Nakakakilig talaga nung nakita ko ang eksenang halik na parang lumulutang sa hangin — parang huminto ang oras at nagkaroon ng sariling physics ang mundo. Ang detalyeng nagpa-wow sa akin ay yung tunog: hindi lang puro musika kundi mga banayad na huni ng hangin, ang tela na dahan-dahang sumasabay, at yung subtle na slow-motion na hindi sobra. Sa paningin ko, ang kombinasyon ng lighting at timing ang gumagawa ng magic; kapag na-perfect ang beat ng soundtrack sa pagkagat ng labi, instant goosebumps.
Iniisip ko rin kung bakit ganito ang epekto nito sa akin at sa iba. Ang weightlessness ng eksena, literal at emosyonal, ang nagsisilbing metaphor: para bang kapag naghalikan sila sa gitna ng hangin, nagiging posible ang mga bagay na dati ay imposible. Hindi lang ito romantiko; artistikong pinaglaruan ang gravity at perspective. Lagi akong bumabalik sa ganitong eksena kapag gusto kong maramdaman ulit ang wonder — parang maliit na pelikulang nagtataglay ng buong mundo sa loob ng isang segundo.