Nakakaangat pa rin ng dibdib kapag iniisip ko ang paalam at muling pagkikita sa dulo ng 'Kimi no Na wa'. Hindi lang dahil sa visuals—kahit sino na nakakita ng eksenang iyon pipiliing bumalik sa replay dahil sa kombinasyon ng sakto-saktong timing ng musika, ang malinaw na simbolismo ng mga sinulid ng tadhana, at ang banayad na pagbuo ng tensiyon mula umpisa hanggang wakas.
Marami ang magtatalo kung alin ang "pinakapopular" pero ang tanong para sa akin ay hindi lang dami ng views o memes; mahalaga rin ang resonance. Ang pagkikita nila Taki at Mitsuha—hindi instant, hindi malakas ang eksposisyong romance, pero malalim ang impact—ay sumasalamin sa modernong pag-ibig na puno ng missed chances at pag-asa. Kaya kapag may bagong henerasyon na tumitingin sa anime, madalas silang mabighani sa scene na yun: madaling i-share, madaling ma-quote, at mabilis maging bahagi ng kultura ng fandom. Sa huli, para sa akin ito ang pinaka-iconic hindi dahil ito ang pinakamalinaw na pakiusap ng pag-ibig, kundi dahil ito ang pinaka-universal sa pakiramdam: paghahanap, pagkilala, at ang gulat ng pagsasabing, "Ikaw pala," na may tintig ng lifetimes sa loob ng ilang sandali.