasama siya. "Tulad nitong sunset. Pagandahin mo yung sitwasyon, at katulad ng sunrise." Tumingin siya sa at pinalupot ang braso niya sa leeg ko. "Bigyan mo ng magandang simula para umayos ang takbo ng araw. Oo, may panahon na uulan, pero aaraw pa rin yan pagtapos ng araw."

Hindi man nawala atleast nabawasan na ang sakit. “Okay na ba? Kung okay na pwede na tayong umuwi.” “Pwede na mag-stay na muna tayo kahit ilang minuto lang?” “Sure! Can I sit besides you?”I nodded. In art, people often use sunrises and sunsets to depict life and death. As the sun slowly creeps up the horizon, we are reminded of new life sprouting out of fresh ground. Sure, the sun is actually right there. It only seems like it appears in the morning and goes away at night because of how the world rotates on its axis.